Hayat, her insanın kendi kalbini sırtında taşıdığı uzun ve engebeli bir yolculuktur. Bu yolda kimi hakikatin ve vicdanın yanında kaya gibi bir dalgakıran olur, haksızlığın fırtınasını göğsünde eritir. Kimi ise rüzgara göre eğilen, omurgasını menfaat sofralarında bırakan bir gölgeye dönüşür. İnsanı en çok yoran şey dik yokuşlar değil; o yokuşlarda karşısına çıkan, yüzü sahte bir iyiliğe bürünmüş, özü karanlık çehrelerdir.

Mürailer yeri gelir büyük yalanlar söyler, yeri gelir hakikati kendi çıkarlarına göre eğip bükerek anlatırlar. Sözleri düzgün, tebessümleri yerindedir; kalabalıklar içinde 'iyi insan' sureti taşırlar. Fakat insan bazen bir bakıştan, bazen asil bir susuştan anlar: Kalbin söylediğiyle yüzün taşıdığı aynı değildir. Eskiler 'riyâ' derdi buna; kalbin başka, hâlin başka oluşuna… Şimdiki çağ ise bunu bir meziyet gibi taşımayı öğretiyor insanlara. Görünmek, 'olmak'ın önüne geçiyor; suret, hakikati gölgede bırakıyor. Mürailer, hakikatin aynasına bakmaz; o aynayı sürekli kendi lehine buğulandırırlar. Kendine açık bir kaçış yolu bırakmak için kapıları hiçbir zaman tamamen kapatmaz belki ama o kapıların anahtarını daima kendi sinsi hesaplarında saklarlar.

İnsanın insanlığını tescilleyen iki temel mizan vardır: Birincisi, o boğazdan geçen lokmanın helaliyet derecesi; ikincisi ise beraber yol yürüdüğün insanların manevi ciddiyetidir. Ahlak denilen o görünmez mühür; bir odada yalnızken de, bir makamın huzurundayken de aynı kalmayı, haksızlığın karşısında susan dilsiz şeytanlardan olmamayı gerektirir.

Bu sebeptendir ki açık düşmandan korkmadım hiçbir zaman. Çünkü düşmanlığın bile bir haysiyeti, kendi içinde bir dürüstlüğü vardır. İnsanı asıl yıpratan; yüzüne tebessüm bırakıp içinde sinsi hesaplar büyütenler, kaçak dövüşmeyi marifet sayanlardır. Biz bu dünyaya, her ne pahasına olursa olsun kazanmaya, koltukları alt alta dizip o sinsi mağduriyetlerden saraylar kurmaya gelmedik.

Zamanla şu gerçeği daha iyi öğreniyor insan: Her yüksek ses hakikatten gelmiyor. Her tebessüm samimiyet taşımıyor ve herkes aynı dili konuşsa da aynı kalpten bakmıyor dünyaya. Köşeye sıkıştığında gözyaşlarının arkasına sığınarak zeytinyağı gibi üste çıkmaya çalışanlar, yüksek sesle haklılık devşirmeye kalkarlar. Bilmezler ki hakikatin her zaman görünmez bir şahidi vardır. Kulun duymadığını kader duyar, kulun görmediğini tarih kaydeder.

Bu yüzden ben artık kalabalıklardan çok “hâllere” inanıyorum. Çünkü hakikat bağırmaz; gösterişe, alkışa ihtiyaç duymaz. Kelimelerin ötesinde, o sinsi dalgaların karşısında sessizce durur yalnızca.

Ana gibi…
Baba gibi…
Kale gibi…
Dağ gibi…

Varsın onlar maskeleriyle kendi sinsi oyunlarında kaybolsunlar. Maskeler er ya da geç düşer. Mürekkep, beyaz kâğıda eninde sonunda hakikatin izini bırakır.

Ben ardıma bakmadan; o asil sükûta, münezzeh bir vicdana ve hakikatin şaşmayan kudretli terazisine duyduğum inançla, vakur adımlarla yürüyorum.

“Sapasağlam”

SÜLEYMANİYE’DE BAYRAM SABAHI

 Gökte top sesleri, bir bir, nerelerden geliyor?

Mutlaka her biri bir başka zaferden geliyor:

Kosova`dan, Niğbolu`dan, Varna`dan, İstanbul`dan..

Anıyor her biri bir vak`ayı heybetle bu an;

Belgrad`dan mı? Budin, Eğri ve Uyvar`dan mı?

Son hudutlarda yücelmiş sıra dağlardan mı?

Deniz ufkunda bu top sesleri nerden geliyor?

Barbaros, belki, donanmayla seferden geliyor!..

Adalar`dan mı? Tunus`dan mı, Cezayir`den mi?

Hür ufuklarda donanmış iki yüz pâre gemi

Yeni doğmus aya baktıkları yerden geliyor;

O mübârek gemiler hangi seferden geliyor?

Edirne, ah Edirne’m, benim güzel şehrim. Zafer sevinçlerini de, işgal acılarını da iliklerine kadar yaşamış tarihteki payitahtım, şehitler diyarı Başkentim. Sultan Mehmed’i  büyütüp eğiten, Fatih yapan şehir. Edirne I.Murad Han’ın ,Balkanlar II.Murad’ın ütopyası. Uzunköprü II. Murad Han tarafından Trakya’da kurulan ilk Türk kasabası. Nereye baksa tarihin içinde bulur insan Edirne’de kendini. Camiler, kubbeler, hayatın musıkisi şadırvanlar,insanın içine işleyen ezanlar,dualar,aminler…Köprüler, tabyalar,hanlar, kervansaraylar.

Sebepsiz değil bendeki bu coşku. Hem Edirne hem de Uzunköprü’de geçtiğimiz hafta çok önemli tarihi anma törenleri düzenlendi. Uzunköprülüler Turahan Paşayiğit’in oğlu Mora Fatihi Gazi Tur(a)han Bey’in ruhunu şad ettiler. Uzunköprü Kaymakamlığı ve Uzunköprü Türk Ocağı oldukça iyi hazırlanmış bir programla tarih ve ecdat sevgisini gönüllere nakşettiler. İlçe Kaymakamı sayın Muammer Köken’in bu ilgi ve katkısının başka bir anlamı var elbette. Mülki amirlerin , ilçedeki kurum müdürlerinin  bu törenlere katılımı halkımızın da ilgisini arttırmakta, tarih bilincinin yeşermesi ve gelişmesi için olumlu bir enerjiye dönüşmektedir.

Çünkü tarih sadece geçmişte yaşananlardan ibaret değildir.Tarih, aynı zamanda gelecektir. Tarih; damarımızda dolaşan kanın gücüne inanmak, yarınlara güvenle yürümek için hayat iksiridir. Türk Ocakları’nın her üyesi ,tarihine sevdalı, ecdadına saygılı, devleti kutsal bilen bayrak adamlar, Türklüğe adanmış özge canlardır.

”Türk çocuğu ecdadını tanıdıkça daha büyük işler yapmak için kendinde kuvvet bulacaktır.”  demişti Atatürk. Atatürk’le birlikte Cumhuriyeti kuran bu derneğin tek hedefi vardır, o da; büyük Türk milletinin hizmetkarı olmak, Mustafa Kemal Atatürk’ten aldıkları ilhamla geleceğin medeniyet ufkunda Türk kültürünü bir güneş gibi parlatmak, Türkiye Cumhuriyeti’ni ne pahasına olursa olsun sonsuza kadar hür ve bağımsız olarak yaşatmaktır.

Edirne’de yapılan fetih törenleri de muhteşemdi. Vali Yunus Sezer Edirne’mizde kültür sanat konularında çok duyarlı bir devlet adamı. Sanırım bu görkemli  fetih töreni ile yine bir ilki gerçekleştirdi Edirne’de. Halkımız onu çok seviyor. ”İstanbul’un fethi Edirne’den başlar.” mottosu bile çok şeyler anlatıyor inanmış gönüllere. Bizans’ın canına okuyan o şahi toplar Edirne’de dökülmüştü.  Unutulmaz bir programdı. Emeği olan her görevliyi kutluyorum.

Sözü daha fazla uzatmak yerine Uzunköprü Türk Ocağı Başkanı Murat Selvi’nin tören konuşması ile sizi baş başa bırakmak çok daha iyi olacak diye düşünüyorum. Ne yapmak istediğimizi, ne yapılması gerektiğini  çok veciz şekilde o metinde bulabilirsiniz.Trakya ve Balkanlar’ın fethi Murad Han’ların kılıcıyla gerçekleşmişti. Uzunköprü’de gönüllerin fethinde de yine bir Murat vardı.Türk Ocağı Başkanı Murat Selvi seni ve Ocak’lı gençleri alınlarından öpüyorum. Yüce Tanrım sayılarınızı arttırsın.

              Şol gökleri kaldıranın

                Donatarak dolduranın

                Ol deyince olduranın

                Doksan dokuz adı ile                     

                Muhterem Hazirun, konuşmama başlamadan önce artık gelenekselleşmiş olan Gazi Turhan Bey anmalarımızın bu yıl Alî Devletimizin çatısı altında gerçekleşmesine imkan tanıyan Sayın Kaymakamımız Muammer Köken’e ve devlet kurumlarımıza, katkılarından dolayı İlçe Tarım müdürümüz Burak Esen’e,  bu programın gerçekleşmesini mümkün kılan Uzunköprü Türk Ocağı yönetim kuruluna ve Manevi Başkanımız Mustafa Dedeoğlu’na, son olarak Gazi Turhan Bey anmalarını başlatan ve Uzunköprü Türk Ocağı’nın nüvesini oluşturan Uzunköprü Kültür Sanat ve Tanıtma derneğin bütün üyelerine teşekkür etmeyi bir borç bilirim.

                Muhterem Hazirun, Rumeli’nin manevi fatihlerinden bir Sarı Saltuk baba vardır. Yesi’den, Horasan’dan çıkıp gelmiş, savaş zamanında kılıçla kaleleri, barış zamanında Kur’an-ı Kerim ile gönülleri fethetmiş, hem Yunus’la hem Evrenesoğlu’yla yoldaşlık etmiş bir alperenlik timsalidir.

                Sarı Saltuk Baba bir gün erenlere şöyle demiş: “Ben sağlığımda yedi kafir eline mezarımı kazdırdım, ki bir gün beni sevenler mezarımı düşman elinde bırakmamak için fetih yolunda kılıç çeksinler. Aklınız varsa siz de böyle yapın.” Sarı Saltuk biliyordu ki Türk vefalıdır, Türk unutmaz, atasına sahip çıkar, ceddini Fatiha’sız bırakmaz. Sarı Saltuk’un torunları da bilir ki her türbe bir  ilin tapusudur, her şehit mezarı kızıl elma yolunda bir işaret, kabir başında dalgalanan her bayrak bir davettir.

                İşte biz bugün Sarı Saltuk’un vasiyetine sahip çıkıp yedi makamının yedisini de Türk toprağı, İslam beldesi kılan akıncılardan, Evrenesoğullarından, Mihaloğullarından, Malkoçoğullarından, Turahanoğullarından;  Gazi Turhan Bey’in emanetine sahip çıkmak için buradayız. Gazi Turhan Bey, Sarı Saltuk Bey’e neyse biz de Gazi Turhan Bey’e oyuz.

             Fakat işimiz bitmedi, “evlad-ı fatihan” olarak anılan bizler daha Gazi Mahmut Bey’e sahip çıkacağız.

                İşimiz bitmedi. Madem ki buralarda yatanların kanları ezanların teminatıdır, o halde Türk milleti olarak,, biz  daha Plevne’de yıkılmaya terk edilen Mihaloğlu Türbesini ayağa kaldıracağız.

                İşimiz bitmedi. Madem ki Sarı Saltuk’un vasiyetinin muhatabıyız o halde Türk milleti olarak,, biz daha üstüne kilise dikilen Malkoçoğlu Bali Bey’in Razgrad’daki kabrine sahip çıkacağız.

                İşimiz bitmedi. Biz daha mehterlerle gidip, Libya’da türbesi yıkılan, sandukası parçalanan; Trablusgarp Fatihi Turgut Reis’in türbesini abad, ruhunu şad edeceğiz.

                Biz daha bu mehteri Urumçi’de “Ben ölsem de milletim bu toprakları bir gün geri alacaktır.” diyen Osman Batur’u anarken dinleyeceğiz.

              İşimiz bitmedi. Biz daha Kerkük’te peşmergenin; Musul’da Daeş’in yıktığı mezar taşlarını bir bir yeniden dikeceğiz.

                Biz daha Kudüs’teki son Türk muhafızı, son Osmanlı muhafızı Iğdırlı Hasan Onbaşı’nın kayıp mezarını bulacak, yasinlerimizi orada okuyacağız. İşimiz bitmedi.

                İşimiz bitti sanıp “Sırada Türkiye var.” diyenler,  bizi sıraya koyabileceklerini sananlar bilsinler ki işimiz bitmedi.

                Çanakkale’de de, Sakarya’da, Dumlupınar’da da işimiz bitti sanmışlardı. Kıbrıs’ta, Karabağ’da da işimiz bitti sanmışlardı.

                Fakat fillerin hükmü, ebabiller görünene kadardır.

                Değil mi ki bir 18 Kasım sabahı, Mustafa Kemal’in Kuvva’yı Milliyesi,, atlarının nallarındaki, yırtık Sevr paçavrasının üzerine basarak, Kırkkavak Köyü’nde, Gazi Turhan Bey türbesine ay yıldızlı bayrağı dikmiştir. Değil mi ki Mehmetçik Kıbrıs’a “Bir gece ansızın” cemre gibi inmiştir, değil mi ki Karabağ’dan yalınayak çıkanlar tanklarla geri gelmiştir.

                Değil mi ki Kızılelma göklere çıkmıştır, Akıncılar göklerde gezmektedir: O halde bir kilise çanının altında yatmaya mecbur bırakılan Malkoçoğlu’nun ümidi boşa değildir. Taşsız mezarlar altında yatan Kerküklü Türkmen’in umudu boşa değildir. Mezarının bulunmasını bekleyen Iğdırlı Hasan Onbaşı’nın umudu boşa değildir.

                Türk beklenendir, bekleten değildir. İşimiz bitmedi, yeniden başlıyor.Tarihe, bugüne ve geleceğe; arz ederim.

Sevgili İsmail, 17-25 hırsızlık ve yolsuzluk operasyonundaki videoların hepsini izledik. Yolsuzluk ve rüşvet aldıkları iddiasıyla bakanlar görevden alındı. Görevden alınan birisi, bakanlığı döneminde Kur'an-ı Kerim'in en uzun suresi olan Bakara Suresi ile dalga geçercesine "Her Cuma bir ayet sallıyorum", "Bakara-makara" gibi ifadeler kullanmıştı. Sen İmam Hatip'te okudun; ayetleri hafife almanın ve dalga geçmenin İslam fıkhına göre hükmü nedir İsmail? Çok kötü bir durum değil mi? Bizim dini değerlerimizle dalga geçen bu adamı rüşvet ve yolsuzluktan sebebiyle görevden aldıktan sonra niçin Prag (Çekya) Büyükelçiliğine atıyor? Memlekette daha insan mı yok!

17-25 Aralık sürecinin hemen sonuna doğru  (Aralık 2013'te), dönemin Cumhurbaşkanı Abdullah Gül ve Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan'ın bilgisi dâhilinde, Fethullah Gülen –Erdoğan gerilimini düşürmek amacıyla Fethullah Gülen ile görüşmek üzere Zaman Gazetesinde daha önce hem Fehmi Koru hem de Taha Kıvanç adıyla yazı yazan Fehmi Koru'yu Pensilvanya'ya göndermiş ve bir mektup getirmiştir. TSK’de ve devletteki idari kadrolardaki gücüne güvenen Gülen, barışma teklifini kabul etmeyince Erdoğan aleyhine dönen durumu düzeltmek ve olumsuz algıları silmek için bütün kuvvetiyle Gülen’e yüklenmeye başladı. Birçok partili, bakanlar, hatta en yakın dostu olan Hayati Yazıcı bile Gülen’e haksızlık yaptığını söyleyerek destek vermemişlerdi. Hakkında birçok konuda ve birçok olumsuz haberlere konu olan eski Ankara belediye başkanı Melih Gökçek bile Erdoğan’ı dinlemediği gibi 2014 yerel seçim kampanya döneminin başlangıcında Fethullah Gülen'i "büyük bir manevi lider" ve "eğitim gönüllüsü" olarak tanımlayan, ona yönelik sevgi ve saygı mesajlarını en yüksek tondan dile getiren siyasetçilerin başında geliyordu. Daha sonra dönemin Başbakan Yardımcısı, hükümet sözcüsü ve iktidarın en önemli adamlarının başında gelen Bülent Arınç’ın "Gökçek, Ankara'yı parsel parsel bu yapıya satmıştır" ifadesi de aslında Gökçek'in 2014 seçimleri öncesindeki bu yakınlık ve tahsis dönemlerine bir atıftır. Erdoğan iktidarlarının besleyip büyüterek destek verdiği spor liglerimizin birinin adını  Bank Asya, 1. Lig adının bile vermişlerdi. Ama bankaya dünyadan haberi olmayan sırf haram olmasın diye kar zarar ortaklığına parasını yatırıp veya iktidarın yıllarca yan yana durduğu İslami banka olarak tanıtılan Bank Asya’nın kredi kartını alanlar, meslekten ihraç edilip yargılanırken, devletin en yetkili ağzının ifşaatları Gülen’e Ankara’yı parsel parsel satan adam ifadeye bile çağrılmadı.

