Türk eğitim tarihinin en önemli okullarının başında gelen Beşikdüzü Öğretmen Okulu, tarihî görevini eksiksiz yerine getirmiştir. Peki, resmî adıyla Beşikdüzü Kız İlk öğretmen Okulu hakkında kısaca bilgi vermek gerekirse:
1939 yılında Eğitmen Kursu olarak açılan okul, 1940 yılında Köy Enstitüsü’ne dönüştürülmüştür. 1951 yılına kadar yatılı ve karma (kız-erkek) eğitim yapan enstitünün kız öğrencileri Kızılçullu Köy Enstitüsü’ne nakledilmesiyle okul, Erkek Köy Enstitüsü hâline gelmiştir. 1952-1953 öğretim yılında kapatılan Kızılçullu Köy Enstitüsü’nün kız öğrencileri tekrar Beşikdüzü Köy Enstitüsü’ne nakledilmiş, erkek yatılı öğrenciler değişik köy enstitülerine dağıtılarak Beşikdüzü Kız Köy Enstitüsü hâline getirilmiştir.
1954 yılında çıkarılan 6234 sayılı kanunla köy enstitüleri, Öğretmen Okulları ve İlk öğretmen Okulları birleştirilerek İlk öğretmen Okulları hâline getirilmişlerdir. Beşikdüzü Kız İlk öğretmen Okulu adı altında altı yıllık öğretim yapan okul, 1972-1973 öğretim yılına kadar devam etmiş, bu tarihten sonra öğretim süresi 7 yıla çıkarılmıştır. 1974-1975 öğretim yılından itibaren de Beşikdüzü Kız Öğretmen Lisesi adıyla eğitim-öğretime devam etmiştir.
1983-1984 öğretim yılından itibaren lise 2. sınıftan başlamak üzere, Öğretmen Yetiştiren Kurumlara öğrenci yetiştirme amacıyla ders programı yeniden düzenlenmiştir. Okul, 1989-1990 öğretim yılında Anadolu Öğretmen Lisesi hâline dönüştürülmüştür. İMKB tarafından mevcut binalara ek olarak bir adet ek derslik binası, bir adet yatakhane, bir adet kapalı spor salonu ve bir adet çok amaçlı salon yapılmış olup bu binalar 2003 yılında eğitim-öğretime açılmıştır. Bunun sonucu olarak okulun adı, Valilik Makamının 17.04.2003 tarih ve 7503 sayılı onayı ile Beşikdüzü İMKB Anadolu Öğretmen Lisesi olarak değiştirilmiştir. Okul, 2015-2016 eğitim-öğretim yılında fen lisesine dönüşerek Beşikdüzü İMKB Fen Lisesi olmuştur. En son 19.10.2021 tarih ve 35043791 sayılı Valilik Oluru ile yeni adı Beşikdüzü Borsa İstanbul Fen Lisesi olmuştur.
Yazarımız ve Kamudannethaber.com haber sitemizin Genel Yayın Sorumlusu Mehmet Arslan’ın da 6 yıl eğitim-öğretim gördüğü bu okulun ek binası ve gündüzlü öğrenciler hakkında kayıtlarda olmayan bilgilerden haber vermemize şöyle bilgi vermiştir:
Beşikdüzü Kız İlk öğretmen Okulu sadece yatılı öğrencilerden oluşmamıştı. 8 Temmuz 1940’ta kurulan Beşikdüzü Köy Enstitüsü’ne ilk yıl alınan öğrencilerin tamamına yakını yatılı olsa da Beşikdüzü merkez ve civar köylerde ikamet eden, barınma imkânı bulunan çok az sayıda erkek öğrenci “gündüzlü” olarak kabul edilmiştir. Ancak enstitünün 24 saatlik yoğun üretim, uygulama ve yatılı yaşam disiplini nedeniyle bu uygulama genelleşmemiş, ilk yıllarla sınırlı kalmıştır.
1960’lı yılların ikinci yarısından itibaren (özellikle 1965-1968 dönemi): Beşikdüzü merkez ve çevre beldelerde yaşayan, yatılı kalma ihtiyacı bulunmayan yerel kız öğrencilerin eğitimi için gündüzlü öğrenci kabulü resmen başlatılmıştır.
