TOPLUM OLARAK BİRÇOK OLMAZA ALIŞTIRILDIK!..

                                

    Alışkanlıklar zor alışılıyor, fakat terk edilmesi daha da zor geliyor. Bazen adına öğretilmiş çaresizlik deniliyor. Bazen umutların tükenmesi insanı mücadeleden alı koyuyor. Ne yazık ki baş edemem, yenemem diyerek savaşamadığımız birçok alışkanlığımız vardır. Kimi alışkanlıklara biz düçar oluyoruz kimilerine ise bizi düçar ederler. Son yıllarda iktidar yavaş yavaş sinir uçlarımızı türpüleyerek bizleri birçok şeye alıştırdı. Bu yüzden de tepkisiz olduk, kaderimize razı olduk, her şeyi normal görmeye başladık, olmadık şeylere olabilir dedik.

 Şöyle bir çırpıda akla gelecek alışkanlıklarımız nelerdir diye baktığımızda;

Gel –gitlere, doğruları eğrilere karıştırmaya, kurunun yanında yaşı yakmaya, toptancılığa, imhaya, düşman görmeye alıştırıldık.

 Aldatılmaya, aldanmaya, kıvırmaya, ötekileştirilmeye, söylediğimizi  inkar etmeye alıştırıldık.

Başımıza çuval geçirilmesine, teröristlerin ayağına hakim götürmeye, topraklarımıza füze rampaları yerleştirmeye, Türbeleri firari etmeye, Türkmenleri kurda kuzuya yem etmeye alıştırıldık.

Terörist başı posterlerine, şehir işgallerine, hendeklere, barikatlara, okul yakmalara, bayrak indirmelere alıştırıldık.

Hergün şehit haberlerinin gelmesine, evlerin harabeye döndürülmesine, halk otobüslerinin yakılmasına alıştırıldık.

Canlı bombalara, Molotoflu saldırılara, el yapımı bombalara, kanaslara, bubi tuzaklarına, sis bombalarına, renkli renksiz gazlara alıştırıldık.

Acıya dayanmaya, acıyı seyretmeye, acıyı içimize gömmeye, acıyı başkasında denemeye alıştırıldık.

Televizyonlara el konulmasına sonra da iktidarın borazanı yapmaya, gazetelere kayyum atanmasına iktidarın kalemşörlerini yazı yazdırılmasına, iş yerlerini kayyuma devretmeye kayyumlara yüksek ücretler ödenmesine, bankalara el konulmasına içinin boşaltılmasına alıştık.

Kirli algılarla, sorgusuz sualsiz yıllarca içeride yatırılmaya, göz altında can vermeye, suçlandıkları için intihar edenlere alıştık.

Hergün kadın cinayetlerine, sığınma evlerine, evden kaçanlara,sokakta ölenlere alıştık.

Televizyonları açınca Cumhurbaşkanını görmeye, kanal çevirince başbakanı, diziyi seyredince bakanı görmeye alıştık.

Çocukların çep harçlığına göz koyup okullara kumbara koyan derneklere, bürokraside atama yapan sendikalara, jurnalcılık yapan halkı fişleyen sivil topluma alıştık.

Paralel sivil toplum örgütü sendikalara, paralel derneklere, paralel vakıflara, paralel cemaatlere  alıştık.

Cumhurbaşkanın yargıya talimat vermesine, beğenmediği kararlarını tanımadığına, yargı kararlarının uygulanmamasına alıştırıldık.

Zencanilere, Zeraplara, kasalara, kutulara milyon dolarlık ihale bağışlarına alıştırıldık.

Hamasete, husumete, kine, nefrete, alçağı yüksek görmeye- yükseği alçak görmeye alıştırıldık. Sonuç olarak ne yazık ki olumsuzlukların birçoğu bize gayet normal gelmeye başladı. Birçok olmaza olur diye bakar olduk.