Değerli öğrencim İsmail, inancımız, kanunlarımız, mevzuatlarımız, kültürümüz, talanına şahit olduğumuz o kadar çok şey var ki anlatmak mümkün değil. Ha şunu da ifade edeyim ki bu olumsuzluklar daha önce hiç yoktu ve birden bire 2002 olmaya başladı demiyorum. Daha önce de vardı. Fakat bu kadar değildi. Türk Milletinin tarihleri koruduğu birçok değerleri tarumar edildi. Mesela zina suç olmaktan çıkartıldı. Aile bütünlüğü darmadağınık olmasına sebebiyet verildi. Kendilerini en samimi Müslüman olarak lanse eden iktidar partisini destekleyen dindar görünümlü insanlardan, dini grup ve tarikatlardan itiraz gelmedi.

Dinler arası diyalog sürecinde ve Avrupa Birliği müracaatında hem Fethullah Gülen’in  hem de Avrupa Birliğinin isteği üzerine (Bazı kaynaklarda  o dönemki ABD Büyükelçisi Eric Edelman'ın da etkili olduğu yer almıştır)talebi doğrultusunda gerçekleştiği onları küstürmemek adına Hutbelerde asırlardır okunan, Ali İmran Suresi 19. ayetinin bir kısmı olan "İnneddîne indallâhil-İslâm" (Allah katında hak din İslam'dır) ifadesinin hutbe metinlerinden 17 Şubat 2006 tarihinde kaldırılmıştır. 16 Aralık 2011 tarihinde yayınlanan yeni bir talimatla söz konusu ayetin hutbelerde tekrar okunmasına karar verilmiştir. 2013 Yılından beri Erdoğan’ın “Ben ekonomistim Faiz sebep, enflasyon neticedir. Bu da benim tezimdir. Nas var nas nas varken bize ne oluyor” söyleyegelmişti.  Ekonomiye müdahale edince ne oldu sonunda hep birlikte yaşadık gördük. 1.3 lira olan dolar şu anda 45liraya geldi. Sonra hiç ekonomik eğitim almayan Nebati bakan yapıldı. Merkez Bankası faizleri Merkez Bankası politika faizini %8,5 seviyesine kadar düşürmüştü. Mehmet Şimşek zamanında ise % 50 ye kadar yükseltilmişti. Nebati zamanında   Kur korumalı sistem uygulandı ve maliyeti çok ağır olmadı mı? Bu işin ekonomik boyutunun bir kısmıdır. Bir de inanç boyutuna baktığımızda Bakara Suresi, 275-279 ve Al-i İmran Suresi, 130. Ayetlerinde faizin haram olduğu kesin bir dille haram kılınmıştır. Yani faiz % 8.5 düşürdüğünde Nas ona bu haram değil midir dedi. Faiz düşürülürken Nas var var nas bize ne oluyor denilirken faiz yükseltilirken Nas neden söylenmiyor? İslam'da faizin haram olması, miktarına bakılmaksızın geçerlidir; dolayısıyla faizin azı veya çoğu arasında bir fark yoktur. Ama kendilerini ağır din alimleri pozu verenlerden, tarikatlardan, iktidarın dindar görünümlü adamlarından hiç ses çıktımı İsmail!

Sevgili öğrencim İsmail, biliyorsun ben eğitimciyim. Biraz da benim mesleğimle ilgili yaşadıklarından bahsetmek istiyorum. Öncelikle ben ömrümün kahir ekseriyetini 1972 Kasım ayından bu zamana kadar Türk Milliyetçiliğinin en güzel, en temiz, en samimi hali olarak bilerek, inanarak, hiçbir menfaat gözetmeksizin DAVA bilerek fiili olarak bütün yaşantıma katmaya çalıştığım Rahmetli Başbuğ Alparslan Türkeş, bizzat talebesi olmaktan şeref duyduğum Seyit Ahmet Arvasi Hocamın, ve inandığı gibi yaşamaya gayret eden benim değer verdiğim ve onun da bana değer verdiğine şahit olduğum şehit başkan Muhsin Yazıcıoğlu’nun yaşayıp tavsiye ettikleri “ÜLKÜCÜ HAREKETE” mensup bir kişiyim. Ve 1980 öncesi ülkü ocaklarında yetişmiş, ocak terbiyesi alarak o zamanlar irfan ocağı hükmünde olan ocaklarda yöneticilik de yapmış birisiyim. Değerlerime uygun bulmadığım bazı yanlışlarına eleştirip karşı çıkmama rağmen 2016 yılına kadar da orayla irtibatımı hiç koparmadım. 2016 yılından sonra siyasal olarak hiçbir partinin aktif savunucusu ve elemanı da olmadım. Samimi bir ülkücü olarak elimden geldiğince Allah’ın emir ve yasaklarını uygulamaya çalışıyorum…

Değerli öğrencim, 1976 yılında başladığım gazetecilik hayatıma öğretmen olduktan sonra ara vermiştim. 2002’den sonra çeşitli İstanbul gazetelerinde, birçok haber sitelerinde hem haber hem de yazarlık yaptım ve halen de yapmaya devam ediyorum. Şu anda 2013 yılından beri Türkiye ve dünyaya yani kısaca herkese yayın yapan Kamudannethaber.com haber sitesinin yazarı ve genel yayın yönetmeniyim. Okuyuculara gerçek ve net bilgiyi verebilmek için en günde iki kere gazeteleri ve medya haberlerini okuyorum. Bu okuma tarafsız değildir. Çünkü ben ülkücünün tarafsız olmaması gerektiğine inanıyorum. Ülkücü, İslam’ın bakışı gibi olaylara bakmasını ve kutlu bildiğimiz devlete karşı yapılan yanlışlara da karşı çıkması gerektiğine inanıyorum…

Değerli öğrencim, mücadele ve mesleki hayatım iç içe geçtiği yıllardan az bahsedeyim. Kazım Karabekir Lisesi'nde görev yaparken sırf ülkücü olduğum için sosyal demokrat okul müdürünün bana gereksiz tavırlarına karşı çıktım. Ondan sonra gelen müdür vekili de aynı görüşte olduğu için beni senin okuduğun imam hatip lisesine öyle ya da böyle gönderdiler. Orada çalışırken il müdürünün isteği ile müdür yardımcısı oldum. O zamanlar  işine geldiği zaman ANAP, işine geldiği zaman Refah Partili gibi görünen okul müdürü Ş….. K……’nın sırf ülkücü olmam nedeniyle bana sataşması sonucu yakasına yapışmak zorunda kaldığım için geçici olarak Endüstri Meslek Lisesi'ne tayin yaptırdım. Ş………K……’nın arkadaşı olan o zamanın MEB Personel Genel Müdürlüğünde şube müdürü vasıtasıyla tayin zamanı olmamasına rağmen isteğim dışında Nizip’e sürgünüm çıkıyor. Hem de hiçbir soruşturma ve kovuşturma olmadan. Biz de izin alıp Ankara’daki tanıdıklarımıza giderek tayini Giresun’a çevirttik. Giresun’da çok güzel yıllar geçirdik. Orada, ülkücü hareketin 1980 sonrası olan en önemli memur teşkilatı olan Türkiye Kamu Çalışanları Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı (TÜRKAV) kurduk. Yanımızda o zamanlar adı Bizim Ocak Dergi Temsilciliği olan Ülkü Ocakları vardı. Hem vakıfta hem de ocakta İslami ve milli konularda birçok konferans verdim. 1992'de kendi isteğimle İstanbul’a tayin oldum.

İstanbul’un önemli bir lisesi olan Paşabahçe Ahmet Ferit İnal Lisesi'nde iki yıla yakın öğretmenlik yaptıktan sonra 1994'te okul müdürü oldum. 1997 yılında Cumartesi-Pazar günleri Marmara Üniversitesi'nde iki dönem devam ederek bitirdim. Zaten okul müdürü olduğum için bana çok ta katkı sağlamayacak ama bakış ufkumu ve akademik bilgimin artması için maddi ve manevi büyük zorluklara katlanarak 1998'de Sakarya Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Eğitim Yönetimi ve Planlama bölümüne, bütün engel ve zorluklara rağmen Beykoz’dan daha çok Hendek kampüsünde akşamları haftada üç gün giderek devam ettim ve sonunda 288 sayfalık “Dünyada ve Türkiye'de Öğretmen Örgütlenmeleri ve Türkiye İçin Bir Model Önerisi” konulu tezimle YÖK’ten yönetim bilimi uzmanı unvanını aldım. Bu mezuniyetin bakış ve inceleme açıma çok büyük katkısını gördüm ve halen de görüyorum.

Bu arada TÜRKAV, 1992'de Milliyetçilerin memur konfederasyonu olan Kamu-Sen olarak teşkilatlanmıştı. Eğitim işkolundaki federasyonu olan Türk Eğitim-Sen'e 28 Haziran 1992'de 85. üye olarak katıldım. 1999 yılında Üsküdar-Çengelköy’de, 1990 yılında ev sahibi olmak için üye olduğum o zamanın dünyanın en büyük yapı kooperatifi olan Ata 2 yapı kooperatifine üye oldum. Evlerimiz verilmeyince, çok güçlü ve paramızı çarçur ettiğine inandığım kooperatifin yönetimini devirmek için dernek kurduk. Derneğin başkanlığını yaptım. Burada anlatmaya imkan olmayan mücadeleler ve sıkıntılardan sonra yönetim devirerek benim de başkan yardımcısı olduğum yeni yönetimi getirdik. 15 yıldır beklenen evleri 2 yılda teslim ettik. Çözülmesi mümkün olmayan birçok konuyu çözdük. Sonra baktım kooperatif yönetimi bana uygun değil, istifa ettim.

Değerli öğrencim, sonra 1992 yılından beri üyesi olduğum Türk Eğitim-Sen’in 2001 yılında İstanbul Üsküdar, Ümraniye, Beykoz, Sancaktepe, Çekmeköy ve Şile ilçelerini içine alan 3 Nolu Şubenin kurucu teşkilat başkanı, genel sekreteri ve 2004'te şube başkanı oldum. Sendikalar, temsil ettikleri zümrelerin haklarını ararlar, biz de öyle yaptık. Eylemler yaptık. Bu sebeple 2002 yılının sonunda iktidarı destekleyen sendika olan Memur-Sen Konfederasyonu'na bağlı Eğitim Bir-Sen’in bize rakip şubesinde sekreter olan müdür baş yardımcısı yaptığım kişi, beni ayarladığı birkaç kişiyle şikayet ettirip haksız yere verilen uyduruk bir uyarı cezasıyla okul müdürlüğünden alınıp öğretmenliğe döndürüldüm. Ama teslim olmadım. Heyet raporu alıp yapılan haksızlığı belgeleyerek görevime geri döndüm. Beladan kaçma adına evimin olduğu Üsküdar Çengelköy’e yakın bir yerdeki okula okul müdürü olarak tayinim yapıldı. İktidarın fanatik taraftarı olan başyardımcım AKP iktidarı olduğu için torpille şube müdür vekili yapılmıştı. Tayinimin yapıldığını duyunca hemen Üsküdar AKP ilçe başkanı, Memur-Sen il başkanı ile il müdürüne baskı yapıp atandığım okul kararnamemi iptal ettirip beni Üsküdar’ın en küçük ilköğretim okuluna müdür olarak atadılar. Hatta ilçe başkanı olan zat, beni ilçede bile görmek istemediğini söylemiş. Çok büyük ve merkezi bir okuldan kenarda köşede kalmış, orta kısımda 90 saat branş dersinin 65 saatine öğretmen verilmeyen bir okuldu. İdari davalar açtık ve bana yapılan hukuksuzlukları kazandık. Çengelköy'de evime yakın bir istediğim bir okula müdür olarak geldim. Öğretmen arkadaşlarla çok güzel ve destansı işler yaptık. Okulumuz her alanda İstanbul’un önde okullarından biri yaptık.

2009 yılı Nisan sonunda Fethullah Gülen’in İstanbul ve Türkiyede en etkili derneği olan, yanılmıyorsam Marmara Eğitimciler Derneği'nde kahir ekseriyeti Fethullah Gülen’e intisaplı eğitimcilerin oluşturduğu listeler hazırlanarak Ankara’da görevden ayrılmak üzere olan Hüseyin Çelik’e makamında imzalattırıldı. Bakanlık, bütün yurtta yaklaşık 1280 Fethullahçı kişiyi ilçe müdürü, şube müdürü, okul ve kurum müdürü olarak atamıştı. Ben de sendika başkanı olarak bu haksızlığa İstanbul’da atananların çoğuna dava açıp iptal ettirmiştim. Bu zorlu ve hukuksuz süreçte iktidar yanlıları atadıkları insanların liyakatine bakmadan, mevzuatı dikkate almadan yaptıkları bu hukuksuzluğu örtmek için çeşitli yollar arıyordu. En çirkini de iktidar, İslam’ın “İşi ehline verin” emrinin uygulanması için mücadele veren, İslam’ı yaşamaya gayret eden beni din düşmanı olarak her yere duyurmuştu. İslam’ın emri gereği haksızlığa karşı mücadele ederek hak arayan ben, Müslümanlara karşı olmakla suçlanmıştım. Hâlbuki atananların tamamına yakını Fethullah Gülenciydi. İsmail bunu darbe teşebbüsünden 7 yıl önce görmekle hata mı etmiştim? Benden özür de dilenmemişti. Dahası bu memlekette basiret sahibi olmak suç mu İsmail!..

( Devam edecektir)

Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün Samsun’a çıkarak yaktığı bağımsızlık meşalesi, milletimizin makûs talihini değiştirmiş; umutsuzluğu umuda, teslimiyeti direnişe, esareti bağımsızlığa dönüştüren Millî Mücadele ruhunu ateşlemiştir.

Türk milleti, o günden bugüne Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün çizdiği çağdaş, bağımsız ve tam egemen Türkiye rotasında kararlılıkla yürümektedir ve yürümeye devam edecektir.

Ancak tarih bizlere göstermiştir ki; milletimizin birlik ve beraberliğini hedef alan tehditler, geçmişte olduğu gibi bugün de içeride ve dışarıda farklı şekillerde varlığını sürdürmektedir. Bu nedenle Türk milleti, rehavete kapılmadan; Cumhuriyetimizin temel değerlerine, millî birlik ruhuna ve bağımsızlık ülküsüne her zaman sahip çıkmalıdır. Çünkü 19 Mayıs ruhu; yalnızca geçmişin hatırası değil, geleceğimizin de teminatıdır.

Atatürk ve Cumhuriyet karşıtı anlayışlar şunu iyi bilmelidir ki; Türkiye Cumhuriyeti Devleti, aziz milletimizin fedakârlıkları ve sarsılmaz iradesi üzerine kurulmuştur. Bu büyük devlet, dünya durdukça ilelebet payidar kalacaktır!

Bu anlamlı günde; başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, Kurtuluş Savaşı’mızın tüm kahramanlarını rahmet, minnet ve şükranla anıyoruz. Ruhları şad, mekânları cennet olsun.

Her türlü emperyalizme karşı milletimizin bağımsızlık meşalesini yaktığı, millî uyanışın ve kurtuluş iradesinin sembolü olan 19 Mayıs Atatürk’ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramı’nın milletimize kutlu olmasını diliyoruz.

Özellikle uzun mesafeli ulaşım zorunluluğu, ekonomik yük, zaman kaybı ve yoğun çalışma temposunun üzerine eklenen hafta sonu eğitimleri; eğitim yöneticilerimizi ciddi anlamda yıpratmaktadır.

Halihazırda yıllardır yöneticilik görevini sürdüren, eğitim kurumlarını yöneten ve sahada aktif sorumluluk taşıyan yöneticilerin; dört hafta boyunca hafta sonlarını kapsayan, tam gün süren yüz yüze eğitimlere mecbur bırakılması kabul edilebilir değildir. Bu uygulama, mesleki gelişimden çok tükenmişlik, motivasyon kaybı ve verimsizlik üretmektedir.
4 hafta boyunca insanları hafta sonu gün boyunca sözde eğitime almak, yorgunluktan ve zaman israfından başka  yöneticiye ne katacak?

