Anamız, bacımız, eşimiz olan kadını daha yakından tanımak; hem tarihsel köklerimizdeki o güçlü mirası hem de gönül ehlinin kadını adeta ilahlaştırarak şiirleştiren derin tasviri birlikte hatırlamak istedim. İslam öncesi ve sonrası toplum yapısının dinamiklerinde hakanların dahi hürmet ve boyun eğdiği o kadim duruş; kadının anadır, liderdir, güçtür ve devlettir diyen köklerimizden bugüne taşıdığı anlamla birleştiğinde ortaya bambaşka bir tablo çıkar.
Gelin, bir gönül ehlinin kaleminden dökülen o meşhur yaratılış tasvirine kulak verelim. Altıncı gün dolmak üzereyken Tanrı hâlâ kadını yaratmaktadır. Bir melek çıkagelir ve sorar: "Ötekini, erkeği çok daha çabuk yaratmıştın, buna niye bunca zaman ayırıyorsun?"
Tanrı’nın yanıtı, kadının taşıdığı derinliği özetler niteliktedir: "Çünkü buna çok değerli, çok farklı özellikler katıyorum. Örneğin yüzlerce parçadan oluşturuyorum. Ama yine bir bütün olmasını sağlıyorum." Öyle ki bu yarattığı, dünyanın her yerindeki çocukları kucaklayabilecek, düşen bir çocuğun kanayan dizini de, yaralı bir yüreği de iyileştirebilecektir.
İki Elle Sığan Mucizevi Güç
Melek şaşkınlıkla sorar: "Kaç eli, kaç kolu olacak?" Tanrı "Sadece iki" dediğinde, melek bu kadar işin iki el ve iki kolla nasıl yapılacağını merak eder. Yanıt nettir; hepsi bununla sınırlı değildir. Kadın kendi yaralarını da kendi sarabilecek, üstelik günde 18 saat çalışabilir durumda olacaktır.
Melek yaklaşıp kadına dokunduğunda onu çok yumuşak bulur. Tanrı ise şu gerçeği hatırlatır: "Yumuşak ama aynı zamanda çok güçlü. Gücünü ve kaldırabileceklerini hayal bile edemezsin…"
Düşünmeyi bilip bilmeyeceği sorulduğunda ise yalnızca düşünmekle kalmayacağı; sağduyusunu kullanacağı, aklıyla ve yüreğiyle muhakeme edeceği, mücadele edeceği, düşüncelerini savunacağı, sorun çözeceği ve bunların yanı sıra uzlaşmayı da bileceği vurgulanır.
Gözyaşının Dili ve Sonsuz İfade Biçimleri
Melek kadının yanağına dokunduğunda eli ıslanır ve bunun ne olduğunu sorar. "Buna gözyaşı denir" der Tanrı ve neye yaradığını anlatır: "Kendini ifade etmeye yarar. Acıyı, kuşkuyu, aşkı, yalnızlığı, onuru, ama aynı zamanda sevinci ifade etmesine yarar…"
Kadının kendini ifade biçimleri sonsuzdur. Sevinci, mutluluğu ve aşkı yakalayıp sımsıkı sarılmayı bilir. Haykırmak istediği vakit susabilir; sustuğunda çığlığını duyurabilir; öfkelendiği vakit gülümseyebilir, ağlamak isteyince şarkı söyleyebilir, mutlu olunca ağlayabilir, korktuğu vakit gülebilir… İnandığı doğrular için sonuna dek mücadele eder, haksızlığa karşı savaşır; çözüm yolunu biliyorsa "Hayır" yanıtını asla kabullenmez.
Vefanın ve Fedakârlığın Adı
Bunca marifetin ardında günlük hayatın en ince dokunuşları vardır. Arkadaşı doktora yalnız gitmesin diye ona refakat eden, korkan birini gördüğünde "Tut elimi korkma" diyerek elini uzatan odur. Her düğün ve doğum haberine mutlu olan; tanıdığı ya da tanımadığı ama kendine yakın bildiği her ölüm haberine kalbi kırılan, buna rağmen yaşamı sürdürme gücünü kendinde bulandır.
Çocukları daha çok yesin diye "Ben zaten toktum" diyen, bir öpüş, bir sarılış ya da bir kucak açışla kırık veya yaralı bir yüreğin onarılacağını bilendir.
Melek bu kusursuz gibi görünen resmin ardından sorar: "Peki, bunun hiç mi eksiği ya da yanlışı yok?" Tanrı yanıt verir: "Hiç olmaz olur mu? Var bir hatası: 'Ne kadar değerli olduğunu unutur…'"
Hayatın İçinde Bir Abide
İşte o unutulmaması gereken değer, hayatın farklı yüzlerinde şu dizelerle karşımıza çıkar:
Bazı kadınlar yeryüzünde doğar, gökyüzünde yaşarlar; onların adı SEVGİ’dir.
Bazı kadınlar siyah elbiseler giyip beyaz ışık saçarlar; onların adı ASALET’tir.
Bazı kadınlar saatlerde yelkovanı durdurur, hayatı başlatırlar; onların adı SİHİR’dir.
Bazı kadınlar dünyayı ellerinde taşır, sonra da usulca avucunuza bırakırlar; onların adı KUDRET’tir.
Bazı kadınlar damlalardan deniz, bulutlardan güneş sağlarlar; onların adı GÜÇ’tür.
Bazı kadınlar sulardan ateş çıkarırlar; onların adı MUCİZE’dir.
Bazı kadınlar kalplerinde tüm renklerin paletini taşırlar; onların adı RESİM’dir.
Bazı kadınlar kusursuz bir imla ile yaşarlar; onların adı ŞİİR’dir.
Bazı kadınlar bir ömürlük hayatta üç ömür paylaşırlar; onların adı EMEK’tir.
Bazı kadınlar melodisi her yerden duyulan notalar olurlar; onların adı ŞARKI’dır.
Bazı kadınlar buram buram masumiyet kokarlar; onların adı ÇİÇEK’tir.
Bazı kadınlar gökyüzündeki dualardır, yeryüzünde kabul olurlar; onların adı HEDİYE’dir.
Bazı kadınlar küçücük kalplerinde kâinatı saklayan, kendinden başkasına içinde bulunduğu kalbi kuralsız yasaklayan bir hayal olurlar; onların adı AŞK’tır.
Ve bazı kadınlar bütün bunların hepsi birden olurlar, hayatın içinde bir abide gibi dururlar; onların adı EFSANE’dir...
Tüm kadınlara...











