Öteden beri önceliğimiz devlet işleyişinin bozulmamasıdır ve mücadele zeminimizi bunun üzerine inşa etmeye çalıştık.. Bu ölçü çerçevesinde bizler devletin adalet ve liyakatle hükmetmesi için mücadele ederken birilerinin hesabı meğer hep başkaymış. Sendikal rekabeti siyasetin bir parçası haline getirip krizden fırsat çıkartmak gibi bir dertleri varmış. Pusuya yatmış amacı sonuç almak değil de bir mağduriyet söz konusu olsun da biz istismar edelim tavrında bir sendikacılık anlayışı. Evet bugün memur ve memur emeklileri için ön görülen ücret asla kabul edilir değildir. Fırtına çıkarken evinde rahat uyumak ya da önceden tedbir almak, karar alınmadan yetkililerin ve kamu oyunun dikkatini çekmek daha mantıklı ve makul değil midir? Hep aynı senaryolar ister istemez akla niyetin halis olmadığını getiriyor.
Kariyer basamaklarında takvim yayımlandıktan sonra istemezük diyenler herkesten önce sınava koştular. Çelişkiye bakın ki hem kariyer unvanı aldılar hem de daha yakın tarihte kariyer basamaklarını Anayasa Mahkemesine taşıdılar.
Şimdide Üç Ocakta enflasyon rakamları açıklandı sesleri çıkmadı.
Hadi diyelim araya hafta sonu girdi pazartesi günü bakanlar kurulu toplandı sesleri çıkmadı.
Ayın dokuzuna kadar maaşlar yapıldı, çıktılar alındı ve herkes maaşlarını gördü yine sesleri çıkmadı.
Efendim 13 Ocakta iş bırakma eylemimiz var haydi siz de gelin katılın diyorlar. Memur sendika tarihinde zamanlaması bu kadar garip bir eylem görülmemiştir. Burada açık bir şekilde memura deniliyor ki derdimiz sizin ne kazanacağınız değil bizim sizi ne kadar kandırdığımızdır. Bir diğer deyimle biz ne kadar üye artışı yapacağımızın derdindeyiz. İşte bu yaklaşım gerçek niyetlerini ortaya çıkartmak adına ibretliktir.
Evet son on beş yılda Milli Eğitim camiası birçok badire atlattı ve bu yüzden sendikal zeminde de ciddi çatışmalar yaşadık. Bunlara kısaca değinecek olursak sendikal taasubun tam hakim olduğu, her şeye müdahale edildiği, üye yapmak için tehditlerin havada uçuştuğu, 76. Maddenin istismarı, mülakatlarda yandaş kayırma, kanunla hak gasbı daha pekçok olumsuz örneği sıralayabiliriz. Fakat bütün bunlara karşı aslanlar gibi mücadele eden birileri de vardı? Kimdi bunlar diye soracak olursanız kuşkusuz Türkiye Kamu Sen ve eğitim camiasında Türk Eğitim Sen oldu. Başarıldı mı? Evet bugün artık bir sendika kalkıp bana üye olmazsan tehdidiyle başlayan sözler edemez. Artık Okul müdür ve müdür yardımcıları listelerle belirlenmiyor ve farklı sendikalara mensup Müdür yardımcıları, okul müdürleri, şube müdürleri hatta müfettişleri görmek mümkündür. Bu devlet ciddiyeti adına güzel bir gelişmedir.
Şimdi bu mücadeleler sergilenirken pek sesleri çıkmayanlar bugün sendikacılık yapıyoruz diye kitlelere hükmetmek istiyorlar. Tabi ki sahada bize soruluyor, neden birleşemiyorsunuz diye? Aslında iyi niyetli, işin iç yüzünü bilmeyen her öğretmenimin bu beklentisi makuldür ve yerindedir. Değerli eğitim çalışanı arkadaşım şunu çok iyi bilmeli ki sendikal alan gittikçe kamplaşma ve kutuplaşmaya doğru evrilmektedir. Ya tam teslimiyetçi bir anlayışla sendikacılık yapılmakta ya da tam reddiyetçi bir anlayışla sendikacılık yapılmaktadır. Merkezi idarede yıllardır Memur Sen’in varlığı ve ağırlığı hükmünü korurken Yerel de ise son zamanlarda Birleşik Kamu benzer bir misyon yüklenmiş görünüyor. İşte bu alışkanlıklardan yani kamu gücünü kendi yararına istismardan vazgeçilmediği için sendikalar hak aramada bir birliktelik oluşturamıyorlar. Birliğin önündeki yegane engel budur.
Sonuç olarak; Devleti iktidarın rengine boyamak yerine liyakat, ehliyet ve adaletin rengine boyadığımız gün hep birlikte daha güçlü olduğumuz gündür. Böyle olunca sendikal alanın tam teslimiyetçi ve tam reddiyetçi zihniyetten de kurtulduğunu hep birlikte görmüş olacağız!. İşte o gün birlikte mücadele zemini doğmuş olacaktır.