Teknolojinin sunduğu imkânlar göz önüne alındığında, söz konusu eğitimlerin çevrimiçi ortamda gerçekleştirilmesi hem kamu kaynaklarının etkin kullanımı hem de yöneticilerimizin mağduriyetinin önlenmesi açısından en makul çözümdür.

Milli Eğitim Bakanlığı, sorun üreten değil çözüm geliştiren bir anlayışla hareket etmeli; eğitim yöneticilerinin haklı taleplerini dikkate almalıdır.

Anadolu Eğitim Sendikası olarak talebimiz nettir: Eğitim yöneticilerine yönelik akademi eğitimleri bir an önce çevrimiçi sisteme dönüştürülmeli, yöneticilerimizin hafta sonlarını ve sosyal yaşamlarını olumsuz etkileyen bu mağduriyet sona erdirilmelidir.

Bu konuda gerekli düzenlemenin, Milli Eğitim Bakanı Sayın Yusuf Tekin tarafından ivedilikle yapılmasını bekliyoruz. Aklın yolu birdir.

“Türkiye’de kültür konularını ilk defa ciddî ve ilmî bir şekilde ele alan ve onu millî varlığın temeli yapan Ziya Gökalp, kelimenin kök mânâsına uygun olarak ‘hars’ kelimesini kullanmıştır. Son yıllarda yine kelimenin kök mânâsına uygun olan ‘ekin’ kelimesi kullanılmakta ise de henüz yaygın hale gelmemiştir.

İlim ve fikir adamlarının çoğu ‘kültür’ kelimesine ‘tabiat’a zıt bir mânâ vermektedirler. İnsanoğlunu diğer hayvanlardan ayıran taraf, tabiatın verdiği ile yetinmemesi, onu değiştirmesi, kendi emrinde kullanması ve aşmasıdır. Bu maksatla vücuda getirilen maddî ve manevî her şey, ‘kültür’ sahasına girer.

‘Kültür’, maddî ve manevî her şeyi işlemek ve geliştirmek demektir. İnsanoğlu tabiatı işleyerek kendi iradesi altına aldığı gibi, kendisini de maddî ve manevî olarak işlemiştir. Teknik tabiatı, spor ve tıp vücudu, sanat duygu ve hayali, ilim ve felsefe düşünceyi işlemekle vücuda gelmiştir.

‘Kültür’ asırlar boyunca gelişmiştir. Bu gelişmede çeşitli kültürler arasındaki münasebetlerin büyük rolü vardır. Milletler tarih boyunca birbirlerinden maddî ve manevî pek çok şey almışlardır.

Fakat şahsiyet sahibi milletlerin kendilerine ait kültürleri de vardır. Yüksek seviyede olan hiç bir kültür ‘saf’ değildir. Medenî milletlerin istisnasız hepsi başka milletlerin kültürlerinden istifade etmişlerdir.

Büyük Fransız şair ve fikir adamı Paul Valery ‘arslanın vücudu yediği hayvanlardan oluşur’ der. Bu fikir, fertlerin kültür hayatına uygun olduğu kadar millî kültür sahasına da uygundur. Nasıl bir fert, maddî ve manevî şahsiyetini dışardan aldığı gıdalarla geliştirebilirse, milletler de öyledir. Fakat arslan yediği bütün hayvanları kendi vücuduna kalbeder. İnsanlar, toplumlar da öyledir. Her fert ve millet dışardan kendi bünyesine uygun olanları seçer. Bu bakımdan seçilen unsurlar son derece önemlidir. Nasıl hayvanlar ve insanlar dışardan bünyelerine uygun olmayan gıdaları alınca rahatsız olur, hastalanır, hatta ölürlerse, millî varlığa uygun olmayan yabancı kültürler de milletleri öldürebilir. Dünya ve Türk tarihinde yabancı kültürleri benimsemek yüzünden yok olan devletler vardır.

Türkler Çin’de Milattan çok önce hanedan kurmuşlardır. Çin ve Türk kültür münasebetleri üzerinde kaynaklara dayalı araştırmalar yapan Alman âlimi Prof.Dr. Wolfram Eberhard, MÖ.1050-247 yılları arasında Çin’e hâkim olan Chou hanedanının menşe itibariyle Türk olduğunu ileri sürer. Atı, arabayı, bronzu, hayvan takvimini ve gök dinini Çin’e Chou’lar sokmuştur. (Bk.Çin Tarihi, Ankara 1947, s.31-34). Chou’lardan sonra Çin’de daha birçok Türk hanedanı kurulmuştur. Fakat bunların çoğu büyük Çin denizinde erimişlerdir. VIII.yüzyılda Orta Asya’da Orhun nehri kıyılarında dikilen Göktürk kitabelerinde Çin tesirinden büyük bir dehşet ve korku ile bahsedilir. Göktürk kitabeleri hayret verici bir uyanıklıkla Türklere, kendi millî kültürlerine sıkı sıkıya sarılmalarını vasiyet eder.

Türkler akıncı bir kavim oldukları için, gittikleri ve yerleştikleri her yerde yabancı tesirlere maruz kalmışlardır. Yalnız Çin’de değil, başka ülkelerde hanedan veya devlet kuran Türklerden de zamanla yok olanlar vardır. Bulgarlar IX.yüzyıldan önce Türktüler. Fakat bu asırlardan sonra Slav ve Hıristiyan kültürü tesiri altında kalarak, millî şahsiyetlerini kaybetmişlerdir. Çin’de büyük bir devlet kuran Tabgaç’lar da Budizmi kabul ettikten sonra yok olmuşlardır. Türk tarihinde daha buna benzer bir yığın örnek vardır. Yalnız İslâmiyet birçok bakımlardan eski Türk medeniyetine uygun olduğu için, muazzam tesirine rağmen Türklüğü yok edememiş, tam aksine onun asırlarca süren büyük bir devlet ve medeniyet kurmasını sağlamıştır. Anadolu Türkleri, Anadolu’da ve Balkanlar’da, bin yıl boyunca eski Türk, İslâm, Bizans, Akdeniz ve Avrupa medeniyetlerinden aldıkları unsurlarla, yüksek bir kültür ve medeniyet kurmuşlardır.

Bu başarının başlıca sebebi, Anadolu’ya gelen Türklerin yerli kavimlerden çok ve kuvvetli olmalarıdır.

Türklerin en belirgin özelliği, ‘hür ve müstakil olarak yaşama’, dünyaya hâkim olma iradesidir. Türk tarih ve kültüründe bunu gösteren pek çok örnek vardır. Fakat Türk, münasebette bulunduğu veya idaresi altına aldığı kavimlere saygılı ve âdil olmasını da bilmiştir. Anadolu Türkünün başarısını sadece kılıç kuvvetiyle izaha kalkışmak çok yanlış bir görüştür. Anadolu Türk devlet ve medeniyetini kuranlar sadece gaziler değildir. Mevlâna, Hacı Bektaş Veli ve Yunus Emre gibi, bütün insanlığı sevgi ile kucaklayan ve birleştiren velilerin de bunda büyük rolü vardır. Anadolu’yu fetheden Türkler her yerde camiler, medreseler ve tekkeler kurmuşlardır. Bunlar Türklerin yiğitlik ve kahramanlığına adaleti, sevgiyi, müsamahayı, zarafet ve inceliği katmışlardır.

Türklerin Anadolu’da ve Balkanlar’da vücuda getirdikleri kültür ve medeniyet, tarihin en güzel, en üstün, en insanî, en ince medeniyetlerinden biridir. Türkiye’ye gelen Avrupalı seyyahlar, edebiyatçılar, fikir adamları, ressamlar bu medeniyet ve sanat eserleri karşısında duydukları hayranlığı belirtmekten geri kalmamışlardır. Ziya Gökalp, Türkçülüğün Esasları adlı kitabının başında bunlardan bazılarını zikreder. Türkiye’de milliyetçilik şuurunun uyanmasında Avrupalıların bu nevi değerlendirme ve araştırmalarının büyük rolü olmuştur. Batı medeniyet ve kültürü karşısında aşağılık duygusu hisseden Tanzimat sonrası Türk aydınları, Avrupalıların bu nevi yazılarını okuduktan sonra kendi milletlerinin dehasına inanmışlardır.

Ziya Gökalp’in bu tespiti mühim olduğu için, söylediklerini buraya alıyoruz: ‘Türkçülüğün memleketimizde zuhurundan evvel, Avrupa’da Türklüğe dair iki hareket vücuda geldi. Bunlardan birincisi Fransızca (Turquerie) denilen (Türkperestlik) dir. Türkiye’de yapılan ipekli ve yün dokumalar, halılar, kilimler, çiniler, demirci ve marangoz işleri, mücellitlerin, tezhipcilerin yaptıkları teclitler ve tezhipler, mangallar, şamdanlar ilh... gibi Türk sanatının eserleri çoktan Avrupa’daki nefâisperestlerin dikkatini celbetmişti. Bunlar Türklerin eseri olan bu güzel eşyayı binlerce liralar sarfederek toplar ve evlerinde bir Türk salonu yahut Türk odası vücuda getirirlerdi. Bazıları da bunları başka milletlere ait bedialarla beraber, bibloları arasında teşhir ederlerdi.

Avrupalı ressamların Türk hayatına dair yaptıkları tablolarla, şairlerin ve feylesofların Türk ahlâkını tavsif yolunda yazdıkları kitaplar da (Turquerie) dahiline girerdi. Lamartine’in, Auguste Comte’un, Pierre Lafayetten’in, Ali Paşa’nın kâtibi bulunan Mismer’in, Pierre Loti’nin, Farrere’in Türkler hakkındaki dostane yazıları bu kabildendir. Avrupa’daki bu hareket, tamamıyle Türkiye’deki Türklerin bediî sanatlarda ve ahlâktaki yüksekliklerinin bir tecellisinden ibarettir.

Avrupa’da zuhur eden ikinci harekete de Türkiyat (Türkoloji) namı verilir. Rusya’da, Almanya’da, Macaristan’da, Danimarka’da, Fransa’da, İngiltere’de birçok ilim adamları eski Türklere, Hunlara ve Moğollara dair tarihî ve atikiyatî taharriler yapmağa başladılar. Türklerin pek eski bir millet olduğunu, gayet geniş bir sahada yayılmış bulunduğunu ve muhtelif zamanlarda cihangirane devletler ve yüksek medeniyetler vücuda getirdiğini meydana koydular. Vâkıa, bu sonki tedkiklerin mevzuu, Türkiye Türkleri değil, kadîm şark Türkleriydi. Fakat birinci hareket gibi, bu ikinci hareket de memleketimizdeki bazı mütefekkirlerin ruhuna tesirsiz kalmıyordu. Bilhassa, Fransız müverrihlerinden Deguignes’nin Türklere, Hunlara ve Moğollara dair yazmış olduğu büyük tarihle İngiliz âlimlerinden Sir Davids Lomley’in Sultan Selim-i Sâlis’e ithaf ettiği Kitab-ı İlmü’n-Nâfi ismindeki umumî Türk sarfı, mütefekkirlerimizin ruhunda büyük tesirler yaptı.’ (Türkçülüğün Esasları, İstanbul, s. 1-2.)

Şairin: ‘O mâhiler ki deryâ içredir deryâyı bilmezler’ dediği gibi, milletler de umumiyetle kendilerinin vücuda getirdikleri kültür eserlerinin değerini pek fark etmezler. Bunun sebebi, yarattıkları eserlerin onlara çok tabiî gelmesidir. Bir Türk için halıdan, kilimden, yoğurttan, şiş kebaptan, Süleymaniye camiinden, Yunus’tan, Mevlevî ayininden, Erzurum barlarından, Köroğlu’ndan, Kerem ile Aslı’dan, misafirperverlikten, iyilikten daha tabiî ne olabilir? Bir balık için deniz ne ise, bir Türk için de asırlar boyunca içinde yaşadığı kültür odur.

Fakat Türk kültür ve medeniyetiyle ve Türklerle ilk defa karşılaşan yabancılar için bunlar yeni ve orijinaldir. Bundan dolayı bir Türk’ün kendi milleti ve kültürü hakkında canlı fikirler edinmesi için onlara adeta yabancı gözüyle bakması lâzımdır. Dış ülkelere gidenler, kendi memleketlerinin suyuna, toprağına, havasına karşı derin bir özlem duyarlar. Böyle duygular bize bizi keskin bir ışık altında gösterir.

Bir kültürün içinde yaşamak başka, onun üzerinde düşünmek başka bir şeydir. ‘Millî’ adı üstünde bir ‘şuur’ yani ‘farkına varış’, yeni deyimle ‘bilinç’ demektir.

Türkler, kendilerine has kültür değerlerini bilmedikleri, onlar üzerinde kafa yormadıkları, onların millî varlık bakımından taşıdıkları değeri ölçmedikleri için, pek çok şey kaybetmişlerdir. Bir millet, kendisini hiçe sayarak yabancıların manevî kölesi olursa, er geç maddî kölesi de olur. Hikmetin esası, ferdin ve milletin kendi kendisini bilmesidir. ‘Millî şuur’ kendi milletinin varlığını tanımak ve bilmek demektir.

Fakat bu yeterli değildir. Biz bugün değişen dünya ortasında, kanunda denildiği gibi, ‘kendimize has özellikleri kaybetmeden’, çağa uygun, yeni, ileri, güzel bir kültür ve medeniyet vücuda getirmek zorundayız. Milliyetçilik asla bir ‘narsisizm’ (ayna karşısına geçerek kendisine hayran olmak) değildir. O, bir ‘benlik şuuru’, ‘kendisine güvenme duygusu’, ‘yeni şeyler yaratma iştiyakı ve iradesi’dir. Bu şuur, duygu, iştiyak ve iradeyi bize; milletimizin tarih boyunca yarattığı eserler verir. Süleymaniye’yi yaratan bir milletin çocukları, bugün Türk şehirlerini çirkinleştiren beton yığınlarına tahammül etmemeli, aynı teknik ve malzeme ile çağın en güzel mimarî eserlerini vücuda getirebilmelidir. Bu, sadece başkalarını taklit etmekle değil, kendi kendisini bilmekle olur. Öğretmenlere düşen vazife, kanunun 2.maddesinde söylenildiği gibi ‘Türk milletinin bütün fertlerini, Türk milletinin kültürel değerlerini benimseyen, koruyan ve geliştiren yurttaşlar olarak yetiştirmek’tir...

23 Ocak 1986’da kaybettiğimiz Prof.Dr.Mehmet KAPLAN hocaya rahmet diliyorum.

Tek tek değil üstelik topluca öldürüyor Siyonist fanatikler. Filistin kan ağlıyor bayramda bile. Bir yaşındaki çocuğun kundağında, engelli bir mazlumun tepesinde, on dokuz kadının göğsünde patlayan bombalar yüzlerce sivilin kanıyla yıkıyor vadinin taşlarını, çölün tozlu kumlarını. Sabah ezanlarını beklemiyor şafak, katil bombalarla yerle yeksan oluyor bir çok ocak. Bütün dünya seyrediyor Yahudi vahşetini. Arsızca, yüzsüzce, utanmazca. Neredesin ey ahlak, neredesin ey merhamet?! 

Söylenecek o kadar çok şey var ki. Ben bir Müslümanım en başta. Mescid-i  Aksa  ve Kudüs (sion) bir Yahudi, bir Hıristiyan için ne kadar kutsalsa, bir Müslüman için de o kadar kutsaldır. Hiç kimse o tarihi belde ve yapılara sadece turizm açısından bakamaz ve oradaki Siyonist barbarlığa sessiz kalamaz. Orada katledilen sadece Araplar değil, yok edilen insani değerlerdir. Sapan taşına karşı en modern silahlar, yakan, yıkan, boğan mermiler, bombalar. Gasp edilen topraklar, işgal ve ilhaklarla kurulan korsan bir devlet ve bitmek bilmeyen bir zulüm ve vahşet. 

 Bakın üç din için de kutsal olan bu mabet, barışın ve kardeşliğin merkezi olması gerekirken, köpürtülmüş bir kin ve nefretin tetiklediği bir savaşın nedeni olabiliyor. Tarihte soykırıma sebebiyet verecek kadar düşman olmalarına rağmen Hıristiyanlar bile Müslüman katliamına sessiz kalmakta ,hatta destek vermektedirler. Avusturya Başbakanı  Yahudi saldırısına destek için hükümet binasına İsrail bayrağı çekerken, bir çok Avrupa ülkesi İsrail’in yanında olduğunu açıklamıştır. ABD başkanı Biden, Birleşmiş Milletlerin ortak bir kınama kararı almasını engellemiştir.  

