Daha önceki bir yazımda da söz konusu etmiştim. Ne diyordu Cemal Süreya; “Sonbahar sanattır, diğerleri mevsim.” Zaman akıp giderken, yavaş yavaş sararır yapraklar, tüm tonlarıyla sarıya boyanır doğa. Gözümüze eşsiz manzaralar bahşederken tabiat, en trajik serenatını dillendirir rüzgarlar mahzun bahçelerde. Sarı renk o nedenle hüznü çağrıştırır biraz da.
Yıldırım Gürses “Sonbahar Rüzgarları” şarkısında sevgiliye özlemini,
“Düşen bir yaprak görürsen/Beni hatırla demiştin
Biliyorsun seni ben/Sonbaharda sevmiştim.”
sözleriyle dile getirir ve yine bir sonbaharda ona kavuşmanın hayalini kurar. Beklemek bile bir umut barındırır içinde. Ama “Sessiz Gemi”nin alıp götürdüğü yolcuların ardından gözleri nemli bakakalanlar “Bilmez ki giden sevgililer dönmeyecekler.”dir. Ah Yahya Kemal’im ah, ıstırabın bile dilin gibi asildir senin.
Aziz Atam, düşen her yaprakta biz de senin yokluğunu yaşar, gelmeyeceğini bilerek derin bir elemle sarsılırız 10 Kasım’larda.
Kasım melankoli kanatlarını açmış höreleniyor yine üstümüze. Kuru kuru dallardan mecalsiz düşüyor yine sararan yapraklar. Yağmurlar delice yağıyor üstümüze. Havalar da soğumaya başladı işte. Soğuyan havalar değil, sensizliğin üşütüyor bizi Mustafa Kemal’im.
Krizantem çiçekleri ne kadar örtebilir yürek yangınlarını? Bu mevsimde sana götürelim, senin adına açılan köşeleri onlarla süsleyelim diye annelerimizle birlikte toplardık çiçekleri bahçelerimizden. Güller, karanfiller de vardı ama en çok kasımpatı olurdu kucağımızda öbek öbek. Her renginden ayrı demetler yapardık. Nasıl da güzel kokardı o kasımpatı çiçekleri! Sanki seni koklardık büstünün etrafına onları dizerken. Senin de bizi,tüm çocukları çok sevdiğini bilirdik.
Neden böyle olurum kasımlarda bilmem. Ahir ömrümde bile sevgim hiç eksilmediği gibi hasretim daha da ziyadeleşti. Benim öğretmenlerim de Atatürkçü'ydü. İlkokulda güne hep birlikte Andımız ile başlar, Türklüğümüzle öğünür, töremize bağlılığımızı haykırır, Atatürk’ün gösterdiği hedeflerden ayrılmayacağımıza ant içerdik.
Sonra Türkoloji okuduk üniversitede, öğretmen olduk. Artık Atatürk’ü anlatma görevini devralmıştık bizi yetiştiren öğretmenlerimizden. O zaman daha iyi anlamıştım ki; Atatürk demek, emperyalizme kafa tutmak, Türk Milletine kara sevdalı olmak, vatan, bayrak ve hürriyet aşkıyla yanmak, damarlarımızdaki asil kana inanmak, kendimize güvenmek demekti. Atatürk demek; akıl ve bilim demekti. Öğrencilerim şahidimdir ki bana öğretmenliği sevdiren bu ülkücü düşünce, bu mücadele azmiydi. Çünkü “ Fikri hür, irfanı hür, vicdanı hür” nesillerin yetişmesi için Atatürk öğretmenleri görevlendirmişti.
Öğretmenler bu görevi layıkıyla yerine getirebildiler mi? Ya da Atatürk’ten sonraki iktidarlar ve Milli Eğitim Bakanları bu hassasiyetin ne kadar farkında olabildi veya bu öğretmenlerin yetişmesinde ne kadar gayret gösterdiler? Hatta bugün TBMM’de Atatürk ülküsüne ve Türk Milliyetçiliğine bağlı kaç milletvekili vardır acaba diye sorsak tatmin edici cevap alabileceğinizden ne kadar emin olabilirsiniz, hiç merak ettiniz mi?
