Bugün meslek hayatımın en acı gününü yaşıyorum.
Yüreğim buruk! Ellerim keçeli, gözlerim yaş içinde! Tansiyonum kontrol dışı. Şekerim hiç olmadığı kadar tavan! Dilim damağımda, belim iki büklüm.
Bütün romanlar çok duygusal. Bütün türküler dertli... Şiirlerin hepsi sürgün. Guernica dahil tüm tablolar tutsak...
Ben yorgunum, sevdiklerim şaşkın, can diyebilen canlar işkence altında...
Neden?
Elimizle büyüttüğümüz çocuklar hayatımıza kastediyor...
Yemeğini yedirdiğimiz, ilacını içirdiğimiz, sümüğünü sildiğimiz yavrularımız birer eli kanlı katile dönüştü...
Okuma ve yazma öğrettiğimiz, hoşgörüyü, saygıyı, iyiliği, arkadaşlığı yaşam biçimi yapmaları için çaba sarf ettiğimiz öğrenciler birer canavar kesildi...
Yurduna aşık, vatanına sevdalı, bayrağına sahip, geçmişiyle gurur duyup gelecek güzel günlerin hayalini kuran, insanını değerli gören bireyler olsun diye gece gündüz uğraştığımız evlatlarımız yoldan çıktı...
Elinde kalem, elinde kitap; kalbinde bitimsiz sevgi olsun diye ömrümüzü tükettiğimiz gençler eline tabanca aldı, tüfek aldı, mermi aldı da ondan, başka neden olacak?
Düşünebiliyor musunuz önünde kitap öğretmenini can kulağıyla dinleyen öğrenci ekmeğini paylaştığı arkadaşı tarafından gözünü kırpmadan öldürülüyor. Kendini dersine kaptırmış öğretmenler hiç beklemedikleri bir anda iyi insan olsun diye uğraştığı öğrencileri tarafından acımasızca hayattan koparılıyor.
Sabahleyin öpe koklaya okula gönderdiği yavrusunu bir kaç saat sonra tabutla karşılaşmak ne demek biliyor musunuz?
Bir an önce dersine yetişmek için iki üç otobüs değiştirerek öğrencisine bir şeyler öğretme gayreti taşıyan öğretmenin katledilmesi, hem de öğrencisi tarafından katledilmesi ne demek?
Ya çocukta ya velide ya öğretmende oluşan travma ya da toplumda oluşan karamsarlık...
Biri anlatsın ne olur, biri bana da anlatsın...
Ülke olarak iki gündür okullarda yaşanan kanlı baskınları konuşuyor, olmadı kınıyoruz.
Yetkililer de köşeli demeçlerle faciayı kınıyor, yaralılara acil şifa, hayatını kaybedenlere rahmet diliyor. Yine aynı yetkililer olayları takip ettiklerini, bir daha yaşanmaması için her türlü tedbiri alacaklarını söylüyorlar. Olayların münferit ve bireysel bir saldırı olduğunu eklemeyi ise ihmal etmiyorlar.
Âlâ...!
Okullarda tehdit, okullarda şiddet, okullarda katliam. Öğretmenine silah doğrultup gözünü kırpmadan tetiğe basan öğrenciler. Hiç düşünmeden sınıf arkadaşını çatır çatır vuran gençler.
Nereden nereyeee, nerdeeen nereye...
Düşünüyorum da on binlerce polis, asker, bekçi, özel güvenlik görevlisi olan büyük büyük (y)etkililer okullarını güvenli hale getirmekte yetersiz...
Yetersiz demek ne kadar doğru bilmiyorum ama memleket ipi kopmuş uçurtma gibi...
Buradan, bu köşeden yıllardır anlatmaya çalışıyorum hem de hangi zekâya sahip olursa olsun herkesin anlayacağı dille haykırıyorum.
Okullar yaşanmaz hale geldi, lütfen önlem alın; zorunlu eğitim sorunlu eğitim oldu, lütfen dikkat edin; okul terki tavan yaptı, lütfen kulak verin; diplomalı işsizlik can yakıyor, haberiniz olsun; okulların güvenliği beka sorunu haline geldi, uyumayın; uyuşturucu kullanma ilkokullara kadar indi, duyun dedik kimse umursamadı.
Liyakat dedik, kadro dedik, çağdaşlık dedik inadına mülakat, inadına sözleşme, inadına cemaat dediler. İnadına bilim dedik, inadına sanat, spor, inadına teknoloji dedik. İnadına kindar nesil dediler.
İlla öğretmen, illa eğitim, illa nitelik, inadına denetim dedik. İnadına öğretmen olmayan herkes, inadına ezber, inadına nicelik dediler, denetim akıllarının ucundan geçmedi.
Ve korkunç tablo...
Peki okullar bu hale nasıl geldi? Okullarda güvenlik nasıl sağlanır? Ya sorumluluk...
1) Ülke boydan boya silahlandı. Herkes kendi güvenliğini kendi sağlama peşinde. Silah almak ekmek almaktan daha kolay.
2) Sanal oyunlar kontrolsüz. Her sanal oyunda silah var, top var, tüfek var. Kan var, gözyaşı var, ölüm var.
3) Uyuşturucuya ulaşmak çok kolaylaştı. Çünkü uyuşturucu ucuz. Köşe başları torbacı dolu.
4) Cezalar yetersiz. Yasal boşluklar özendirici.
5) Çeteleşme yoğunlaştı. İnternette boy boy kiralık katil, itina ile adam dövme, çekinmeden kurşunlama ilanları serbest.
6) İnsanlar aç, insanlar işsiz, insanlarda geleceğe dair umut yok, güven sıfır.
7) Güvenliği sağlayacak olanlar korkuyor. Çünkü herkesin bir dayısı var.
8) Baştan sona sorunlara merhem olacak eğitim baştan sona sorunlu. Eğitim programları bilimsel de değil geleceğe yön verecek yetkinlikte de... Milli eğitim milli olmaktan çıktı, iyi insan yetiştirme yerine aklıselim nesil hedef haline getirildi. Çedes çöz(e)meyecekti, çözmedi, problem büyüdü.
10) Eğitimin kadroları liyakatsiz. Sendikalar sarı.
O yüzden hali vakti yerinde olanlar o arada milli eğitim bakanı da dâhil çocuğunu özel okula göndererek bir anlamda güvenliği satın alıyor, parası olmayan fakir fukara aileler ise kaderine terk edilmiş durumda.
Velhasıl sorun büyük. Sorun kuru sözlerle geçiştirilecek bir sorun değil. Esasen bu fiili durum 23 yılda görev yapan 9 milli eğitim bakanının başarılı olamadığının açık seçik göstergesi. Lami cimi yok eğitim politikalarının iflası.
Kindar nesil hedefinin geldiği mevcut durum bir kaç bürokratın kurban edilmesiyle çözülecek bir durum değil, psikopat bir saldırgan diyerek olaylardan sıyrılmak da...
Doğru şiddet bulaşıcıdır. Bulaştırmamak için yayın yasağı gerekli ama mutlak olan bu doğru ateşi samanla söndürmek için kullanılmamalı.
Milli yas da önemli bir çözüm ama daha büyük çözüm istifa mümkün olmadığına göre af istemek olmalı efendim hem de hemen şimdi.
Unutmayınız ki, OKULLAR GÜVENLİ DEĞİLSE HİÇ BİR YER GÜVENLİ DEĞİLDİR.