Bu düşmanlığın adını doğru koyalım. Bu yeni bir din savaşıdır, devlet terörüdür. Yahudilerin Arz-ı Mev’ud (Vadedilmiş topraklar) dedikleri Büyük İsrail hayaline adım adım yürüme stratejisidir. Büyük Orta Doğu Projesinin asıl amacı; İslam coğrafyasını tarumar etmek, Müslümanları birbirine düşürmek, hatta yok etmektir. Arap dünyası ne askeri ne de ekonomik anlamda batılı eşkıyalar için bir tehdit değildir. 400 milyonluk Arap dünyası  4 milyonluk Yahudiye karşı bile bir birlik oluşturamamıştır. Arap Birliği sadece kağıt üzerinde kalmış sanal bir birlikteliktir. Hatta Filistin kendi içinde bile paramparçadır. Hamas başka, FKÖ başka telden çalmaktadır. 

 Batının baş edemediği tek organize güç; Sevr’i parçalayıp yüzlerine fırlatan Mustafa Kemal ATATÜRK’ün kurduğu TÜRKİYE CUMHURİYETİ’dir. Filistin’e de, diğer mazlum milletlere de sahip çıkan odur. İslam İşbirliği Teşkilatını harekete geçiren de, Uluslararası Ceza Mahkemesinin kapısını zorlayan da sadece  TÜRKİYE CUMHURİYETİ’dir. Çünkü Hz.Muhammed’in tebliğ ettiği Hakk’ın vahyini, Allah’ın dinini aşkla yaşayan tek kavim, yüce TÜRK MİLLETİ’dir. Eğer TÜRKLER yoksa ÜMMET kavramı bile ancak bir fanteziden öteye gidemez. Bizim kavm-i necip diye başımızda taşıdığımız bu cibilliyetsiz Vahhabiler  ABD’nin kucağında oturmanın, çağdaş tiranlara teslimiyetin dayanılmaz alçaklığı ile kutsal emanete de ihanet etmişlerdir. Yahudiler peygamberlerine isyan etmiş, Muaviye ve Yezit  Ehl-i Beyt’in kanına girmiştir. Tarihi doğru okumazsak inananların başı beladan kurtulmayacak. 

O nedenle, hiç kimse “ ama “ ile başlayan cümleler kurup, aslında hepimizin de bildiği Arapların ihanetlerini ve bize düşmanlıklarını sıralayıp Siyonist zulmüne sessiz kalamaz ve bize ne diyemez. Çünkü biz dün engizisyon ve giyotinden kaçan Safarat Yahudilerine, Hitler faşizminden kaçanlara  nasıl şefkat kollarımızı açtıysak, bugün  o fanatik ve aşırı dinci Siyonistlerin katlettiği Araplara da sahip çıkmak inancımızın gereğidir. Zulüm hangi firavundan gelirse gelsin karşı durmak, mazlum hangi dinden ve inançtan olursa olsun sahip çıkmak, medeniyetimizin ve derin kültürümüzün bize yüklediği insanlık görevimizdir. Onlar mavi vatanda Yunanistan’ın yanında , Dağlık Karabağ’da Ermenistan’ın , Doğu Türkistan’da  Çin’in yanında olsalar da biz, Hakkın ve haklının, mazlum ve mağdurun yanında olmak mecburiyetindeyiz.  

Ne diyordu Halil Cibran; “ Siz çoksunuz, oysa ben tek.”  Asil kanımız ve temiz imanımız genlerimize unutamayacağımız bir kod yüklemiştir: Biz Tanrının yer yüzündeki  kılıcı, kimsesizlerin kimsesiyiz. İsteyenler şeytanlara ortak, firavunlara yandaş olabilirler ama bizim adımız VEFALI TÜRK’tür. Bilemeyiz, İngiliz casusu Lawrence'in iğfal ettiği vefasız ve ¹nankör Araplar, belki de  Osmanlı ecdadımıza ihanetin, Mehmetçiklerimize yaptıkları işkencelerin cezasını çekmektedirler.   

Ortaya atılan iddiaların büyüklüğü ve bir kamu kurumunu işaret etmesi, toplumda ciddi bir güven tartışmasını beraberinde getirmiştir.

İddiaların kamuoyuna taşınmasında gazeteci Ercan Tarı’nın süreci görünür kılması da dikkat çekmiştir. 

Kamu adına görünmeyeni görünür kılmak, basın sorumluluğunun en temel alanlarından biridir.

İddialar, deyim yerindeyse “şeytana pabucu ters giydirecek” cinsten olarak değerlendirilmektedir.

Söz konusu vurgun boyutunun 1 milyar lirayı bulabileceği kamuoyunda konuşulan iddialar arasında yer almaktadır.

Sürecin başlangıcında Mali Suçları Araştırma Kurulu’nun (MASAK) yaptığı finansal incelemelerde şüpheli para hareketlerinin tespit edildiği, milyonlarca liralık olağan dışı işlem trafiği üzerine hesaplara bloke konulduğu ve sürecin ilgili birimlere taşındığı ifade edilmektedir.

İddialar arasında; hayali proje ödemeleri, hayalet personel kayıtları ve usulsüz işlem trafiğine ilişkin çok sayıda dikkat çekici detayın konuşulduğu belirtilmektedir.

Daha da vahim iddialar arasında, hakkında ciddi suçlamalar bulunan müdürün eşiyle birlikte yurt dışına çıktığının ileri sürülmesi ve uzun süre göreve gelmemesi nedeniyle “müstafi” duruma düştüğünün belirtilmesi yer almaktadır.

Burada en dikkat çekici husus şudur:

Yıllar içinde müdürlük makamına kadar yükselen bir kişinin bu ekonomik büyüklüğe nasıl ulaştığı ve bunun neden zamanında sorgulanmadığı sorusu cevapsız kalmaktadır.

Yaklaşık 12 yıl öncesine kadar mali durumunun oldukça sınırlı olduğu yönünde kamuoyunda yer alan iddialar ise, sonradan ortaya çıkan ekonomik tabloyla ilgili soru işaretlerini daha da artırmaktadır.

İlçede güçlü sosyal ilişkileri olduğu, farklı ticari faaliyetlerle anıldığı ve çevresinde güven veren bir profil çizdiği yönünde iddialar da bulunmaktadır.

Ayrıca geçmişte Derelispor Kulüp Başkanlığı yaptığı, Giresunspor’da asbaşkanlık görevinde bulunduğu ve bu süreçlerde bazı spor kulüplerine yüklü miktarda bağışlarda bulunduğunun konuşulması da dikkat çekmektedir.

Peki bütün bu süreçler boyunca ortaya çıkan ekonomik hareketlilik, çevresindeki hiç kimsenin dikkatini çekmedi mi?

DENETİM SÜRECİ VE KURUMSAL SORU İŞARETLERİ

Eğer ortada bir usulsüzlük varsa, bu durum yıllarca nasıl fark edilmedi?

Mal Müdürlüğü ve ilgili kontrol mekanizmalarının süreç içerisindeki para hareketliliği yeterince fark edip değerlendirememesi de ayrı bir tartışma konusu olarak görülmektedir.

İlçedeki idari yapı ve siyasi erk bu süreci neden zamanında sorgulamadı?

Bu kadar para hareketliliği ve yüksek miktarlı ödenek trafiği, Tarım ve Orman Bakanlığı Bütçe Daire Başkanlığı'nın gözünden nasıl kaçtı?

Öte yandan geçtiğimiz yıl kuruma gelen üç müfettişin yaptığı incelemelerde herhangi bir bulguya rastlandı mı? Eğer rastlandıysa, sürecin ilk işaretlerinin burada ortaya çıkıp çıkmadığı sorusu gündeme gelmektedir. Bu kadar ciddi iddiaların denetim sırasında nasıl gözden kaçtığı da kamuoyunda merak konusu olmaktadır.

Buna karşın, şu anda Tarım ve Orman Bakanlığı müfettişlerinden oluşan 3 kişilik heyetin yaklaşık 10 gündür sahada inceleme yaptığı belirtilmektedir.

Şu an evrakları didik didik inceleyen bakanlık müfettişlerinin hazırlayacağı rapor da kamuoyu tarafından merak edilmektedir.

ALINMASI GEREKEN TEDBİRLER

Bu gibi süreçler yalnızca merkezden yürütülen rutin denetimlerle sınırlı kalmamalıdır. 

Valiler, kaymakamlar ve il müdürleri tarafından sahaya dayalı, sürekli ve çok yönlü bir denetim anlayışı işletilmelidir.

Özellikle son yıllarda sosyal ve ekonomik yaşamında dikkat çekici değişim bulunan, gelirine kıyasla olağan dışı zenginleşme iddiaları oluşan kamu görevlilerinin mal varlıkları ve para hareketleri belirli aralıklarla incelenmelidir.

Kamu yönetiminde güven kadar kontrolün de vazgeçilmez olduğu unutulmamalıdır. 

Mali süreçler düzenli şekilde takip edilmeli, hiçbir makam yalnızca “güven ilişkisi” nedeniyle denetim dışı bırakılmamalıdır.

Bu olay, çeşitli yollarla devleti zarara uğratarak haksız kazanç elde etmeye çalışan kamu görevlilerine de açık bir mesaj niteliği taşımalıdır. 

Kamu imkânlarını kullanarak kurulan hiçbir kirli düzenin sonsuza kadar gizli kalmayacağı, yapılan her usulsüzlüğün er ya da geç ortaya çıkacağı unutulmamalıdır.

Devletin imkânlarını şahsi menfaatine çevirmeye kalkışan herkes şunu bilmelidir ki; bugün saklandığını sanan her belge, yarın bir soruşturmanın en güçlü deliline dönüşebilir.

Devlet ciddiyeti; makamla değil, sürekli denetim ve tavizsiz sorumluluk anlayışıyla korunur.

Hedef, bölünmüş bir Türkiye!

Hedef, Topraksız Türk, Türk'süz bir Anadolu dur!

Bahçeli, 2002 de Başbakan Yardımcısı iken 57. Hükumeti bozup AKP'yi iktidara getirdi ve akabinde Irak Kürdistanı kuruldu.

Daha sonra AKP ile beraber yürüttükleri hatalı siyâsetin sonunda Suriye Kürdistan kuruldu sayılır.

Sıra Türkiye Kürdistanı'nda.

Yeni Anayasa, Terörsüz Türkiye, Öcalan'a statü, Öcalan koordinatör olsun gibi sözlerin her biri Türkiye Kürdistanı'na giden yolun kaldırım taşları işlevini görmektedir ki bunu nasıl olur da akıl edemezler

CHP bu tezgâhın neresinde?

CHP ne zaman milli ve Atatürkçü oldu ki bu kirli oyunların karşısında olsun, ta göbeğinde.

DERVİŞOĞLU- ÖZDAĞ- HALAÇOĞLU.

Tek başınıza nazarımızda birer hiçsiniz.

Bir araya gelince, Türk'ün kaderini değiştirecek büyük bir güçsünüz.

Türk'e kefen biçilip tabut çakıldığı bu günlerde o iğrenç nefislerinizin esiri ve uşağı olup, tekmil kahpelerin, müstevli veletlerinin saldırılarına maruz kalan Türk'ün vatanı ve namusu için bir araya gelemiyorsanız damarlarınız kurusun, boyunuz devrilsin, hadiyin ordan!

Burada yazdıklarıma karşı çıkan yaylacılar elbette ki olacaktır. Yazdıklarıma karşı çıkan bu yaylacılar, Yunan ve Ermeni çapulcuların vahşice tecâvüz edip öldürdükleri zavallı kadın ve kızlarımızı, kendi kadın ve kızları yerine koyarak geçmişi hayalen de olsa yaşamaya çalışsınlar.

Yazdıklarıma karşı çıkanlar, geçmişi sadece bir dakika yaşadıktan sonra yazımı bir daha okuduklarında, bana karşı yine aynı tavırda iseler bu gibilere ''yazıklar olsun'' demek hafif kalır, bunlara daha ağır şeyler söylemek gerekiyor.

BELÂYA MI TÂLİBİZ?

UYANMAMIZ İÇİN DAHA NE SÖYLENECEK Kİ?

Yeni Ümit ve Hira dergileri tarafından organize edilen İcma ve Kolektif Şuur Sempozyumu’na katılan Kahire Üniversitesi İktisat Fakültesi öğretim üyesi Prof. Dr. Nadye Mustafa, Orta Doğu’da etnik ve bölgesel farklılıklar kullanılarak ülkelerin parçalandığına dikkat çekerek, “Bölgede büyük devlet bırakılmayacak” dedi.

Hocanın bu açıklaması gazetelerde, “Her petrol kuyusu başına bir devlet” başlığı ile kendine yer buldu.

Meselenin iç yüzü bu.

Bunun böyle olduğunu bütün dünya

biliyor.

O güçler, ne bölgede ne dünyada Türkiye’yi ve Türkleri zâten istemiyorlar. Sevr’i kabul edip Lozan’ı reddeden, yâni Türkiye’nin mevcut sınırlarını tanımayan onlar değil mi?

1960’lı yıllarda Avrupa'da Sevr’i tekrar diriltme faaliyetleri hız kazanmadı mı?

Prof .Dr. İbrahim Arslanoğlu bir makalesinde, 1950’lerde Başbakanlık yapmış olan Prof. Dr. Şemsettin Günaltay’ın, 1915 yılında İsviçre’de öğrenci iken ’Makedonya’da Türk Mezalimi’ adlı bir panele katıldığını ve konuşmacılardan birisinin aynen şunları söylediğini kaydeder: ’Yeryüzünden hilâl kalkmadıkça, Hıristiyanlık bütün dünyayı yönetimi altına almadıkça, insanlık mutlu olamaz. Hıristiyanlık, Arabistan’ın barbar dinini ortadan kaldırmalı, Türkler Altay Dağlarının gerisine sürülmelidir’dediğini nakleder.

Aynı şekilde yazar Aytunç Altındal, 1990’larda ABD’de bilimsel bir toplantıya katılır. Avrupalı bilim insanlarından birisi, konuşma sırasında şu sözleri söyler: ’Türkiye yok edilmesi gereken askeri, siyasi ve ekonomik güçtür.’

Raymond de Lule der ki;

''Türkleri kılıçla yenmek mümkün değil, o halde İslâm felsefesini, Arapçayı öğrenip onların arasına girerek Müslümanlığın gelişmesini durdurmak, din üzerinden milli birlik ve beraberliklerini bozmak, yine din üzerinden onları devletlerine düşman etmek zorundayız’' dememiş midir?

İşte bizden biri, Türk milletini parçalamak, Türk Devletini çökertmek için hazırlanan BOP projesinde “Eş Başkan” dır...

Aptallık Ruhsal Değil, Sosyolojik Ve Ahlakı Bir Sorunudur Diyen Papaz Bonhoeffer'in Aptallık Teorisine Dair Bir Yazı...

"31 Temmuz 1932'de seçimler yapıldı.

Nasyonal Sosyalist İşçi Partisi, yüzde 34 oy alarak, 608 üyeli Alman meclisinde, 230 milletvekiline sahip oldu.

Adolf Hitler, 30 0cak 1933 tarihinde Şansölye olarak atandı.

*

Aradan bir yıl bile geçmedi.

12 Kasım 1933'de erken seçimler yapıldı.

Yüzde doksan bir oy alan Hitler, 661 milletvekilinin tamamını aldı.

*

Artık Tek Adam; yani diktatör olmuştu.

Bu yazımda Alman bilim insanlarını, Alman teknolojisini, Alman Üniversitelerini yazmayacağım.

*

Leibniz, Kant, Hegel, Marx, Nietzsche, Goethe gibi dünya düşün tarihinin en önemli Alman düşünürlerini sıralamayacağım.

Almanya'nın o dönemde ulaştığı yüksek gelişmişlik seviyesini anlatmayacağım.

*

İlkokuldan başlamak üzere Alman eğitim sisteminin ne kadar mükemmel olduğundan bahsetmeyeceğim.

Alman ailelerinin, daha bebeklikten başlayarak iyi eğittiği çocukları; eğitimli Alman toplumunu dile getirmeyeceğim.

*

Hitler işte böyle donanımlı, eğitimli bir halkı, iki yıla varmadan kölesi haline getirdi.

Çadır maymununa döndürdü.

Bilimin, sanatın, teknolojinin, kültürün merkezi kabul edilen Almanya'nın sahibi oldu. Nasıl oluyordu da cahil ve ruh hastası bir adam, böyle eğitimli bir halkı peşinden sürükleyebiliyordu?

Bilim insanlarına, akademisyenlere, subaylara; her bakımdan yetişmiş insanlara hükmedebiliyordu?

Almanya tarihinin en karanlık döneminden geçiyordu...

Masum insanların dükkânları taşlanıyor, kadınlar ve çocuklar sokak ortasında zalimce aşağılanıyordu.

Gazeteciler dövülüyordu.

Siyasi cinayetler işleniyordu.

Hitleri eleştirenler tutuklanıyordu.

Muhalif her çıkış cezalandırılıyordu.

