Bazı insanlar vardır; yaptıklarıyla iz bırakır, gönüllere dokunur. Onları farklı kılan, üstlendikleri görevi sadece bir meslek ya da memuriyet olarak değil, gönülden gelen bir hizmet ve sorumluluk anlayışıyla yerine getirmeleridir. Ülkemizin dört bir yanında sessiz sedasız bu anlayışla çalışan nice değerimiz bulunuyor.
Bugün sizlere bu güzel örneklerden birinden; Giresun'un Yağlıdere ilçesi Günece Mahallesi'ndeki camide yaklaşık 18 yıldır imamlık yapan Muammer Küpüç hocamızdan söz etmek istiyorum. Onun hikâyesi, aslında hepimizin mahallesinde, köyünde görmek istediği ideal din görevlisi profilinin canlı bir yansıması.
Hocamız, görev yaptığı süre boyunca sadece namaz kıldırmakla yetinmemiş; caminin gelişmesi, güzelleşmesi ve cemaatine daha iyi hizmet verebilmesi için büyük bir emek ortaya koymuş. Onun öncülüğünde cami bahçesi baştan sona düzenlenmiş, ibadet alanı büyütülmüş. Kadın ve erkekler için ayrı ayrı modern abdest alma yerleri ve tuvaletler inşa edilmiş. Ayrıca mahallelinin ve gençlerin istifade edebileceği bir okuma salonu da cami külliyesine kazandırılmış.
Ancak Türkiye’nin pek çok yerindeki camilerde zaman zaman şikâyet konusu olan bir meselede hocamızın gösterdiği hassasiyet, benim özellikle dikkatimi çekti: Temizlik.
Caminin tuvaletleri ve abdest alma yerleri adeta pırıl pırıl! Ülkemizdeki bazı camilerde bu ortak kullanım alanlarının temizliği ve bakımı yeterince sağlanamazken, burada tuvaletlerin bile büyük bir titizlikle korunması gerçekten takdire değer. Üstelik hijyeni korumak adına tuvaletlere dışarıdan giyilen ayakkabılarla girilmiyor; ayakkabılar kapıda çıkarılıyor ve içeriye yalnızca bu alanlar için ayrılmış özel terliklerle giriliyor.
Daha da önemlisi, hocamız bu temizliği başkalarından beklemiyor. Kendisi ve çocukları bizzat temizlik yapıyor.
Kültürümüzde ve tarihimizde ilim ve irfan sahibi insanlar, tevazuyu ve hizmet ahlakını hayatlarının ayrılmaz bir parçası olarak görürdü. Gerektiğinde en mütevazı işleri yapmaktan asla kaçınmazlardı. Çünkü hizmetin küçüğü büyüğü olmadığını, asıl olanın Allah rızası ve insana hürmet olduğunu bilirlerdi. Muammer Küpüç hocamızın bu davranışı da hepimize o kadim ve güzel anlayışı yeniden hatırlatıyor. İmamlık sadece mihraba geçmek değildir; gerektiğinde eline süpürgeyi almak, caminin her köşesine sahip çıkmak ve hizmeti bizzat üstlenmektir.
Üstelik hocamızın gayretleri temizlik ve fiziki çalışmalarla da sınırlı kalmamış. Eğitim ve irşat faaliyetlerine de büyük önem vermiş. Yaz Kur'an kurslarını, tek bir öğrenci kalıncaya dek sabırla sürdürmüş. Yetişkinlere yatsı namazından sonra ilmihal dersleri vermiş; kış aylarında ise haftada bir akşam tefsir ve ilmihal sohbetleri düzenleyerek cemaatin dini bilgilerini taze tutmuş. İzin günleri dışında ezan hizmetini bir gün bile aksatmamış.
Bununla da yetinmeyip sosyal hayatın tam kalbinde yer almış. Hasta ziyaretlerini hiç ihmal etmemiş; başta yatalak hastalar olmak üzere mahalledeki tüm hastaları kapı kapı dolaşarak gönüllerini almış, dualarına ortak olmuş. Cemaatle el ele verilerek yürütülen inşaat çalışmalarında ise bir işçi gibi bizzat çalışarak katkı sunmuş.
Mahalle sakinleri ve cemaatle yaptığım görüşmelerde istisnasız ortak bir düşünceyle karşılaştım: Herkes hocadan razı ve memnun. Çünkü hocamız mahalleyle bütünleşmiş, vatandaşın derdiyle dertlenmiş ve insanlarla sarsılmaz bir gönül bağı kurmuş.
Muammer Küpüç hocamızı, bu yolda ona destek olan kıymetli ailesini ve bu hizmetlere katkı sunan herkesi yürekten kutluyorum.
Türkiye’nin her köşesinde görevini gönülden yapan, makamından ve unvanından çok hizmeti önemseyen, sorumluluktan kaçmayan ve temizliği dahi başkasına bırakmayan din görevlilerinin sayısının artması en büyük temennimizdir. Böylesi güzel örneklerin toplumda daha fazla görünür kılınması ve takdir edilmesi gerektiğine inanıyorum.
Unutmayalım ki camileri güzelleştiren ve mamur eden sadece taşları, duvarları değil; orada görev yapan insanların gönülden ortaya koyduğu emektir.
İşte imamlık böyle bir şey! Böyle imamlar gerçekten zor bulunur.