Bu dönemde çevre ilçelerdeki ve Beşikdüzü’ndeki ailelerin kız çocuklarını ortaöğretime ve öğretmenlik mesleğine yönlendirmesini kolaylaştırmak amacıyla kontratlı gündüzlü kontenjanları ayrılmıştır.
Diğer taraftan Beşikdüzü, Vakfıkebir ve diğer civardaki vatandaşların müracaatları ile Kurbağılı Dere’nin Beşikdüzü tarafında kalan yere, iki katlı, 8 sınıflı, gündüzlü öğrencilerin eğitim-öğretim görebileceği bir binaya başlandı. Ortaokuldan sonra sınavla öğrenci alımı yapılarak kazanan öğrencilerden hem para alındı hem de ders harici zamanlarda okul inşaatlarında çalıştırılarak inşaat bitirildi.
Ek inamız
Bu ek binada da gündüzlü kız öğrenciler, erkek gündüzlülerle birlikte okudular. 1974-1975 eğitim-öğretim yılında gündüzlü bütün kız öğrenciler ana binada yatılı arkadaşlarıyla birlikte okudular.
Ek binadaki gündüzlü öğrenciler; spor, resim, müzik, iş eğitimi ve laboratuvar olmadığı için bazı dersleri öğretmenlerin isteğine göre ana binada yapıyorlardı. İstiklal Marşı töreni ana binanın bahçesinde yapılıyordu.
İlk defa 1968-1969 eğitim-öğretim yılında ilkokuldan sonra gündüzlü öğrenci alımına başlandı. Öğretmen okullarına ilk defa 1969-1970 eğitim-öğretim yılında mecburi yabancı dil dersi kondu.
Beşikdüzü Öğretmen Okulunun öğretmenleri, Beşikdüzü’nün o zamanlar bucak olması nedeniyle öğretmen okulu içinde bir öğretmenler lokalinden başka zaman geçirecekleri yer olmadığı için kendilerini mesleki açıdan çok daha iyi geliştirdiler. Bu durumu her bakımdan artı bir değer olarak öğrencilere yansıttılar.
Beşikdüzü bucağının merkezinde kalan gündüzlü öğrencileri evlerinde bile kontrol ediyorlardı. Kahvehanelerde öğrencilerin bulunmasının önüne geçmek için canla başla kontrol ediyorlardı.
50 YIL SONRA AYNI YOLDAN OKULA GİTTİLER
İşte bu okuldan 1976-1977-1978 yıllarında mezun olmuş öğrenciler, diğer okul buluşmalarının karmaşasını ve kalabalıklığının üşendirici tarafını da iyi bildiği için sosyal medyada organize olarak sınıf ve ekip arkadaşlarıyla Beşikdüzü ilçesi Eski Camii arkasındaki parkta buluşup çay içtikten sonra, “İlk defa çanta, kitap, korku, saç ve kılık kıyafet kontrolü olmadan” eskiden gittikleri gibi mezun oldukları okullarına gitmeye karar verdiler.
Genel Yayın Yönetmenimiz Mehmet Arslan’ın organize ettiği şekilde saat 11.00’de Eski Camii arkasındaki parkta toplanıldı. Aynı gün, hem mezun olduğu Beşikdüzü Öğretmen Okulunda öğretmenlik yapan Ömer Çıtlak okulu arayarak ziyaret hakkında bilgi vermişti.
Yakında olup da işi olmayan eski Beşikdüzü Öğretmen Okulu mezunları parkta toplanınca, aradan 50 sene geçtiği için hemen hemen herkesin siması değişmişti. İsmi bilinenlerin cismi de yeniden bilindi. Çaylar içildi.
Çayın bitiminde, tıpkı 50 sene önceki öğrencilikte olduğu gibi aynı yoldan yüründü. Yol boyunca yürüyenlerde hüzünler oluştu. Eğitim-öğretim gördükleri ek binaların yerine birçok okulun yapıldığını görmek, en az 6 yıl eğitim gördükleri bina ve bahçesindeki hatıraların birden yok edilmesi ister istemez eski mezunlarda memnuniyetsizlik oluşturdu.
Saf, çıkarsız, çıkar kirine bulaşmamış tertemiz hatıraların kopartılıp atılması çok kötü bir anlayışın eylemi değil midir? Yok kabul edilmek, kötülüklerin en büyüklerinden olduğunu hiç kimse inkâr edemez...