Yargı Hitler'in sopası olmuştu.

*

Berlin'de artık hâkimler yoktu; Berlin'de artık hâkim koltuğuna oturtulmuş soytarılar bulunuyordu.

Tek adam rejiminin namussuz savcıları, şerefsiz hakimleri vardı.

Ordu rejimin ordusu, polis rejimin polisi olmuştu.

Nazi milisler sokaklara devriye geziyorlardı.

*

Genç bir papaz olan Dietrich Bonhoeffer, zulme karşı çıktı; itiraz etti.

Bu sebeple hemen hapse atıldı.

Ağır işkencelerden geçirildi.

Hapisteyken bu konu üzerine uzun uzun düşündü.

Sayısız filozof, şair, fikir ve bilim adamı çıkaran bu toplum, böyle bir kültür; nasıl olmuştu da organize kötülüğün, zalimliğin, korkaklığın, cehaletin ve suçun merkezi haline gelmişti?

Sonunda Bonhoeffer işin içerisinden çıkabildi.

"Sorunun kökeninde kötülük değil, aptallık yatıyor" dedi.

*

Ona göre:

Kötülükle mücadele etmeniz mümkündü, kötülükle bir şekilde başa çıkabilirdiniz.

Fakat organize olmuş ahmaklar sürüsüne karşı yapabileceğiniz hiçbir şey yoktu.

Ne anlatacağınız gerçekler, ne ortaya koyacağınız kanıtlar, onlara etki etmiyordu.

*

Mantıklı gerekçeler sunduğunuzda önce reddediyorlardı.

Reddedemeyecek hale geldiklerinde; en yaşamsal, en insani, en ahlaki, en bilimsel gerçekleri önemsizleştiriyorlardı.

Herhangi basit ve anlaşılır bir konuda bile ortak noktada buluşabilmeniz mümkün olmuyordu.

*

Aptal insanlar hallerinden memnundular.

Saldırıya hazır haldeydiler.

Saldırıya geçtiklerinde kötü insanlardan çok daha tehlikeli oluyorlardı.

Acımasız ve vicdansızdılar.

Bonhoeffer aptallıkla mücadele edebilmek için önce onun doğasını anlamaya çalıştı.

*

Vardığı sonuç şuydu:

Aptallık bir zekâ problemi değildi, aptallık ahlâkî bir problemdi.

Entelektüel birikimleri, iyi eğitimleri olduğu halde insanlar aptal olabiliyorlardı.

*

Aptallığın doğuştan gelen bir zekâ yetersizliği olduğu ileri sürülebilirdi.

Ama bu görüş kitleleri kısa zamanda etkileyen toplumsal aptallığı açıklayamıyordu.

*

İnsanlar belli koşullar altında aptallaşıyorlardı.

Başkalarının kendilerini aptallaştırmasına izin veriyorlardı.

Buradan yola çıkarak, aptallığın psikolojik değil, sosyolojik bir sorun olduğu sonucuna vardı.

*

İnsanların ahlâkî ve entelektüel birikimleri bir anda yok olmuyordu. Diktatör gücünü arttırdıkça, insanlar o gücün büyüsüne kapılıyorlar, bağımsız düşünme yetilerini kaybediyorlardı.

Karşı koymak yerine aptallaşarak sürüde koyun olmayı yeğliyorlardı.

Aptallık onlar için konfor alanı oluşturuyordu.

*

Gözlerine sokulan gerçekleri inatla reddediyorlardı.

Onlarla konuştuğunuzda bir insanla değil, sloganlarla konuşmaya ayarlanmış bir robotla karşı karşıya olduğunuz hissine kapılıyordunuz.

Büyülenmiş gibiydiler.

*

Onları bu ağır şizofreni uykusundan çıkarmanın tek yolu bağımsız ve özgür olmalarını sağlamaktı.

Tek adamın yönettiği Almanya'da bu nasıl mümkün olabilirdi?

*

Almanlar ancak İkinci Dünya Savaşı sonrası bağımsız ve özgür olabildiler.

Aptallıktan kurtulabildiler.

Bedelini ağır ödediler.

Yirmi iki milyon Alman öldü, Almanya harabeye döndü.

Conrad Adenaur'un şu sözleri tarihe geçti:

"Umarım bir daha İsa bile gelse tüm yetkiyi tek kişiye verecek kadar aptal olmayız" demişti.

*

Hitler dönemi deneyimini yaşamış Şansölye Adenaur doğru söylüyordu.

Bir toplum tüm yetkileri tek kişiye verecek kadar aptal olmamalıydı...

Bonhoeffer'in bu düşünceleri Naziler için kabul edilemezdi.

*

9 Nisan 1945 günü sabaha karşı, Bonhoeffer'i bir toplama kampının darağacına asarak öldürdüler.

*

Bonhoeffer, Aptallığın Teorisini yazmıştı.

Şimdi bana bu yazıyı neden kaleme aldığımı, niçin paylaşım gereği duyduğumu umarım sormazsınız.

*

Bir konu daha ne kadar açık yazılabilir?

Hangi örnek yaşadığımız dönemi, bu kadar iyi anlatabilir?

Gelelim son bakanımız Sayın Yusuf Tekin Bey’e; Kamuoyunun bildiği gibi bir dönem öğretmen adayı mezun olur olmaz atanıyordu. Sonra yazılı sınav sonuçlarına göre atanmaya başlandı. Daha sonra yazılı artı sözlü sınavlar yapıldı ve sözlü sınavlarda çokça hak yenmenin ardından en azından Ziya Selçuk ve Mahmut Özer döneminde kısmi bir adalet sağlanarak yazılı sınav eşittir mülakat şeklinde puan verildi. Yusuf Tekin döneminde yapılan mülakatlarda da bazı yerlerde yazılı ve mülakat arasında uçurum denilecek oranda puanlama yapılınca tepkiler arttı en azından geçen yıl kısmi bir adalet sağlandı. 2025-2026 için yazılı, artı mülakat, artı akademi eğitimi getirilmiş oldu ve bunun mucidi ise mevcut bakanımız Sayın Yusuf Tekin’dir. Ancak sayın bakan hızını alamadı öğretmene ilaveten bir de idarecilere akademi eğitimi getirdi.

Şimdi bizi arayan veya karşılaştığımızda sohbet eden birçok okul-kurum yöneticisi dert yanmaktadır. Arkadaş ben 24 yıllık okul müdürüyüm, bugüne kadar almadığım başarı belgesi ve ödül kalmadı. Şimdi 16 Mayıs tarihinden itibaren her hafta sonu beni kursa çağırıyorlar. Allah aşkına bu işin mantığı nedir? Eskiden şunu derlerdi kışlanın kapısında girince mantığı dışarıda bırakacaksın şimdilerde bu söz Milli Eğitimin kapısından girince mantığı dışarıda bırakman gerekire evrilmiş durumdadır. Kimsenin akıl sır erdirmediği uygulamalarla ne yapılmaya çalışıldığı anlaşılmış değildir.

Diğer kimi kurumlarda mesela ehliyet yenilemesi on yılda bir yapılırken ehliyet sahibinin görmesinde, asabiyetinde, suç işlemesinde, ehliyetini kullandığı sürece kural ve kaidelere ne kadar bağlı kalması gibi durumlar incelenir eğer olumluysa ehliyeti yenilir. Peki Milli Eğitim ne yapıyor. Arkadaş senin dört yılın veya sekiz yılın doldu bir dört daha görev yapmak istiyorsun hafta sonları şu kurs merkezine gel ben anlatayım sen dinle. Yani görev yenilenirken sen bu kadar yıl müdürlük yaptın bakalım neleri doğru, neleri yanlış yapmışsın. Eğer işini doğru yapmışsan buyur bir dört yıl daha yap denilmiyor.

Şimdi ders alacaksın deniliyor. Peki, anlatan kim. Anlattığı kişiden daha mı kıdemli hayır çoğunlukla bir takım teorik bilgiler bilgisayardan kopyala yapıştır ve saire. Kurum yöneticisine ya da kuruma faydası nedir? Bana sorarsanız hiçbir faydası yoktur. Aksine zararı olacaktır. Siz kurum yöneticisinin haftasonunu gaspederseniz o da yolunu bulur haletmesi gereken işlerini hafta arasında yapar ve okulu boşlar. İkincisi müdür ya da müdür yardımcısı cesaret edip size derdini anlatamasa da yasa gereği hafta sonu izinliyim benim iznimi çalmaya ne hakkın var diye içten içe söylenir. Morali bozulur, motivasyonu düşer ve içlerinden bazıları yönetici olduğu günün pişmanlığını yaşar ve bazıları da belki de sırf bu yüzden istifa eder.

Sonuç olarak Milli Eğitimde değişen tek bir şey var bakan ve yardımcıları. Bakış açısı aynı, ben benden öncekilere benzemem zihniyeti, ben daha çok bilirim bilgiçlik taslaması, ben istediğimi yaparım aymazlığı!. Sonuç ortada, gençlik ahlaki açıdan geçmişe göre daha mı erdemlidir, geçmişe göre daha mı donanımlı daha mı bilgilidir, kültürel açıdan değerlerine daha mı bağlıdır? Yoksa her gittiğiniz yerde ne olacak bu gençliğin hali sorularıyla muhatap oluyorsunuz!.. Beyler ben olmaktan kutulup biz olmak, ortak akılla doğruyu bulmak, eğitimi tüm toplumun memleketin problemi görüp herkesten fikir almak ve tabi ki bunları yapmak için samimiyetle meseleye yaklaşmak kaçınılmazdır. Yoksa daha çok bakan görür ve çok değişiklikle karşılaşırız, ama sonuç değişmeyecek ve belki de daha kötüye gidecektir!..

Suç ve cezayı kim belirler? İnsan… Adına da yasa (kanun) denir. Yasalar suç ve ceza arasındaki orantıyı tutturabildiği oranda kabul görür ve geçerliliğini korur. Yoksa herkes kendi adaletini kendisi sağlamaya kalkar. Olmadı, mafya türü yasadışı oluşumlar devreye girer. Cemil Meriç, Batı’daki yasaları “Büyük sineklerin yırtıp geçtiği, küçüklerin takılıp kaldığı bir örümcek ağı”na benzetir. Ne yazık ki Türkiye’de de durum pek farklı değildir. En azından günden güne Batı’nın çarpık adalet anlayışı Türkiye’deki adliye binalarını da etkisi altına almaya başlamıştır.

Suç ve ceza denince Makyavelli’yi (Machiavelli) anmadan geçmek olmaz. Sonuca ulaşmak için her yolu sakıncasız (mubah) gören bir anlayış.. Tam da Batılı kafasına uygun.. Kendisi; insanlığı, tarihi yapanlar ve tarihin malzemesi olanlar diye ikiye ayırır. Makyavelli’nin bu sınıflandırmasını sömürenler ve sömürülenler ve/veya zalimler ve mazlumlar olarak adlandırmak da mümkündür. Son tahlilde Batılılar ve Batılı olmayanlar…

Suç; sosyalistlerde çevrenin ürünü, kapitalistlere göre ise maddenin bir başka deyişle gereksinimlerin sonucudur. İslam’a göre ise nefsin yani bireysel arzu ve heveslerin dizginlenememesi… Her üç kıyas da tek başına yetersiz olmakla birlikte üçü birlikte anlamlı bir çıkarımdır.

Nasıl ki toplumda yasaları koruyup gözetenler kolluk güçleri ve savcılardır, bireyin tutum ve davranışlarını koruyup gözeten de vicdanıdır. Ama vicdanı da yasal güvenceye kavuşturmak gerekir. Aksi halde hırsın depreştiği yerde vicdan pusar. Hırs özel mülkiyeti doğurur. Ünlü düşünür J. J. Ruso’ya (Rousseau) kalırsa özel mülkiyet eşittir şeytandır. İnsan “Bir tarlanın etrafını çitle çevirip, bu benimdir dediğinden beri yoldan çıkmıştır.” der. Sözde Sovyetler Birliği, özde Rus İmparatorluğundaki komün hayatına, kolhozlara açılan kapı… Peki, ama Rusya’da kimi aç bırakılarak kimi kurşuna dizilerek öldürülen milyonlarca insanı özel mülkiyet mi öldürdü? Ukrayna’da, Kafkasya’da, İtil/İdil boylarında, Türkistan’da, Sibirya’da ölen milyonlarca insan arasında -nedense- Rus kökenli bulunmamasına kim rastlantı diyebilir?

Toprağın efendileri yani gerçek sahipleri topraktan beslenen kimselerdir. Bu kişiler kimi yerde Yörük kimi yerde Tahtacı kimi yerde Manav veya köylü olarak adlandırılsalar da gerçekte “gerçek yurtseverler” bu insanlardır. Atatürk’ün, köylüyü milletin efendisi olarak nitelendirmesi de aslında köy insanının bu sahiplenme ve üretim gücüne bir vurgu (atıf) olarak söylenmiştir. Çünkü Türk köylüsü yeri geldiğinde toprağını yani yurdunu korumak için hiçbir özveriden (fedakârlık) hiçbir bedelden (maliyet) kaçınmaz. Ucunda ölüm bile olsa!..

Toplumda dolayısıyla yeryüzünde adaletin tesisi bireysel barışla, doyumla (tatmin), huzurla başlar. Adalette tümevarımsal bir orantı söz konusudur. Adaleti; paylaşım ile suç ve ceza arasındaki orantı olarak da tanımlayabiliriz. Birey adalete inanmışsa, toplum; toplum inanmışsa dünya adil bir yer olmuş demektir. “Mülkün temeli adalettir.” diyen Hz. Ali’ye, bu sözü beğenip duruşma salonlarına “Adalet mülkün temelidir.” şeklinde yazdıran Atatürk’e ve dahi -Atatürk’ün “Bozkurt” olarak adlandırdığı- Adalet Bakanı Mahmut Esat Bey’e rahmet..

Eğitim, bireylere yalnızca bilgi aktaran bir süreç değildir; aynı zamanda ortak değerleri, kültürü ve tarihi kuşaktan kuşağa taşıyan bir köprüdür. Öğrenciler, okul sıralarında yalnızca matematik veya fen öğrenmez; aynı zamanda Türk Milletin geçmişini, kahramanlarını, kültürel mirasını ve ortak ideallerini tanır. Bu, bireylerin kendilerini daha büyük bir bütünün parçası olarak görmelerini sağlar. Ulu Önderimiz Gazi Mustafa Kemal Atatürk, “Tarihini bilmeyen bir millet, yok olmaya mahkûmdur." sözüyle tarih yazmak kadar, onu doğru anlatmanın da bir millet için hayati olduğunu biliyordu. Türk Tarih Kurumu'nun 1931'deki kuruluşu, sadece bu ulvi amaca hizmetin en büyük nişanıdır.

Ulus devlet bilincini pekiştiren en önemli unsurlardan biri, ortak tarih ve ortak dil eğitimidir. Tarih dersleri, bir milletin yaşadığı mücadeleleri, kazandığı zaferleri ve karşılaştığı zorlukları hatırlatarak ortak bir hafıza oluşturur. Dil ise iletişimin ötesinde, kültürel bir bağdır. Ortak dilin eğitim yoluyla güçlendirilmesi, ulusal kimliğin korunmasında kritik rol oynar. Türk Dil Kurumu, Türk Dili Tetkik Cemiyeti adıyla 12 Temmuz 1932’de Atatürk’ün talimatıyla,  Türk dilinin öz güzelliğini ve zenginliğini ortaya çıkarmak, Türkçeyi yabancı dillerin boyunduruğundan kurtararak özleştirmek ve bilim, sanat, eğitim dili olarak geliştirmek amacıyla kurulmuştur. 

Bugün küreselleşme, farklı kültürlerin ve kimliklerin iç içe geçmesine yol açıyor. Bu süreçte ulus devlet bilincinin zayıflamaması için eğitim sistemleri, hem evrensel değerleri hem de milli kimliği dengeli bir şekilde aktarmalıdır. Öğrenciler dünyaya açık bireyler olurken, aynı zamanda kendi ulusal kimliklerini gururla taşıyabilmelidir. Türk kimliğini onurla benimsemiş bir nesil için Atatürkçü, Laik ve Bilimsel eğitimin önemi tartışılamaz. 

Eğitim, ulus devlet bilincini geliştiren en güçlü araçtır. Ortak değerleri, kültürü ve tarihi genç nesillere aktarmak, yalnızca bireysel kimlikleri değil; toplumsal birlikteliği de güçlendirir. Bu nedenle eğitim politikaları, ulus devletin geleceğini şekillendiren stratejik bir unsur olarak görülmelidir. 1982 yılında yüzde doksan bir oy oranıyla Türk Milleti tarafından kabul edilen Anayasamızda "Türklük" ifadesi, etnik bir kökeni değil, 1982 Anayasası'nın 66. maddesinde yer alan "Türk Devletine vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türk'tür" hükmüyle hukuki ve siyasi üst kimliği tanımlar. Bu tanım, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olan herkesi kapsayan sivil milliyetçilik ilkesine dayanır.

