Geçen hafta önce Siverek’te, bir gün sonra Kahramanmaraş’ta ortaokullara yapılan menfur saldırılar eğitim konusundaki sorunlarımızın endişe verici boyutta olduğunu bir kere daha ortaya koydu. Kahramanmaraş’ta saldırgan 5 tabanca ve 7 şarjör ile iki sınıfta 11 yaşlarındaki 9 çocuğu ve öğrencilerine siper olan öğretmeni katletti, kendisi de bir veli tarafından bacağından bıçaklandı, kan kaybından öldü.
Bu feci katliamı yapan İsa Aras Mersinli 14 yaşında ve bu okulun öğrencisi. Babası emekli Emniyet Başmüfettişi. Baba-oğul ilişkisi çok zayıf, evde aile muhabbeti yok. Aras odasına kapanıyor, bilgisayarında oluşturduğu dünyasıyla baş başa. Babası odasına girmek isterse kapatıyor.
Psikolojik sorunları olduğu fark ediliyor. Babası psikiyatri doktoruna muayene ettiriyor. Doktor, Aras’ın çevresiyle ilişki kuramadığını, bir psikiyatra ihtiyacı olabileceğini söyleyerek uyarıyor. Okulda müdür yardımcısı da Aras’ın psikolojik sorunlarının olduğunu fark ediyor; sabahları okula geldiğinde çantasını açtırıp kontrol edecek derecede dikkatli. Ama olaydan bir ay kadar önce bu müdür yardımcısı, okul müdürü ve dört öğretmen asılsız bir şikâyet üzerine başka okullara tayin ediliyorlar.
8-16 arası yaşlar, kişinin kimlik bilincinin aidiyet-mensubiyet duygusunun oluşumunda en fazla etkili olunan kritik bir dönemdir. Çocukluktan gençliğe geçildiği bu yıllarda toplum hayatının bir parçası haline gelerek, adeta kabuğundan çıkarak toplumsallaşan kişinin benimsediği davranış kurallarıyla birlikte düşünce fikir dünyası da geliştiğinden şahsiyet yani kimlik kazanılmış olur. Eğitim ve terbiye dönemi olarak tanımlanan bu kritik yıllarda bir genci etkileyen üç ana merkez vardır; 1) AİLE, 2) OKUL-ÖĞRETMEN, 3) ÇEVRE-SOKAK.
Bu feci katliamı yapan henüz 14 yaşındaki İsa Aras Mersinli isimli çocuğa bu üç eğitim-terbiye alanından ne verildi? Açıkça kişilik çözülmesi (yozlaşma) sürecine girdiği görülen bu çocuğun toparlanması için yardımcı olan oldu mu?
Anne ortalıkta yok, sözde mesleki kariyeri de bulunan baba, çocuğun psikolojik durumuyla ilgili ikaz edilmiş olmasına rağmen poligona götürüp marifet yapmış gibi atış yapmayı öğretiyor. Evindeki sandığa koyduğu tabancaları bu çocuğun kolaylıkla alabileceğini düşünmüyor.
Okuldaki sorunlu davranışlarını inceleyen sınıf öğretmeni hiç olmuyor. Okulların müfredat programları düzenlenirken millî, manevi, tarihi ve kültürel değerlerimizin öğretilmesine neden ihtiyaç duyulmuyor? Öğrenci Andı neden kaldırıldı, metinde sakıncalı ne vardı? Millî günler neden coşkuyla kutlanmıyor?
OECD ülkelerinin Orta öğretimde 15 yaş grubundaki çocukların dersleri ve öteki dillerdeki seviyelerinin ölçüldüğü uluslararası PİSA testlerine düzenli katıldık, sonuçlar ortada. Türkiye fen testlerinde de, Türkçe konusunda da maalesef sonlarda görülüyor. Dindar nesiller yetiştireceğiz diye kendimizi avutmayalım. Millî eğitim alanında başarılı değiliz. Öğretmenliği anlam ve önemine yaraşır bir seviyeye yükseltmek, ikinci sınıf düşük ücretle çalışılan sıradan bir meslek konumundan kurtarmak gerekir.
Üçüncü eğitim alanı “çevre” günümüzde dijital erişim kanalları ve sosyal medyadan oluşuyor. Buralar yararlı olmaları bir yana adeta zehir saçıyorlar. Çocuklarımızın zihinsel ve düşünce dünyalarını alt üst ediyor, psikolojilerini bozuyorlar. İsa Aras sürekli kullandığı internet üzerinden kişiliğini edinme fırsatı bulamadı. “Ben artık tükendim” diye yazarken doğruyu söylüyordu. Yapayalnızdı, çaresiz ve şaşkındı. Neden ateş ettiğinin farkında olmadan bu katliamın faili oldu.
Son sözünün “affedin” olduğu söylendi. Kimin kimi affetmesi gerekiyor; bu trajedinin asıl sorumlusu kim? Aile mi, okul mu, dijital ortamı başıboş bırakan yetkililer mi? Halen İsa Aras gibi bunalım yaşayan, tükenme aşamasına gelen, çaresiz durumda birçok çocuğumuzun olduğu ortada. Ülkemizin geleceğini belirleyecek olan genç nesiller maalesef kaybediliyor. Yeni Türkiye yüzyılında eğitim modeli gibi gösterişten ileri etkisi olmayan projelerle zaman kaybediyoruz. Bir de Aile Bakanlığımız var, fakat resmi törenlerin dışında varlığı fark edilmiyor.