Okullarda ve meydanlarda düzenlenen anma törenlerinde yıllar önce “anma” kadar “anlama”yı öne çıkarmamızın gerekliliğini haykırmıştım. Çünkü anlamadan sevmek geçici bir hevestir. Atatürk’ün görkemli fiziği kadar temsil ettiği ülküler, benimsediği ilkeler, cesaretle gerçekleştirdiği devrimlerdir öğrenilmesi gereken.Anlıyor musunuz, temsil ettiği yüce ruh ve sağlam karakterdir. Pratiğimizi buna göre yaparsak dahili ve harici düşmanlarımızı daha iyi teşhis edebilir, tavrımızı daha da keskinleştirir, mücadelemize daha inançlı bir şekilde devam edebiliriz.
Birkaç din adamı ve cemaatin dışında, tarikat ve cemaat yapılanmalarının neredeyse tamamında sinsi veya açık bir Atatürk düşmanlığı ile karşılaşılması kimseyi şaşırtmamalıdır. Çünkü biz dağılan imparatorluk sonrası kurulan milli bir devletiz. Sosyolojik olarak ümmet ile millet yapılanması birbirinden çok farklı oluşumlardır. Kaldı ki koca imparatorluk kuruluş aşamasında sahip olduğu Türk Töresi değerlerinden, sonraki yüzyıllarda uzaklaşmış, Türk ve Türkmenler hep aşağılanmıştır.Belki tebaanın en değersiz varlıkları olarak görülmüştür. Saray yönetimi etnisitesi çok farklı insanlardan oluşuyordu ve din temelliydi.
Yeni devlet cumhuriyet ilkeleri üzerine inşa edilmiş, laik, demokratik, çağdaş hukuku benimsemiş, üniter bir yapıydı. Halk sarayın tebaası ve kulları olmaktan çıkarak birey olmuş , Türk milleti de egemenliğin ve devletin sahibi olmuştu. 1923’te Cumhuriyet ilan edilip hilafet kaldırılırken kimler, hangi dernekler, hangi cemaatler Atatürk’e karşı çıkmışsa bugün de Türkiye Cumhuriyeti’nin üniter yapısına, birlik ve beraberliğine karşı olanlar onların torunlarıdır. Atatürk’ü gerçekten anlamadıkları, bu kaotik coğrafyada O’nun bize nasıl hür bir vatan bıraktığını kavrayamadıkları ortadadır.
Şizofrenik densizlerin, etnik bölücülerin, gerici yobazların hiç değilse UNESKO tarafından doğumunun 100.yılını "ATATÜRK YILI" ilan etmesinden utanmalarını beklerdim.
Ama daha can alıcı soruyu kendimize yöneltmeliyiz: Atatürk’çü düşünceyi ve O’nun hayallerini biz ne kadar anlayabildik ve anlatabilmek için ne kadar çaba gösterdik? Sevgiyi aşılamak nefret dilini öğretmekten daha kolay olmalıydı çünkü. Hepimiz suçluyuz aslında!
Selanik’te doğduğu evde, ruhunu teslim ettiği İstanbul Dolmabahçe’de, Ankara’da yattığı Anıkabir’de her 10 Kasım’da kırılan ziyaretçi rekorları bu asil milletin O’ndan asla vazgeçmeyeceğinin en güzel ispatıdır. Çünkü TÜRK vefalıdır. Atasına nankörlük yapmaz. Bu kutlu TÖRE’mizin gereğidir.
Aziz Atam, NUTUK’u “Beni unutmayınız!” diye bitirmiştin. Sonra bir kalem çektin üzerine ve “BENİ HATIRLAYINIZ!” yazdın. Ne iyi yaptın be Mustafa Kemal Paşa’m. Seni hatırlamadan geçen ömrü zaten yaşanmış saymam ben. Ruhun şad, makamın yüce olsun. Makberinde rahat uyu sen.