Türküz, Türkçüyüz, Atatürkçüyüz. Esen kalın...

Üzerinde saray kalıntıları olan Sigiriya Aslan Kalesi, ulaşılması oldukça zahmetli bir kale. Orman içinden gidilerek, timsahların yüzdüğü göletleri aşarak ve merdivenlere tırmanarak ulaşılan, ancak güzel bir kale. Ben de tırmanması oldukça zor ve zahmetli olduğu için belli bir noktadan sonra tırmanmayı bıraktım. Öğleye doğru şiddetli muson yağmurları başladı. Kale ziyaretimizden sonra yapacağımız “Buda Ağacı” turu yerine yöresel ürünler ile ipek, altın ve gümüş üzerine safir, yakut, turmalin, zirkon mücevherlerin satıldığı mağazaya gidip, alışveriş yaptık.

Bazı insanlar sevgiyi biraz ürkek taşıyor.
Sanki bir şey fazla büyürse kaybolacakmış gibi…
Bu yüzden seslerini kısarak seviyorlar dünyayı.
Temkinli, dikkatli, incitmeden…

Çünkü insan sadece annesini kaybetmiyor.
Dünyanın şefkatle konuşan dili de eksiliyor biraz.

Belki de bu yüzden, öksüz kalmış insanlar dünyayı daha dikkatli seviyor.
Kırmamaya…
Yük olmamaya…
Sessizce toparlanmaya çalışıyor.

Korunmadan büyüdüğü yerleri saklıyor.

Giderken bile ardında ağırlık bırakmamak için, yükünü kendi içinde toplamayı öğreniyor insan.

Belki bu yüzden bazı günler daha ağır geliyor insana.
Takvimdeki bir tarih değil sadece…
Bir zamanlar insanın sığınağı olan o ilk sesin yokluğuna yeniden dokunmak gibi.

Gün dönüyor, devran dönüyor, yaş ilerliyor.
İnsan dünyanın gürültüsünde çalışıyor, yoruluyor, kalabalıklara karışıyor. Ama bazı eksikliklerin yaşı olmuyor.

Bir haber aldığında “keşke anneme söyleyebilseydim” duygusu,  güçlü görünen insanların yüreğini un ufak ediyor.
İnsan kaç yaşında olursa olsun biraz çocuk kalıyor çünkü.

Bazı yaralar konuşarak iyileş(e)miyor zaten.
İnsan bazen bir canın yanında beklerken karşılaşıyor kendi içindeki kırılmış yerle.

Belki de insan, içindeki eksikliği en çok bir başkasını korumaya çalışırken fark ediyor.

Bir canın başında sabahlarken…
Onun acısını kendi içinde taşırken…
Yıllardır susturduğu o kırılmış yere de dokunuyor fark etmeden.

Son zamanlarda bunu daha çok hissediyorum ben.

Küçücük bir kalbin başını dizine bırakışı…
Hiçbir şey sormadan seni anlaması…
Dünyaya karşı sertleşmek üzereyken seni yeniden yumuşatması…

Dora’nın ameliyat sonrası uykusunun başında otururken düşündüm bunu uzun uzun.
Gözlerini ne zaman açacağını bilmeden beklerken…
Ufacık bir nefes değişiminde bile kalbinin yerinden çıkacak gibi oluşunu yaşarken…

İnsan bazı duyguları tam da böyle anlarda öğreniyor galiba.

Uyusun diye değil…
İyi olsun diye uyanık kalırken.

Belki annelik de biraz böyle bir şeydir.
Bir unvandan önce bir hâl belki.

Bir canın başında kalmayı seçmek…
Geceyi bölüp nefes dinlemek…
Yemese bile önüne su koymak…
İyileşsin diye içinden sessiz dualar geçirmek…

Çünkü şefkat bazen insana bir anneden değil,
merhamet gösterebildiği bir candan geri dönüyor.

Ve insan bazen en çok, bir canlıyı korumaya çalışırken toparlıyor içindeki kimsesiz çocuğu.

Zaten hiçbirimiz tamamen büyümüyoruz.
Sadece sesimize, bakışımıza, sevgimize…
Ağarsa da saçımıza karışan o eksik yerlerimizi taşımayı öğreniyoruz.

“Moğolların bilinen en eski ve Orta Moğolca döneminin ilk ve en önemli kaynağı Moğolların Gizli Tarihi’nde de atlara ayrılmış özel bir bölüm bulunması, atın tüm bozkır kökenli halklarda önemli bir yeri olduğuna işaret etmektedir.

…batılı Türkolog… Pentti Aalto, ‘Atların anlamı üzerine eşsiz ve dokunaklı övgüler söz konusu iken askerin binek hayvanı olan atlar, Türklerin yalnızca savaştaki kahramanlıklarında yer almaz. Türkler atlarının ölümünü veya yaralanmasını bile anlatır.’ cümlelerini sarf eder. (s.149)

Önsüz (Ögsüz): (Köl Tegin kuzey 8-9) Köl tegin ögsüz akın binip tokuz eren sançdı ‘Köl Tegin öksüz ak atına binip dokuz askeri mızrakladı.’ Aslında bu ifadede sıra dışı bir şey yok gibi görünse de bir atın öksüz yani annesiz olduğunu bilmek mümkün müdür? sorusunun yanıtı cümlenin tam olarak anlaşılmasına imkân sağlayacaktır.

Cümledeki ögsüz sözcüğünde yer alan g sesinin n sesi yerine yanlışlıkla yazılmış olabileceği ve dolayısıyla önsüz yani ‘renksiz’ anlamına ulaşılabileceği görüşü öne sürülmüştür… (s.166)

Yaşına Göre At Türleri

Sıp: Clausan, ardındaki sözcükle birlikte sıp başı okur ve ‘Tay başı’ biçiminde anlamlandırır. Sıp maddesinde ise ‘Bir yaşındaki tay’ anlamını verip ve sıpa ‘altı aydan bir yaşına kadar olan eşek yavrusu, sıpa’ sözcüğü ile de karşılaştırır. Eren, sıpa sözcüğünün sonundaki a’nın ek olduğunu ve buğra ile aynı biçimde kurulmuş olabileceğini belirtir… (s.169)

Tan: …‘tay, atın yavrusu’ anlamındaki tan sözcüğünün eski Türk yazıtlarında geçmiş olması, hem söz varlığı hem de kültür tarihi açısından kuşkusuz büyük bir kazançtır. Sözcüğün hem tan ve tany hem de tay biçimiyle tespiti, Eski Türkçe döneminin ses bilgisi açısından önemlidir. (s.170)

…Hayvanların yavru iken bulunduğu yaşa göre adlar verilmesi, Türklerin özelde at yetiştiriciliği, genelde ise hayvancılık bakımından oldukça ileri bir düzeyde olduğunu gösteren en önemli kanıtlardan biridir. Ayrıca hayvancılıktaki bu ileri düzey, yazıtlar dönemi Türkçesinin söz varlığı için de önemli örneklerle karşılaşılmasına vesile olmuştur. (s.172)

Koşum Takımları

Eder: ‘eyer’. …eder sözcüğündeki d sesinin, bugünkü Türk yazı dillerinin büyük bir bölümünde görülen d>y ses gelişimi parelelinde y sesine gelişerek eyer biçimini aldığı anlaşılmaktadır. (s.172)

Atların donlarından yani renk ile türünün belirlenmesi konusunda, ata yakışacak eyerin de hangi madenden yapılacağının ifade edilmiş olması önemlidir. Buna göre ak ata altın, boz ata gümüş ve doru ata ise tunç eyerin yakışacağı ifade edilmiştir…

At adları

İdil: Atlara ad verilmesi, aslında bozkır kökenli halklar için sıradan bir şeydir… (s.173)

At İle İlgili Söz Varlığı

Agıl: ‘Ağıl, hayvan barınağı’… (s.174)

Atlan-/Atlat:  …özellikle Tonyukuk yazıtındaki atlat- fiili, ‘ata binmek’ olarak anlamlandırılabilecek olmasının yanında, ayrıca ‘orduyu harekete geçirmek’ anlamıyla da karşılanabilir. (s.176)

Atlıg: ‘Atlı, atlı birlik, süvari birliği’ anlamındaki atlıg sözcüğü, doğrudan ‘atlı’ anlamı verilebileceği gibi ‘atlı birlik, süvari birliği’ anlamı da verilebilir… (s.176)

Azdur: Doğrudan at sözcüğünden yapılmış bir isim veya fiil olmasa da ‘azat etmek’ anlamındaki azdur- fiili, eski Türklerin at kültürü ile ilgili olması bakımından atların azat edilmesi konusuna iyi bir örnektir… (s.176)

Atların azdırılması yani azat edilmesinin kültürel bir öğe olma olasılığı yüksek olup bu uygulamayı Tanrı’ya karşı bir iyi niyet gösterisi olarak düşünmek mümkündür.

Bin: Fiil çok sayıda örnekte tespit edilmiş olup örneklerin bir bölümü Köl Tegin’in savaşlarda bindiği atlar konusunda ele geçmiştir…

Bine-Bına: ‘Atlı birlik, süvari birliği’ olarak anlam verilebilecek sözcüğün hem ön hem de art ünlülü biçimi tespit edilmiştir… (s.177)

Bına, bine ve bına başı sözcük ve sözcük grubunun askerlikle ilgili bir terim olduğunda kuşku bulunmamaktadır… (s.178)

Eşin: Yazıtlar dönemi Türkçesinde yalnızca bir kez tespit edilen eşin- fiilinin tabanının eş- olduğu açıktır…

…Cümledeki eş- ve bu fiilden türemiş eşin- fiili, burada ‘koşturmak’ anlamında olup Türkçenin sonraki dönem metinlerinde sıkça karşılaşılan eşkin sözcüğünün tabanıdır ve dolayısıyla eşkin, bu fiilden yapılmış bir isim örneği olmaktadır… (s.179-180)

Salga: …Clauson… kökünü sal- olarak belirler. Kâşgarlı’nın verdiği örnek salga at olup Clauson bunu ‘huzursuz, hırçın at’ olarak anlamlandırır.

…Yazıtın ilk naşiri Klyaştornıy, şalga okur, Moğolistan’daki büyük kağanlık yazıtlarında tespit edilen şalçı ile karşılaştırır ve sözcüğün tabanını sal- fiili olarak belirler. Ancak ‘gem’ anlamındaki salga sözcüğünün şalçı ile ilgisi bulunmamaktadır… (s.180)

Tamga: Çok sayıda atın bulunduğu Orta ve İç Asya bozkırlarında atların karışmaması için boyların veya kabilelerin aldığı küçük önlemlerden biri, kuşkusuz hayvanlara damga vurmak idi. Atlara vurulan damga, hem atların karışmasını önlemek, buna bağlı olarak da boyların bu nedenle birbirlerini suçlamalarını engellemek bakımından önemlidir. Damganın yalnızca atlar için kullanılan bir ayırt edici uygulama olduğunu düşünmemek gerekir. Eski Türk yazıtlarında at dışındaki öteki hayvanlara damga vurulduğuna dair tanık tespit edilmemiş olsa da küçük veya büyükbaş hayvanlar için de damga vurulduğu, doğal olarak düşünülebilir.

Tamga sözcüğünde yer alan ve fiilden isim yapan -gA+, Türkçenin her döneminde sıkça kullanılmış bir ektir. Tam- fiilinin, Eski Türkçeden sonraki dönem metinlerinde karşılaşılan tamtul- ‘tutuşmak, alev almak’, tamtur- ‘tutuşturmak’ ve tamug ‘cehennem’ sözcükleri ile de ilgisi olduğunu düşünmek mümkündür. Kök haliyle tespit edilmemiş olsa da tam- fiilinin ‘yakmak’ anlamında olduğu, ihtiyatlı olmak kaydıyla ileri sürülebilir. (s.181-182)

Tügünlüg: Cümlede geçen tügünlüg sözcüğü tam olarak ‘düğümlü’ sözcüğünün eski biçimidir. Sözcük tüg- fiilinden -n+ eki ile fiilden isim yapılmış, +lUG eki ile isimden tekrar isim yapılmıştır. Düğümlü atlar ifadesi ile kuyruğu düğümlü atlar olarak anlaşılması gerektiği açıktır…

…Kafesoğlu’nun, konuyla ilgili verdiği bilgi dikkat çekicidir: ‘Savaşa girecek atların, süvarileri tarafından kuyruklarının kesilmesi de eski Türklerde yaygın bir adet idi. Zafer için Tanrı’ya eski at kurbanı ile ilgili bir niyaz belgesi olduğu anlaşılan bu adet, sonraları atın kuyruğunu bağlama (düğümleme) şeklinde de devam etmiştir.’

…daha çok sahibi savaş meydanında ölen atlara yapılan bir uygulamadır…

Yılkı: …Esasen ‘at sürüsü’ anlamı vermek mümkün… (s.182-183)

Deve (Tewe): …Deve, Türklerin hem eti, sütü ve yününden hem de yük taşıması ve özellikle kervanların en temel ve dayanıklı hayvanı olması nedeniyle gücünden yararlanılan bir hayvan olma özelliğine sahiptir.

…Türkler devenin her iki türünü de (Tek hörgüçlü, iki/çift hörgüçlü) bilmekte idi… (s.184)

Boto: Deve yavrusu. …Türkiye Türkçesinin ağızlarında kullanılan potuk ise sözcüğün küçültme eki +k almış biçiminden başka bir şey değildir… (s.190-191)

Bugra: Erkek deve.

…Arslan Han gibi Bugra Han da 8.yüzyıl Türk dünyasında, yöneticilerin güçlü hayvan adlarını hanlık adı olarak kullandığının en iyi kanıtlarından biridir…

İngen: Dişi deve.” (s.191-192)

Son olarak şu cümle ile yazımı bağlayayım: “…Türklere özgü at kültürü, insanoğlunun uzun mesafelere yayılmasını sağlamıştır.”

Hiç beklenmedik bir anda, hiçbir belirti yokken eşinin çok ağır bir hastalığa yakalandığını öğrendi. Pankreas kanseri 4. evre teşhisi konulmuştu ancak bu durum, sarsılmaması adına yazarımıza tam olarak söylenmedi. O, eşinin iyileşeceğini ümitle bekliyordu. Ne var ki durumu ağırlaşıp yoğun bakıma alınan eşi, kısa süre sonra vefat etti. Ali Kemal Ağabeyimiz, bizzat beni arayarak büyük bir üzüntü ve bitkinlik içerisinde eşinin vefat haberini verdi.

16 Mart günü kıymetli ağabeyimizin sevgili eşini, Üsküdar Şakirun Camii’nde kılınan cenaze namazının ardından Rabbimize yolcu ettik. Ali Kemal Ağabey, toprağa verdiği eşinin hatırasına derin bir sevgiyle aşağıdaki satırları kaleme aldı.

Merhumeye Allah’tan rahmet, kederli ağabeyimize ve ailesine sabırlar diliyoruz. Mekânı cennet olsun inşallah. Not: Bu bilgilendirme, haber sitemizin Genel Yayın Sorumlusu Mehmet Arslan tarafından kaleme alınmıştır.)

Anneler günü, anneleri onurlandıran özel bir gündür. Değişik günlerde ve değişik ülkelerde başlattığı anma günü, 1914 yılında Kongre'nin onayıyla Amerika Birleşik Devletleri çapında genişledi.

Türk-İslam kültüründe her gün her saat anneler günüdür. İslam dininde İman etmekle birlikte anaların babaların rızasını kazanmak cennetin kapılarını aralamak anlamındadır.

Hadistir sanırım;’’ Cennet anaların ayağı altındadır’’ ifadesi, ana olmanın ne kadar yüce bir değer olduğunu gösterir insani vecibeleri gelişmiş insan olana.

*

Ömrüm oldukça unutamayacağım ebedi âleme kanat açmış bir anneyi tanıdım. Eli öpülesi bu anne elli iki yıllık eşimdi; çok sevdiği biricik torununu MAYA nın babaannesiydi; medeni bir Türk annesiydi.

Özlemi yüreğimi yakan bu anne bir iyilik meleği barış güvercini güzeller güzeli bir hanım efendi; tüm ailemizde fedakârlığı emeği ve hakkı olan eşimdi.

Uğurlar olsun Cancağızım! Cennet yolcuları yoldaşın olsun!

*

Yapmaya çalıştığım samimiyeti içerir dualarımda Yüce Yaratan’dan beklentim odur ki;

Zamanı gelince bizlerinde bir saate bu fani âleme veda edeceğimiz gibi, ebedi âleme kanat açmış ve her daim rahmetle yat ettiğim anamla, babamla, cancağızımla yar ve yarenlerimle Yüce Rab'bın müjdelediği cennetlerinde buluşmak ve hasret gidermek öncelikli dileğimdir.

