Silah taşıma ruhsatı meselesi, yıllardır bu ülkenin en tartışmalı ve en hassas konularından biri olmayı sürdürüyor.
Bugün yalnızca Giresun’da değil, Türkiye’nin birçok ilinde valilerin önüne gelen en zor başlıklardan biri hiç kuşkusuz silah ruhsatlarıdır.
Çünkü mesele sıradan bir evrak işi değildir.
Mesele; kamu güvenliği, devlet ciddiyeti, idari sorumluluk ve vicdan meselesidir.
Son günlerde bu konunun yeniden ülke gündemine taşınması da boşuna değildir.
Özellikle bazı yazarların değerlendirmeleri ve kamuoyuna yansıyan tartışmalar, silah taşıma ruhsatları konusunda denetim ve hassasiyet ihtiyacını bir kez daha ortaya koymuştur.
Aslında bu konu yeni de değildir.
Biz de daha önce bu sütunlarda, “Sahte Silah Taşıma Ruhsatları da Düzenlenmiş” başlıklı yazımızda dikkat çekmiştik ki, silah ruhsatı gibi son derece hassas bir konuda sadece “kim aldı, kim alamadı” tartışması yaşanmıyor.
İşin bir de çok daha yıpratıcı ve tehlikeli boyutu bulunuyor:
Süreç etrafında oluşan söylentiler, kulisler ve şaibe algısı.
Silah ruhsatı almak isteyen bazı kişilerin, mevzuatın çizdiği sınırlar içinde hareket etmek yerine; siyasi destek, bürokratik referans, hatır-gönül ilişkileri ya da farklı kanallar üzerinden sonuç almaya çalıştığı yönünde toplumda güçlü bir kanaat oluşmuş durumda.
Bunun yanında zaman zaman çok daha rahatsız edici söylemler de duyuluyor.
Kimi kişiler, “Ben şu kadar bağış verdim” derken,
Kimi, “Hiç bağış vermeden ruhsat aldım” diye konuşuyor.
Kimi ise, “Bağış yaptım ama makbuz alamadım” şeklinde serzenişte bulunuyor.
Bu tür ifadelerin ne kadarının doğru, ne kadarının abartı ya da dedikodu olduğu elbette ayrı bir konudur.
Ancak burada asıl önemli olan, bu söylemlerin dolaşıma girmesinin bile valilik makamını yıpratmasıdır.
Çünkü vatandaşın zihninde ister istemez şu soru oluşuyor:
“Bu ruhsat gerçekten ihtiyaç ve mevzuat gereği mi verildi, yoksa başka ilişkiler mi devreye girdi?”
İşte tam da bu nedenle silah ruhsatı meselesi, sadece idari bir işlem olarak görülemez.
Bu konu, aynı zamanda devletin itibarını koruma meselesidir.
Valiler, bu süreçte çoğu zaman doğrudan hedef olmasalar bile, ortaya atılan her iddia, her kulis bilgisi, her söylenti dönüp dolaşıp valilik makamını tartışmanın merkezine çekmektedir.
Oysa devlet makamları, dedikodularla değil; şeffaflık, hukuk ve net kurallarla korunur.
Üstelik geçmişte yaşanan bazı olaylar, bu alandaki riskin ne kadar ciddi olduğunu da göstermiştir.
Hatırlanacağı üzere, Giresun’da yıllar önce vali ve vali yardımcısının imzalarının taklit edilmesi suretiyle sahte silah ruhsatları düzenlendiği iddiaları gündeme gelmiş, konu idari ve adli yönleriyle soruşturulmuştu.
Bu olay bile tek başına, silah ruhsatı meselesinin ne kadar dikkatle ele alınması gerektiğini göstermektedir.
Çünkü silah, telafisi kolay bir konu değildir.
Yanlış kişiye verilen bir ruhsat, bazen sadece bir belge değil; ileride yaşanabilecek çok daha büyük bir güvenlik riskinin kapısını aralayabilir.
Bu nedenle ölçü çok nettir.
Referans değil, hukuk, yakınlık değil, objektif kriter, hatır değil, kamu güvenliği.
Görevine yeni başlayan Giresun Valisi Mustafa Koç’un da bu konuda son derece dikkatli, titiz ve hassas davranacağına kamuoyunun inancı tamdır.
Çünkü bu meselede gösterilecek hassasiyet yalnızca bir imza meselesi değil; aynı zamanda devlet ciddiyetinin, adalet duygusunun ve kamu güvenliğinin korunması meselesidir.
Silah ruhsatı işi; söylentilerle, kulislerle, bağış tartışmalarıyla, aracılarla ve şaibelerle anılmamalıdır.
Tam tersine, herkesin güven duyacağı kadar açık, sağlam ve denetlenebilir bir zeminde yürütülmelidir.
Çünkü silah ruhsatı bir ayrıcalık değil, son derece istisnai ve hassas bir kamu güvenliği konusudur.
Devletin imzası da, kamu vicdanı da, böylesine önemli bir konuda en küçük gölgeyi bile kaldırmaz.
