Financial Times’ın gündeme taşıdığı habere göre Türkiye, Sıfır Atık hedefleri ile dünyanın önde gelen plastik atık ithalatçılarından biri olma durumu arasında ciddi bir çelişki yaşıyor.
Aşağıdaki tabloda, haberde öne çıkarılan kritik veriler ve mevcut tablo özetlenmiştir:
| Konu / Gösterge | Durum ve Veriler |
| Plastik İthalat Hacmi | Yılda yaklaşık 510 bin ton (Yarım litrelik 25 milyar pet şişeye eşdeğer). |
| Küresel ve Bölgesel Pay | OECD ülkeleri plastik ihracatının %70’i, küresel ihracatın %36’sı. |
| Geri Dönüşüm Oranları | Plastik atık geri dönüşümü %10, genel atık geri dönüşümü %12 seviyesinde. |
| Çevre Kirliliği (Adana) | Sulama kanallarındaki mikroplastik akışı, Thames Nehri’nin 16 katı seviyesinde. |
| Yerel Atık Üretimi | Belediyelerce toplanan 32 milyon ton evsel atığın 3 milyon tonu plastik. |
| Kayıt Dışı Sektör | Sistem dışında çalışan yaklaşık 500 bin sokak atık toplayıcısı. |
| Resmi Hedefler | Geri kazanım oranını 2035'te %60’a, 2053'te %70’e çıkarmak. |
Öne Çıkan Ana Başlıklar
Politika ve Gerçeklik Çelişkisi: Cumhurbaşkanı eşi Emine Erdoğan himayesinde yürütülen ve BM seviyesinde 30 Mart Uluslararası Sıfır Atık Günü kararına öncülük eden Sıfır Atık Projesi'ne rağmen; zengin ülkelerden atık kabul edilmesi çevre örgütlerince "atık sömürgeciliği" olarak eleştiriliyor.
Altyapı ve Kaynağında Ayrıştırma Eksikliği: Çöplerin evsel seviyede ayrıştırılmaması, geri dönüştürülebilir malzemelerin çöp sahalarına gitmesine veya yakılmasına yol açıyor.
Bölgesel Tahribat: İthal edilen atıkların işlendiği Adana çevresinde sulama kanalları ve açık alanlarda ciddi miktarda mikroplastik kirliliği ve uygunsuz bertaraf vakaları tespit ediliyor.