Güzel anaların günleri kutlu olsun.

Bu bir yürüyüş değil, kamu binalarının koridorlarında yankılanan rahatsız edici bir gürültü.

Valilikte tak tak tak.
Adliyede tak tak tak.
Hastanede tak tak tak.
Okul koridorlarında tak tak tak.
Sınıfların içinde bile bitmeyen bir “tak tak” sesi.

İnsanlar işine odaklanamıyor.
Hastalar dinlenemiyor.
Öğrenciler derse konsantre olamıyor.
Bir kişinin çıkardığı ses, onlarca insanın huzurunu bozabiliyor.

Buna “kişisel tercih” demek mümkün değildir.

Kamusal alanlarda herkesin birbirine karşı sorumluluğu vardır.

Özellikle kadınların tercih ettiği bazı sert tabanlı ve nalçalı ayakkabıların oluşturduğu gürültü son dönemde sıkça şikâyet konusu oluyor.

Üstelik mesele artık sadece ses de değil.

Bazı kişiler bu yürüyüşü adeta bir dikkat çekme  gösterisine dönüştürüyor.

Koridorlarda daha sert adımlarla yürünüyor, sanki çıkardığı ses ne kadar fazlaysa o kadar fark edileceği düşünülüyor.

Öyle ki bazı kişiler çıkardığı sesi adeta bir makam, güç ya da gösteriş unsuruna dönüştürüyor.

Kamu binalarına hizmet almak için gelen vatandaşların kendi aralarında bu konuyu konuştuğu, “Bu kadar gürültülü yürümeye ne gerek var?” diyerek rahatsızlıklarını dile getirdiği duyuluyor.

Çünkü bu ses artık sıradan bir ayakkabı sesi olmaktan çıkmış durumda.

Memurların Kılık Kıyafet Yönetmeliği’nde açık bir yasak olmayabilir.

Ama her rahatsızlık için ayrı bir madde mi yazılması gerekiyor?

Akıl, vicdan ve toplumsal nezaket nerede?

Bugün kamu binasında yüksek sesle bağırmak nasıl ayıpsa, koridorları nalça sesiyle inletmek de en az onun kadar rahatsız edicidir.

Devletin bu konuda tamamen sessiz kalması doğru değildir.

Bu mesele sadece konfor değil, çalışma huzuru ve kamu düzeni meselesidir.
Kimsenin dikkat dağıtmaya, ortamın huzurunu bozmaya hakkı yoktur.

Nalça ayakkabıyı sağlamlaştırabilir.

Ama kamusal huzuru bozmaya başladığı anda mesele özgürlük olmaktan çıkar.

Bu gürültüye artık bir sınır getirilmelidir.

Okul ve hastaneler başta olmak üzere ve tüm resmi kurumlarda aşırı ses çıkaran ayakkabılar konusunda düzenleme yapılması artık ciddi şekilde tartışılmalıdır.

Türk'üz Elhamdülillah!

Tam yirmidört boyum var,

Türk'üz Elhamdülillah!

Hâk kılıcı olmuşuz,

Cihana yayılmışız,

Haşmetle nam salmışız,

Türk'üz Elhamdülillah!

Tarih Türk'süz virandır,

Hedefimiz Tûran'dır

Âmelimiz Kur'andır

Türk'üz Elhamdülillah!

Sayısız devlet kuran,

Zalimi yere vuran,

Mazlumları koruyan,

Türk'üz Elhamdülillah!

Hak, hukuk, adaletle,

Sevgiyle, merhametle,

Tanrı'dan inayetle ;

Türk'üz Elhamdülillah!

Ruhumda var cesaret,

Hem feraset, basiret.

Tanımayız esaret,

Türk'üz Elhamdülillah!

"Kızıl Elma" fermanım ,

Sanma bitti dermanım.

Şükür tamdır imanım ;

Türk'üz Elhamdülillah!

Sayısız şehit yatan,

Mübarektir şu vatan,

Ona candan can katan ;

Türk'üz Elhamdülillah!

Dünden bu güne vâkur,

Ülkünün düşünü kur!

Haykır Niyazkâr haykır;

Türk'üz Elhamdülillah!

                       (Niyazkâr)

30 Mayıs 2025 tarihli görüşme tutanaklarına göre Öcalan, teröristlerin hasta militanlardan seçilmesi gerektiğini, PKK’lı grubun silahlarını yaksa da yeniden silahlanabileceğini söylüyordu;

“Gelsin bir grup… Silahları ile beraber Süleymaniye’ye gelsin. Hasta arkadaşlar gibi… Sağlık sorunları olanlar… İkna ederek gelmelerini sağlamak gerekir. İyi niyetli bir adım. Sonra tekrar silahlanırlar. Engelleyen mi var?”

Planı yapan teröristbaşının kendisiydi. Süreç, Öcalan’ın dediği gibi ilerledi.

11 Temmuz’da Süleymaniye’de yapılan törenin ardından militanlar terör yuvalarına dönerek yeniden silahlandı.

PKK’dan 30 teröristin dahi silah bırakmadığı ortaya çıksa da açılımın startını veren Bahçeli, “Öcalan sözünde durdu” iddiasında ısrar etti.

Hatta daha ileri giderek, silah bırakma çağrısının PKK’nın Suriye kolu PYD’yi de kapsadığını öne sürdü, Meclis heyetinin teröristbaşının ayağına gitmesine ön ayak oldu.

Bahçeli’ye en güçlü yanıt, belki de hiç beklenmediği yerden, MİT’ten geldi.

Hürriyet yazarı Nedim Şener’in 27 Nisan’da kaleme aldığı yazısına göre, “MİT Başkanı İbrahim Kalın kısa süre önce AK Parti grubuna yaptığı bir sunumda, sahada sembolik silah bırakmadan öte dikkat çekici yeni bir gelişme olmadığını dile getirdi.” İddia aynı gün, gazeteci Sabahattin Önkibar tarafından da dillendirildi.

Kalın’ın sunumu yalanlanmadığına göre PKK’nın silah bırakmasının bir masaldan ibaret olduğu konusu artık izahtan vareste…

Bu, “açılım” ittifakında ciddi bir krizin de göstergesi. DEM’den gelen son açıklamalar da bunun bir işareti.

DEM Parti’nin son grup toplantısında Tülay Hatimoğulları’nın mesajı şuydu;

“İktidar aksak, ürkek, oyalayıcı bir tutum içinde.”

Krizin adını ise PKK’lı Murat Karayılan 30 Nisan açıklamasıyla koydu;

“Şu an itibarıyla süreç dondurulmuştur.”

Talepler ise başından bu yana aynı;

“Yasal bir güvence olmadan bizim bu zeminde silah bırakmamız akıl dışı olur. Önder Apo’nun fiziki özgürlüğü olmadan bu sürecin gelişme şansı yoktur.”

PKK yasal adımların atılması konusunda ısrarcı. Devlet ve AKP içindeki bir kesim ise “MİT tespit etmeden hukuki adımlar atılamaz” diyor.

Perde arkasında pazarlıklar had safhada…

Süreç nereye evrilecek göreceğiz ancak kamuoyuna “Önce yasa, sonra silah bırakma” algısı yerleştiriliyor.

AKP’ye yakınlığıyla bilinen Abdülkadir Selvi, yangından mal kaçırır gibi bir an önce yasal düzenleme istiyor;

“Elimizi çabuk tutmamız lazım. Yasal düzenlemeleri bir an önce yapmalıyız. Mayıs ayı kritik önemde”

**

Aylardır anlatıyoruz; “Bu sürecin devam etme şansı yok” diye…

Bunu tutanaklara hakim birisi olarak söylüyorum.

Hatta şöyle bir iddiam var;

MİT’in PKK’nın silah bıraktığını tespit etmesi mümkün değil.

Birkaç sebebi var.

Bir…

Öcalan, yine 30 Mayıs tarihli görüşme tutanaklarında Türkiye’nin hukuki adımları atması halinde Türkiye’ye kurşun sıkılmayacağını, Irak Kürt Bölgesel Yönetimi liderliği ile sözleşme yapılmadığı takdirde ise silahların kesinlikle devre dışı bırakılamayacağını vurguluyor.

“Barzani ve Talabani ile görüşeceğim. Silahı Türkiye’ye karşı stratejik olarak bırakıyoruz ama silahı ancak uygun bir yöntem ile devre dışı bırakacağız. Bir sözleşme yapacağım onlarla.”

İki…

Elebaşına göre Türkiye’ye silahlar doğrultulmasa da Barzanilerle sözleşme yapılsa da “öz savunma” kapsam dışı.

“Öz savunma nasıl olacak? HPG güçlerinin katılımı ile yeni bir savunma gücü
oluşabilir.”

“Medya savunma alanı (PKK’nın kontrol alanları) için ‘demokratik siyaset, öz savunma ve hukuki güvence şarttır’ deyin. Bundan geri tek adım atılmayacak.”

PKK’nın silah bırakmayacağı “açılım” dosyasına hakim bürokrasinin de siyasetin de malumu.

Konu zaten başından bu yana “silah bırakma” değil yasal adımlar ve statü!

PYD’nin kazandığı gibi. Devlet çatısı altında tugay, savunma bakan yardımcısı ve vali belirleme hakkı… Öcalan’a hukuki bir meşruiyet verme planı ve anayasal değişiklikler…

Savaş, cepheler, hesaplaşmalar bu eksende…

Şimdi gözler Saray ve Bahçeli’de…

MİT’in PKK’nın silah bırakmadığına dair raporu ortadayken süreci kim sırtlayacak, faturayı kim ödeyecek, göreceğiz!

Eray Çelebi 

Veryansın Tv 

Şu an, Türk milleti olarak etrafı zâlim avcılar tarafından sarılmış, bütün namluların hedefinde olan ürkek bir ceylan gibiyiz.

Hâricen ve dâhilen soysuzlarca kuşatılarak öldürmek kastıyla nefes borusuna çökülen Türk milletinin son bir kurtuluş ümidi olan Musavat Dervişoğlu, Ümit Özdağ ve Yusuf Halaçoğlu üçlüsü ise böylesi bir zamanda içlerindeki KİBİR VE ENÂNİYET PUTLARINA tapınmakla meşgul olup, koca bir milletin çökertilişini göremeyecek kadar korkunç bir acziyetin içindeler..

Cihana nizam veren, baş alan, başlara taç giydirip, başlardan taç çıkartan şanlı bir milletin evlâtları olarak bu gaflet uykusundan uyanarak, nefes borumuza çöken ve namluları üzerimizde olan dâhili ve hârici hainlerin beyinlerine Türk'ün acı sillesini bir an evvel indirmeliyiz ki bir daha başkaldıramasınlar.

Bunun yolu;

Mevcut laklakçı siyâsilere biatı bırakıp, milli ve vazgeçilmez ülküler etrafında kenetlenerek teşkilâtlanmaktan geçer.

Ülkü;

Bir milletin yürütücü gücüdür!

Ülküsüzlük, iddiasızlıktır, yok olmaya rızadır!

Şayet bunu bir an evvel başaramazsak;

Gelecek nesillerimize bizzat bizler ihanet etmiş olacağız ve onlara öyle acı bir dünya bırakacağız ki her dem bizlere lânet okuyacaklar.

Çare;

Gönlümüzdeki imanda,

Damarlarımızdaki asil kanda,

Genlerimizde mevcut olan ve her an patlamaya hazır Türklük mağmasında saklıdır.

TÜRK DÜŞMANLIĞI HAD SAFHADA!

Türk düşmanlarına alçak diyerek onları yüceltmek yerine, onlara çukur diyerek hakaret edelim! Çünkü Türk düşmanları için alçaklık kelimesi yetmez, daha başka kelimeler de bulmamız gerek!

Böylelerine alçak dersek;

Alçaklara haksızlık yapmış oluruz!

Çünkü alçaklığın da zeminden yukarıda kalan bir seviyesi vardır.

Türk'e ve Türk'ün kimliğine düşman olanları tanımlayan tek söz ''ÇUKUR ADAM'' sözü olsa gerek.

Gelin bundan sonra Türk düşmanlarına ''Çukur adam'' diyerek onları zeminin altına gömelim. Gömmekle de kalmayıp, mikrop saçmamaları için üstlerine birer torba da kireç dökelim!

Belki çukur kelimesi de hafif kalacak!

O zaman, her kes içinden bunlara yakışan neyse onu söylesin!

İbni Kesr'den nakledilen hadiste de Peygamber Efendimiz (sav) şöyle söylüyorlar;

''Ey ahali, sizler Beni Asfar (Rumlarla) çarpışacaksınız. Oysa sizden sonra onlarla asıl çarpışacak (bir millet) İslam’ın yüz akları ulular gelir. Onlar öyle kimselerdir ki Allah yolunda cihat etmekten, ne bir kınayanın kınamasından ve ne de dedikodusundan asla çekinmezler...''

Yukarıdaki hadis, Kur'an'da Türklere işaret eden Mâide- 54 ü çağrıştırmaktadır. Biz Türkler, Allah’ın kitabında yer almış ve Peygamberimiz Hz. Muhammed Mustafa tarafından hadislerle övülmüş bir milletiz ki ne kadar gurur duysak azdır. Şükürler olsun Ya Rabbi.

Türk’ün asil kanları ve şehadetleriyle vatan kılınan bu mübarek topraklar üzerinde, Türk’ün kendilerine sunduğu nimetlerle beslenip yaşadıkları halde; İslâm kisvesine bürünerek, kendisine göre geliştirdikleri sahte İslâmi terim ve ÜMMET gibi kavramlarla Türk’e- Türklüğe saldıran kişiler, zümreler veya siyâsiler asla Müslüman olamazlar, bu gibileri münafığın tekidirler!

Ümmet vardır lâkin bunların ümmet sözü samimiyetten uzak olup, millete karşı alternatif olarak kullandıkları sahte bir kelimedir.

SULTAN SANCER:

‘’Allah, bu dünyayı Türklerin tasarrufuna tevdi ve emânet etmiştir‘’

HACI BEKTAŞİ VELİ :

‘’Türk milleti, Allah tarafından cihana hâkim olmak için yaratılmıştır.‘’

KAŞGARLI MAHMUD:

‘’Tanrı’nın, devlet güneşini Türk burçlarından doğdurmuş olduğunu ve onların mülkleri üzerinde bütün teğremerini döndürmüş olduğunu gördüm.‘’

SEMAME İBN-İ EŞREF’ in ifadesiyle:

‘’Türklerin yürekleri temizdir, onlarda batıl fikirler, basit düşünceler yoktur. Türklerin vücutları ve sesleri gibi konuştukları dil de azâmetlidir. Her Türk, kendini aslan, düşmanını av, atını ceylân sayar.’’

Böyle bir millete düşmanlık besleyebilmesi için o insanın alçak veya çukur olması dâhi kâfi gelmez, daha başka menfi özelliklerinin de olması gerekir.

CENAB-I ALLAH TÜRK'ÜN YANINDADIR VE HAİNLERE ASLA İZİN VERMEYECEKTİR, BU BÖYLE BİLİNE!

Türk milletinin milli ve mukaddes değerlerinin düşmanı olan imânsız, i'zansız ve ezansızların kendi tuzaklarında helâk olduklarını en kısa bir zamanda hep birlikte göreceğiz.

Terörsüz Türkiye safsatasıyla Türkiye Cumhuriyeti Devletini itle, köpekle muhatap edenler, bu topraklar için toprağa düşen şehitlerimizin şehadetleriyle çarpılacaklardır.

Üzerinde, Malâzgirt, Çanakkale ve en son olarak da İstiklâl Savaşında şehit düşen Türk evlâtlarının kanlarının daha henüz kurumadığı mübarek vatan topraklarımızı, dün bu vatanı istilâ etmek için gelen müstevlilere, ahlâksız ecnebilere arsa gibi parsel parsel satanların, Ege Denizin'de Türk'e ait 21 adamıza Yunan bayraklarının dikilmesine sesini dahi çıkartmayanlara bu millet bunların hesabını soracaktır.

Ya Rabbi!

Türk'ü galip et.

Çünkü, senin dininin tek bekçisidir.

Senin yolunda kanını sebil eden Türk'ü koru, Türk'ü yücelt.

Âmin, âmin ve yine âmin.

Âminlerimiz âminlerimize karılıp bir rahmet deryası olsun.

Türk milletine düşmanlık edenlerin ve Türk kimliğini yok sayanların topunu birden, Firavun'u kızıl deniz'de, Lûti livatacıları ise Nuh Tufanında helâk ettiğin gibi haki yeksan eyle Ya Rabbi’

O' pek yüce ve şanı büyük olan Allah zül celâl hazretleri;

Rahman ve rahimdir.

Celil ve Cebbar'dır.