Ek bina ile ana binadaki yatılı kız öğrencilerin gelebilmelerine izin verilen köprünün önünde eski mezunlar durarak eski, çok sert bekçi Salih Amca’yı andılar ve fotoğraf çekindiler.
Eskiden “yasak bölge” (yani yatılı kızların dolaşım alanı olarak kullandıkları bölge) denilen yerden geçerken sağımızda, eskiden mısır tarlası yapılan yeri tarım dersinde çok kazmıştık. Orada okul binası olması, ilk görenlere çok garip geldi.
Okulun tanıtım levhasında “Anadolu Lisesi” yazıyordu. Bu okulun hâkim olduğu alanları ve araziyi biraz bakımsız gördük. Okulun alanından çıkıp Beşikdüzü Borsa İstanbul Fen Lisesi sınırına girdik.
Eski öğretmenler lokal binası atıl gibi duruyordu. Belki de başka bir işte kullanılıyordu. Fen Lisesinin binasına, yani eski Beşikdüzü Kız İlköğretmen Okulu ana binasına girdik. Eskiden kalan birkaç binadan birisi de bu ana bina galiba...
Okul müdürü bizi karşıladı. Bir salona aldı. U düzeninde oturduk. Okul müdürü herkese “Hoş geldiniz” diyerek okul hakkında kısa bilgi verdi.
Organizasyona öncülük eden Mehmet Arslan, okul müdürüne hitaben, “Bizler eski mezunlar olarak sırayla tanıtacağız. Siz de kendinizi tanıtırsınız. Ama öncelikle bu okulun eski mezunu Ömer Çıtlak ayrı bir konuşma yapsın.” diyerek tanışma programını başlattı.
Eski mezunlar genel olarak mezun oldukları tarihi, yaptıkları görevleri ve yaşadıkları şehirler hakkında bilgi verip okulda yaşadığı ya çok önemli bir olayı ya da bir hatırasını anlattı.
OTURUMA KATILAN ESKİ MEZUNLAR
- Kamil Gürsoy: Okul Müdürü
- Mehmet ARSLAN
- Ömer ÇITLAK
- Mehmet Salih BİLGE
- Bayram YAŞAR
- Ahmet BİNAY (Limanoğlu)
- Ali KADIĞ
- Muharrem ŞENTÜRK
- Rıfat AKAGÜNDÜZ
- Ömer KALAY
- Selamettir ATİK
- Ali ULUDÜZ
- Ahmet KOCAMAN
- İsmail AKAK
- Mustafa YILMAZ
- Yusuf ATALAR
- Savaş CANDAŞ
Bazen anlatımlar, herkesin katıldığı bir anlatım oldu. Eski mezunlar hatıralarından bahsederken çok duygusal anlar yaşadılar. Okulun iki öğretmeni de birkaç konuda görüş belirttiler.
Okul müdürü eski mezunları yemeğe davet etti. Mezunlar teşekkür ederek başka zaman geleceklerini söylediler.
Çıkışta okul önünde fotoğraflar çekinildi. Okul müdürü, eski mezunlara okul müzesini açtırdığını ve ziyaret edebileceklerini söyleyerek eski mezunlarla vedalaştı.
Mezunlar yol kenarından yürüyerek müzeye vardılar. Görevli onları karşıladı. İki katlı olan ahşap müze gezildi. Köy Enstitüsü’nden kalma alet ve edevatlar, diplomalar, karneler, çeşitli evraklar, elbiseler ve çeşitli çalışmalar görüldü.
Ziyaretten sonra Beşikdüzü’ne kadar yüründü. Orada vedalaşıldı.
Ayrılırken eski mezun katılımcıların yüzünden memnuniyet ifadesi akıyordu. Çok da mutlu olmuşlardı. Çünkü birçoğu ilk defa mezun olduğu okula geliyordu. Yan yana aynı sırada oturduğu arkadaşını tekrar görmenin ayrıcalığını yaşıyordu.
Hemen hemen herkes, bir dahaki seneki buluşmayı konuşmaya daha ayrılırken başlamıştı...
Çıkarsız ve samimiyet kurulan dostluklar ne uzun ne sağlam dostluklardır.
Var olsun vefa ve vefaya değer verenler.
