Affet Rabb’im!/ Küsme Gönlüm…

 

 Benliğime yenik düştüm,

 Affet Rabb’im! Küsme gönlüm…

 Günahlarla yandım, piştim;

 Affet Rabb'im! Küsme gönlüm…

 Sahip olmadım dilime,

 Sor ki ne geçti elime?

 Bir şey kalmadı ölüme;

 Affet Rabb’im! Küsme gönlüm…

Hata, isyan dizi dizi…

Kayıp ettik “milli izi”…

Zora koştuk kendimizi;

Affet Rabb’im! Küsme gönlüm…

Cilvesine, cilasına…

Kahvesine, elasına…

Kaldık dünya belasına…

Affet Rabb’im! Küsme gönlüm…

Gül dalına baykuş kondu…

Yüreklerde sevgi dondu…

Aklımız şeytana kandı…

Affet Rabb’im! Küsme gönlüm…

Dost kadrini bilemedik…

Muhabbetle gülemedik;

 Hakkı hakça bölemedik…

Affet Rabb’im! Küsme gönlüm…

Göçüp gitti kalpten huzur,

 Her an günahlara nazır...

 Arzular, iflasa hazır…

Affet Rabb’im! Küsme gönlüm…

Kara sevda nere gitti?

 Âşık da, mâşuk da yitti…

Yâr yârini derde itti…

Affet Rabb’im! Küsme gönlüm…

Varlı güvendi varına,

 Tosladı nefs duvarına…

Ne bıraktık ki yarına?

 Affet Rabb’im! Küsme gönlüm…

Üvey bildik özden özü…

Dinlemedik büyük sözü…

 “Bozuk ayar” çaldık sazı…

Affet Rabb’im! Küsme gönlüm…

Aldandık köşke, saraya…

Kullar kul oldu paraya…

Davayı verdik kiraya…

Affet Rabb’im! Küsme gönlüm…

Feryadımız çıktı boşa…

Gerçek acı, gitmez hoşa…

Ne dediysek geldi başa…

Affet Rabb’im! Küsme gönlüm…

Anlatması dile kolay!

 Bölücüyle düğün, halay…

 “Türkü’m” demek ise, “olay”…

Affet Rabb’im! Küsme gönlüm…

Ahir zaman ahvali mi?

 Ruhun cinnetlik hali mi?

“İt Ömer” şimdi vali mi?

 Affet Rabb’im! Küsme gönlüm…

Niyazkâr’ım erdin kışa…

Ecel gelse bakmaz yaşa.

 Tövbe eyle, gelme tuşa!

 Affet Rabb’im! Küsme gönlüm…

Köksal CENGİZ(Niyazkâr)