Gahhar'dır; kahredicidir.

Bir ismi de ‘’Es sabûr’dur.

O’ çok sabır sahibidir.

Zâlimlere belli bir mühlet verir ama asla affetmez.

Zâlime verdiği bu mühlet, zâlime ceza olarak verecek olduğu belâ ve musibetlerin ancak şiddetini artırır.

TÜRK'E DÜŞMAN, KUR’AN’A DA DÜŞMANDIR!

Türk'e, Türk kimliğine, Türk tarihine, OĞUZHAN'DAN- ATATÜRK'E kadar ki gelen Türk'ün tarihi büyüklerine, kahramanlarına, Türk Devletinin üniter yapısına düşmanca saldıran bu ÇUKUR ADAMLAR mutlaka en kısa zamanda Allah'ın gazabına ve intikamına uğrayacaklardır!

Bazı olaylar zuhura gelmeye başladı ki;

Bilhassa Kur’an’dan pasta yapıp, sonra da bıçakla keserek servis yapmaları,

Siyâsi liderlere Allah’ın sıfatını yüklemeleri,

Ve O' kişiyi son peygamber diye taktim etmeleri,

Kur’an âyetlerini tahrif ve Kelime-i Tevhidi tahrip etmeleri,

Allah'ı unutup dünyaya taparak çirkin biçimde oburlaşmaları,

Ayyuka çıkan yolsuzluklar, vurgunlar, üçer- beşer ballı maaşlar, şatolar, saraylar, lüks, uçaklar ve ihtişam içinde har vurup harman savurmalar.

İşte bütün bunlar;

Allah’ın Türk milletine ve onun devletine karşı düşmanlık güdenlere verdiği mühletin bittiğinin işaretleri olsa gerek inşallah.

YETER Kİ BİZLER;

Allah'a kul ve Peygamberine ümmet olmanın şuuru içinde yaşayıp, Sırat-ı müstâkim'in gösterdiği İslâm'ın aydınlık ana caddeden ayrılarak küfrün ve şirkin karanlık çıkmaz sokaklarına sapmayalım.

Bazı şeytan kılıklı çanak yalayıcı İlâhiyatçı geçinen Prof. Doçent etiketli iblislerin, TV. ekranlarında ve yazılarında ki iğrenç ve pislik sözlerine itibar ederek; Peygamber Efendimizin Hadis ve sünnetlerine sırtımızı dönmeyelim.

YETER Kİ BİZLER;

İnsanlık tarihi kadar eski olup binlerce yıl ötelerden süzülüp gelen TÜRK TÖREMİZİ ceddimize lâyık bir şekilde yaşayalım ve yeni yetişen nesillerimizin beyinlerine ve gönüllerine nakış nakış işleyip, ilmek ilmek dokuyalım!

NAMAZ VE MÜCÂDELE:

Namaz Allah'ın emri,

Dinin direği,

Mü'minin Miracıdır.

Mirâç, yükselmek demektir.

Namazını eda ile;

Yüksel Türkoğlu, Senin için yükselmenin sınırı yoktur.

EY TÜRKOĞLU TÜRK!

Sen, Allah'la beraber olduğun, Atana, şanlı Türk tarihine sırtını dönmediğin müddetçe bil ki;

Şeytanla beraber olan ve müstevliye köpeklik eden Türklük, vatan, bayrak, din ve devlet düşmanlarına karşı mutlak gâlip geleceksin...

"Abartmalı hesaplamalara dayandığım yolunda eleştirilere fırsat vermemek için kendi tezimin aleyhine olacak sayıları esas tutmak ilkesini kabullendiğimden, yukarıdaki tabloda verdiğim Müslümanların ölüm telefatına göre düşük kaldığı varsayılabilir."

"Ayrıca Kafkasya'da; Bakü, Gence, Tiflis, Kutaisi, Kars ve Revan bölgelerinde de 413.000 Türk ve Müslüman katledilmiştir. Bu sayı yukarıdakilerle toplanırsa 1.602.132'ye ulaşmaktadır. Ermenilerden ölenlerin çok büyük bir bölümü yol şartları ve salgın hastalıklardan ölürken; Türk ve Müslüman halk ise tamamen Ermeni saldırıları ve işkenceleriyle yok edilmişlerdir."

— Prof. Dr. Justin McCARTHY

TÜRK VE ERMENİ KAYIPLARI HAKKINDA BAZI BİLGİLER

Ermeni Kayıpları

Papaz Vahan Vardapet'e göre: 280.000

Kara Schemsi'ye göre: 250.000

Osmanlı Devlet Arşivlerine göre: 56.610

Türk ve Müslüman Kayıpları

Bruce Fein'e göre: 2.400.000

Kara Schemsi'ye göre: 2.000.000

Justin McCarthy'ye göre: 1.602.132

Osmanlı Devlet Arşivlerine göre: 1.931.105

TARİHSEL SÜREÇ VE ANLAŞMALAR

Ermeniler, Türk katliamına 30 Ekim 1918 Mondros Ateşkes Antlaşması'ndan sonra da devam etmiş; ordumuzun çekildiği Kars ve çevresindeki 38 köyü yakıp yıkmış, 14.620 kişiyi katletmiştir. Sarıkamış bölgesinde 11.000 Türk daha katledilip bölgeden feryatlar yükselince Türkiye Büyük Millet Meclisi (TBMM) seferberlik ilan etmiş; Kazım Karabekir komutasındaki Türk ordusu kısa sürede Sarıkamış, Kars ve Gümrü'yü almıştır. Ermenilerin isteği üzerine, 3 Aralık 1920'de Gümrü Antlaşması imzalanmıştır.

Sakarya Zaferi'mizden sonra Sovyet Rusya aracılığı ile TBMM Hükümeti; Sovyet Cumhuriyetleri olan Azerbaycan, Gürcistan ve Ermenistan ile 13 Ekim 1921'de Kars Antlaşması'nı imzalamıştır. Bu antlaşma ile daha önce TBMM ile Sovyet Rusya arasında imzalanmış olan Moskova Antlaşması'nın üç Sovyet Cumhuriyeti için de geçerli olduğu kabul edilmiştir.

Ancak Ermenistan Parlamentosu, 6 Aralık 1989 yılında Türkiye'nin Ermenistan ile mevcut sınırının çizildiği 16 Mart 1921 tarihli Moskova Antlaşması'nı fesih kararı alarak Türkiye-Ermenistan sınırını kabul etmediğini ilan etmiştir.

Ermeniler hâlâ Türkiye'nin doğu illerini "Batı Ermenistan" adıyla kendi sınırları içinde göstermektedir

Yazılsın bu cehdim mezar taşıma.

Kaygım yok kalırsam yalnız başıma,

Bir kaç mümin çıkar taşınır salım

Dünya malından ebedi ahrete,

Hayattan hisseme düşen mihnete,

Mağfiret duaya ihsan nimete,

Şahittir her seher açılan elim.

Topraktan halkolmuş damlacık özüm,

Bez-mi Elestteyken verilmiş sözüm

Yüzünden arkada kalmıyor gözüm.

Akıbet,nasılsa mukadder ölüm.

                              Âşık CAFEROĞLU

Ne mutlu Türk’üm diyene!

Türkistan'dan bir yel esti;

Ne mutlu Türk’üm diyene!

Börteçine'dir ilkimiz,

"Turan"dır sevda türkümüz,

"Kızıl Elma"dır ülkümüz,

Ne mutlu Türk’üm diyene!

İnmişiz Tanrı Dağı'ndan,

Geçmişiz Vey Irmağı'ndan,

Gül dermişiz "gül" bağından,

Ne mutlu Türk’üm diyene!

Kırk eriyle Atam Kürşat,

Çin'le yapmış eşsiz cihat,

At kişnerken coşmuş pusat,

Ne mutlu Türk’üm diyene!

Hakk'a kul olup kalmışız,

Hakk'ın kılıcı olmuşuz,

Resul aşkıyla dolmuşuz,

Ne mutlu Türk’üm diyene!

Yesevi'nin ocağında,

Erenlerin kucağında,

Dünyanın dört bucağında;

Ne mutlu Türk’üm diyene!

Elde Kur'an, dilde tekbir,

Alperende olmaz kibir.

Kul olduk Allah’a, tek bir;

Ne mutlu Türk’üm diyene!

Zalimlere yıldırımız,

Dosta, yarene Hızır'ız,

Şehadete hep hazırız;

Ne mutlu Türk’üm diyene!

Kudretim; eşsiz imanım,

Damardaki asil kanım!

Sabrım taşarsa volkanım,

Ne mutlu Türk’üm diyene!

Var olsun şanlı ordumuz,

"Allah! Allah!"tır virdimiz.

Şahlanıyor Bozkurt'umuz;

Ne mutlu Türk’üm diyene!

Düşman çok olsa ne yazar?

Var ise gömecek mezar.

Tarih destanımı yazar,

Ne mutlu Türk’üm diyene!

Dünyaya şan veren Türk'üm,

Türklüğü çığırır türküm.

Rahmet sana Atatürk'üm!

Ne mutlu Türk'üm diyene!

Hasretiyle dövünürüm,

Haşmetiyle övünürüm,

İzzetiyle sevinirim;

Ne mutlu Türk’üm diyene!

Üç yüz milyon kardaşım var,

Yağılar veremez zarar.

Yürekten haykır Niyazkâr;

Ne mutlu Türk’üm diyene!

                      (Niyazkâr)

Türk milliyetçilerinin her türlü baskı, zulüm, eza ve cefaya rağmen davalarından asla taviz vermeyip kıyama durduğu; ülkü devlerinin, Turan mefkuresini şeref nişanesi sayarak mücadele bayrağını yeniden yükselttiği, milli şuurun şahikalaştığı, inançsızlığa karşı yeniden şanlı bir direniş destanının yazıldığı tarih olan "3 Mayıs Türkçüler Günü"nün 82. yıl dönümü aziz milletimize kutlu olsun!

Konuşma doğrudan yargı camiasına yönelik olsa da, ortaya konulan ilkeler kamu yönetiminin tüm alanları için güçlü bir çerçeve sunmaktadır.

Başkan Özkaya’nın hukuk devleti, tarafsızlık, bağımsızlık, gerekçeli karar ve ölçülülük ilkelerine yaptığı vurgu dikkat çekicidir.

 “Adaletin terazisinde hamaset, husumet, kayırmacılık ve duygusallığa yer olmadığı” yönündeki ifadeleri ise tüm karar vericilere güçlü bir uyarı niteliğindedir.

Gösterişten uzak durulması, riyadan kaçınılması, haksız kazanç ve yalandan sakınılması gerektiğine yapılan vurgu da meselenin yalnızca hukuki değil, aynı zamanda ahlaki bir boyut taşıdığını göstermektedir.

Konuşmanın en kritik başlıklarından biri kul hakkıdır. “Bu hak, ancak sahibinin rızasıyla ortadan kalkar” ifadesi, kamu gücünün kullanımında yalnızca mevzuatın değil vicdan ve etik değerlerin de esas alınması gerektiğini ortaya koymaktadır.

Bu noktada temel soru şudur.

Bu ilkeler yalnızca yargı için mi geçerlidir, yoksa tüm kamu yönetimi için bağlayıcı bir ölçü müdür?

Cevap açıktır. Kamu gücünün kullanıldığı her yerde geçerlidir.

Bu nedenle valilerden kaymakamlara, genel müdürlerden belediye yöneticilerine kadar tüm kamu görevlilerinin bu anlayışla hareket etmesi gerekir. 

Çünkü kamu hizmeti doğrudan vatandaşın hayatında karşılık bulur.

Bir dosyanın bekletilmesi, taleplerin geciktirilmesi, torpil ve kayırma gibi kişisel ilişkilerin devreye girmesi ya da işlemlerin herkese eşit davranılmadan yürütülmesi kamu vicdanını zedeleyebilir.

Asıl mesele şudur. Kararlar gerçekten adalet ve liyakatle mi alınmaktadır?

Anayasa Mahkemesi Başkanı’nın mesajı tam da bu sorunun altını çizmektedir.

Çünkü değişmeyen gerçek şudur.

Adalet uygulamada karşılık bulduğunda anlam kazanır; kul hakkı ise bunun en ağır sorumluluğudur.

Bu sorumluluğu görmezden gelen hiçbir yönetim anlayışı, kamu vicdanında karşılık bulmaz.

Unutulmamalıdır ki; bu ülkede kamu adına atılan her imza, ya adaletin tecellisi olur ya da kul hakkının vebali olarak sahibinin karşılığına çıkar.

Küçükbaş Hayvan Yetiştiriciliği

Koyun: Koyunu ifade eden sözcük kon biçimiyle tespit edilmiştir. Sözcükteki n sesinin n ve y sesi yakınlığında bir fonem olduğu bilinen bir konudur… Sesin Eski Uygur Türkçesi döneminden itibaren n ve y olarak gelişimini sürdürdüğünü söylemek mümkündür. (s.131)

Sözcük hayvan ve yıl adı (koyun yılı) olarak elde edilmiştir… Köl Tegin doğu 12 ile Bilge Kağan doğu 11’deki cümlelerde Bilge Kağan, babası İlteriş Kağan’ın askerlerini kurda, düşmanlarınınkini ise koyuna benzetmesi, hayvanın fizyolojik özellikleri ile bunun kurt ile koyun tezatının ifadesi bakımından hayli ilginç ve önemlidir… (s.132)

Koyun, Türklerin en eski zamanlardan beri hem süt ve et anlamıyla besin hem de yününden dolayı giyecek temininde en çok yararlandığı hayvanların başında gelmektedir…

Keçi (amga, arkar): …Keçi sözcüğü bulunmasa da keçi türlerinden olan iki sözcük elde edilmiştir. Ancak her iki örnek de yer adı olarak ele geçmiştir. Bunlar amga ve arkar’dır.

Amga-Amgı: Sözcüğün iki örneği Köl Tegin ve Bilge Kağan yazıtlarında birer kez tespit edilmiş olup ‘dişi dağ keçisi’ anlamındadır ve bu hayvan adı ile yer adı yapılmıştır… s.134)

Arkar: ‘Dişi dağ keçisi’ anlamında olan ve amga sözcüğünde olduğu gibi yine yer adında karşılaşılan... Sözcük, yazıtlar dönemi Türkçesinde yalnızca Şine Usu güney 1’de tespit edilmiştir.

…Hayvan adı olarak kullanılmamış olsa bile sözcüğün tespiti, Eski Türkçenin söz varlığı için kuşkusuz çok değerlidir.

‘Arkar başı’ olarak ele geçen ve yer adı olduğu açıkça görülen sözcük... (s.137-138)

Tavuk: Dört kez tespit edilen (sözcük)… on iki hayvanlı takvimde 10.yılı ifade eden bir yıl adı olması nedeniyle kullanılmış… (s.140).

Hindi, ördek, kaz gibi küçükbaş hayvanların eski Türklerin bozkır hayatında yerinin olup olmadığını bilmek güçtür… (s.141)

Büyükbaş Hayvan Yetiştiriciliği:

Buka (Boğa, s.142), Öküz (s.143).

Binek ve Yük Hayvan Yetiştiriciliği

At: Eski Türk yazıtlarında atlar ile ilgili çok özel cümle ve ifadeler bulunmaktadır…

Çin kaynaklarının… verdiği bilgiler de önemlidir. Kurıkanlardan bahsedilirken ‘Onların on değişik at isimleri vardı: Sıçrayan kırağı (kar) beyaz, beyaz mavimsi at, donmuş çiğli at, asılı ışık at, uçan renkli bulut sarımsı at, elektrik akım kızılı, akan altın atı, yükselen efsanevi hayvan, kahverengi (mor), hızla giden gökkuşağı…

Türklerin atlara ad verdiğine dair ilk örnekler de yine eski Türk yazıtlarından elde edilmiştir. Yazıtlardaki kimi cümlelerde sahibinin kahramanlığının yanında atın da bu kahramanlığa etkisi dile getirilmiştir… (s.146-147)

Atın on iki hayvanlı takvimde bir yılı gösterdiğini de eklemek gerekir. (s.150)

Yunt: Yazıtlar dönemi Türkçesinde ‘at’ anlamındaki ikinci sözcük ise yunttur. Toplam altı kez tespit edilen sözcük… (s.151).

At Türleri

Cinsiyete Göre At Türleri: Adgır ‘Aygır, erkek at’ (s.153).

…Kırgız Türkçesi aygırak ‘genç aygır’, Şor Türkçesi askırak, Türkmen Türkçesi aygır, Hakas Türkçesi asxır, Koybal ve Sagay Türkçesi aksır Sarı Uygur Türkçesi azgır, Yakut Türkçesi atı:r ‘üreme için sürüden ayrılmış’. Moğolca ajirga(n) ‘öteki hayvanların da erkeği’, Halaç Türkçesi azraga