8 Mart… Dünyanın birçok yerinde çiçeklerin verildiği, güzel sözlerin söylendiği bir gün. Oysa bu günün tarihi, kutlamadan çok acıyı ve mücadeleyi anlatır.
8 Mart 1857’de ABD’nin New York kentinde 40 bin dokuma işçisi kadın, daha iyi çalışma koşulları ve insanca bir yaşam talebiyle greve başladı. Ancak bu haklı talepler şiddetle karşılandı. Polis müdahalesi, işçilerin fabrikaya kilitlenmesi ve ardından çıkan yangın sonucu 129 kadın işçi barikatlardan kaçamayarak hayatını kaybetti. Cenaze törenine on binler katıldı.
8 Mart’ın arkasında işte böyle bir acı, böyle bir mücadele vardır.
Bugün hâlâ dünyanın birçok yerinde kadın olmak, çoğu zaman mücadele etmek anlamına geliyor. Kadın; kanunlar önünde hakları olsa da çoğu zaman hakkını almak için yıllarca uğraşan kişidir. Emeği çoğu zaman görünmeyen, başarıları gölgede bırakılan, yükü sırtlayan ama sahnede adı anılmayandır.
Kadın anadır, kardeştir, sevgilidir, eştir. Ama ne yazık ki çoğu zaman unutulandır da.
Siyasette, yönetimde, sosyal hayatta ve kariyer alanında; kadınların hâlâ olması gereken yerde olmadığı bir gerçek. Emek veren, çalışan, üreten kadınlar çoğu zaman perde arkasında kalırken; karar mekanizmalarının merkezinde hâlâ erkek egemen bir yapı hâkimdir.
Kadın senenin bir günü, göğe çıkarılır ama aslında mevzu gerçekten kadın değildir.
Mevzu kadın üzerinde gündeme gelmek, görünür olmaktır.
8 Mart geldiğinde siyasetçiler, kurumlar ve bazı sivil toplum kuruluşları kadınlarla fotoğraf verir, mesajlar yayınlar, övgü dolu sözler söyler. Fakat ertesi gün unutulur. Kadınlar yine aynı sorunlarla, aynı eşitsizliklerle baş başa kalır.
Kadınlar şiddet mağduru olur…
Kadınlar yine ölür…
Kadınlar yine dövülür…
Kadınlar yine ötekileştirilir…
Kadınlar yine sokak ortasında yerlerde sürüklenir…
Kadınlar yine bir habere başlık olur…
Geride yarım kalmış hayatlar, gözyaşı kalır…
Oysa kadın; toplumun yarısıdır. Ve bir toplum, kadınlarını gerçekten güçlendirmeden güçlü olamaz.
Bu nedenle 8 Mart’ın sadece bir kutlama günü değil, aynı zamanda bir farkındalık ve yüzleşme günü olması gerekir. Kadınların emeğinin görünür olduğu, haklarının gerçekten korunduğu, fırsat eşitliğinin sağlandığı bir toplum için samimi adımlar atılması gerekir.
Burada kadınlara da büyük görev düşmektedir. Değerinin farkında olan, üreten, mücadele eden, cesur kadınlarımız hayatın her alanında kendini göstermekten geri durmamalıdır.
Kadınların yaşatıldığı, kadınlara fırsat eşitliğinin tanındığı, kadının yasal haklarına saygı duyulduğu bir gelecek için her türlü tedbir alınmalıdır.
Kadınların eğitimi ihmal edilmemeli, kadınlarımıza siyasette, sanatta, iş hayatında, üretimde, kamu yararına çalışan sivil toplum kuruluşlarında aktif olabilmeleri için alan açılmalıdır.
Kadına karşı olumlu tutum geliştirmesi için, toplum bilinçlendirilmelidir.
Kadını cahil ve yönlendirilebilir insan profili ile ekranlara taşıyan televizyon programları yasaklanmalıdır.
Kadınlar kendilerini gerçekleştirebilmeleri için yüreklendirilmelidir.
Kadın toplumun vicdanı, ailenin temeli ve geleceğin mimarıdır. Bu misyonu yüklenmiş tüm kadınlarımızı sevgi ve saygıyla selamlıyorum…
“Kadınları geride bırakan toplumlar, geride kalmaya mahkumdur.” diyen, bu inançla Türk kadınına birçok ülkeden önce seçme ve seçilme hakkı tanıyan, onu toplumun eşit bireyi olarak kabul eden, Mustafa Kemal Atatürk’ü; bu vesileyle saygı, minnet ve rahmetle anıyorum.
Ve eklemek istiyorum…
Bozkırın Tezenesi Neşet Ertaş’ın dediği gibi olsun. “Kadınlar insandır, biz insanoğlu” kadınlara insan diyelim, çiçek demeyelim…
Çünkü çiçek koparılıyor, ömrü az oluyor. Kadınlar yaşamdan koparılmasın öldürülmesin, yaşasın…
Kadınların gerçekten eşit, özgür ve güvenli bir yaşam sürdüğü günler dileğiyle…
