Kış kapıya dayandığında Karadeniz'den Anadolu'nun içlerine uzanan coğrafyada vatandaşın en temel gündemi ısınma maliyetleri oluyor. Ancak son günlerde doğal gaz tüketim limitlerinde iller arasında ortaya çıkan çarpıcı farklılıklar, özellikle benzer coğrafi ve iklim koşullarına sahip yerleşim yerleri açısından ciddi soru işaretleri doğurdu.
BOTAŞ'ın kasım ve aralık ayları için açıkladığı rakamlar, Karadeniz'in sahil illeri ile iç kesimler arasında derin bir uçurum bulunduğunu gözler önüne seriyor. Üstelik Sivas'ta yaşanan son gelişme, bu konunun masaya yatırılmasını artık bir tercih olmaktan çıkarıp zorunluluk haline getirdi.
Sivas yerel basınında 29 Ekim 2026 tarihinde yer alan haberlere göre, AK Parti Sivas Milletvekili ve TBMM AK Parti Grup Başkanı Abdullah Güler'in girişimleriyle kentin doğal gaz tüketim limitleri yukarı çekildi. Sivas Ekspres gazetesinin aktardığı verilere göre kasım ayı limiti 130,87 metreküpten 373,42 metreküpe, aralık ayı limiti ise 233,91 metreküpten 510,74 metreküpe yükseltildi. Elbette Sivaslı vatandaşlar adına sevindirici olan bu gelişme, kaçınılmaz olarak şu soruyu da beraberinde getirdi: Diğer illerdeki tüketim limitleri hangi kriterlere göre belirleniyor?
Haritaya baktığımızda Giresun hem Sivas hem de Gümüşhane ile sınır komşusu. Ordu doğrudan Sivas'la, Trabzon ise Gümüşhane ile komşu. Yani aynı coğrafyanın, aynı iklim kuşağının parçaları. Gelgelelim açıklanan kasım ve aralık ayı limitleri yan yana konulduğunda ortaya çıkan tablo düşündürücü:
| İl | Kasım (Sm³) | Aralık (Sm³) |
| Giresun | 108,85 | 204,58 |
| Sivas | 373,42 | 510,74 |
| Gümüşhane | 344,05 | 486,68 |
| Ordu | 122,40 | 222,69 |
| Trabzon | 120,40 | 214,99 |
| Rize | 141,96 | 255,41 |
| Samsun | 122,57 | 219,10 |
Görüldüğü üzere Giresun, karşılaştırılan iller arasında hem kasım hem de aralık ayında en düşük doğal gaz tüketim limitine sahip.
Buradaki asıl mesele yalnızca il merkezlerinin rakamları değil, Karadeniz'in coğrafi gerçekliğidir. Doğal gaz tüketim limitleri belirlenirken yalnızca sahildeki il merkezlerinin değil, yüksek rakımlı iç ilçelerin coğrafi ve iklim özelliklerinin de dikkate alınması gerekiyor. Giresun'un Alucra, Çamoluk ve Şebinkarahisar; Trabzon'un Maçka, Tonya ve Çaykara; Rize'nin İkizdere, Çamlıhemşin ve Hemşin; Ordu'nun Mesudiye, Kabadüz ve Akkuş ilçelerinde kış şartları sahil kesimlerine göre çok daha ağır geçiyor.
Bu ilçelerin pek çoğu, komşu illerin yüksek rakımlı yerleşimleriyle birebir aynı iklim özelliklerini taşıyor. Hal böyleyken; rakım, sıcaklık, kış şartları ve geçmiş tüketim miktarlarının birlikte değerlendirilmemesi sahada adaletsizlik duygusu yaratıyor. Bugün sahil kesiminde yaşayan vatandaşlar iller arasındaki makasın, iç kesimlerde yaşayanlar ise benzer iklim koşullarındaki yerleşim yerleri arasındaki farklılıkların yeniden gözden geçirilmesini bekliyor.
Sivas'ta milletvekili girişimleriyle sağlanan artış, haklı olarak diğer illerde de güçlü bir beklenti oluşturdu. Şimdi gözler BOTAŞ ve ilgili kurumlarda. Tüketim limitlerinin hangi somut kriterlere göre belirlendiğinin ve yüksek rakımlı ilçelerin bu hesaplamalarda nasıl değerlendirildiğinin kamuoyuna açıkça anlatılması gerekiyor. Bölge milletvekillerine düşen görev ise vatandaşların bu haklı taleplerini vakit kaybetmeden ilgili kurumlara taşımak.
Unutulmamalıdır ki doğal gazda mesele bir ile ayrıcalık tanınması değil; benzer coğrafi ve iklim koşullarına sahip tüm yerleşim yerlerine hakkaniyetli ve adil bir uygulama yapılmasıdır.











