“En ummadığın keşfeder esrarı derrunun,
Sen herkesi kör alemi sersem mi sanırsın”
Ziya Paşa bu dizelerinde, insanların sessizliğinin bir şeyin farkında olmadıklarından kaynaklanmadığını; aksine herkesin her şeyin farkında olduğunu ifade eder. Son günlerde yaşananlar, biz "78 kuşağı" dediğimiz, 12 Eylül ve öncesini görmüş 65 yaş üstü idealistleri hayrete düşürecek boyuttadır.
Bizim bir derdimiz vardı ve gerçekten derdimize derman bulmak için bir arayışımız vardı. Bu uğurda bedel ne ise ödemeye hazırdık. Aç ve açıkta olmamıza rağmen paraymış, pulmuş, makammış, mevkiymiş, hatta okul bile umurumuzda değildi. Yeter ki inandığımız değerler kabul görsün; yeter ki ahlak, fazilet, erdem, milli ve manevi değerler toplumun tüm kesimlerinde vücut bulsun. Türkiye büyüsün, muasır medeniyetlerin üzerine çıksın ve önce mazlum Türklerin hamisi olsun, sonra İslam âlemi mazlumlarının ve nihayetinde insanlık âlemindeki tüm mazlumların hamisi olsun.
Bunun için önce biz düzgün olmalıydık; sözümüze ve ahdimize bağlı olmalıydık. İnandığımız gibi yaşamalı, yaşamayanları buna inandırmalıydık. Yanlış yapan babamız dahi olsa yeri gelince karşısına dikilmesini bilmeliydik. Kendi yanlışımızı örtme lüksümüz yoktu; varsa içimizde çürükleri ayıklamakta tereddüt göstermemeliydik. Arkadaşlarımızla kardeş olmasını bilmeli, gizlimiz saklımız olmamalıydı. Cebimizdeki son kuruşuna kadar ortaya koymasını bilmeliydik. Paramız yoksa aç kalmasını, susuz kalmasını bilmeli ve buna dayanmalıydık. Ya da boş günü olan arkadaşlarımız gidip inşaatlarda çalışmalı, kazandığını getirip birlikte zeytin, peynir soframıza koyarak karnımızı doyurmasını bilmeliydik.
Şartlar ne olursa olsun milletin malına göz koyma alçaklığına asla düşemezdik. Hele ki devletin malına dokunmak veballerin en büyüğüydü. Esas hırsızlık ve arsızlık buydu. Allah şahittir ki ne rüşvet almayı ne de vermeyi asla beceremedik ve buna tevessül edeni asla hoş görmezdik. Gün Sazak gibi bir rol modelimiz vardı; hepimiz ondan gururla bahsederdik. Devlet sırtında bitlenecek, zenginleşecek bir kurum değil; hizmet edilecek ve karşılığında takdir edilen ücretle geçinilecek bir yerdir. Devlet hizmetine giren akraba, eş, dost, ahbap kayırmacılığını yapamaz; her alanda işini en iyi yapan kişilere alan açmak vatanseverliğimizin gereğiydi. Aksini yapan—yani işe yaramaz insanları, sahtekârları devlet kadrolarına alanlar değil—önerenler bile bize göre vatan hainiydi.
Bize göre devlet yalnızca yol, köprü, silah yapan bir aygıt değildi. Devletin esas sorumluluğu eğitim yoluyla milletleşmeyi sağlamak, vatandaşı tasada ve kıvançta birleştirmektir. Can ve mal güvenliğini sağlamak, gelir dağılımından anlaşmazlıklara her alanda adalet dağıtmak, hukukun üstünlüğünü topluma egemen kılmak, tarafsız davranarak vatandaşın bilakaydü şart devletine güvenmesini ve yarınından emin olmasını sağlamaktır. Bu konularda hiçbir gelişme görülmediği gibi ne yazık ki her gün biraz daha karamsarlığın hâkim olduğu bir dönemi yaşıyoruz. Bu karamsarlığın umuda dönüşmesi için siyaset-devlet ilişkisinin sınırlarını koymak kaçınılmazdır. Akraba, partili, eş, dost, hatırlı gibi ilkel bir kayırmacılık sarmalından kurtulmak zaruridir. Hukukun üstünlüğünü temin etmek için hukukçular cesaretlendirilmelidir.
Ne yazık ki günümüz vatanseverliği bizim dönemlere göre bir hayli evrilmiş; devlet sanki bir eşya, bir yemekmiş gibi vatanseverlik kavramı basitleştirilmiştir. Oysa vatan çok sevdiğiniz lezzetli bir yemek değildir. Vatan yalnızca sefasına talip olduğunuz bir eğlence mekânı hiç değildir. Ya da parsel parsel satarak para kazanacağınız babanızın arazisi, arsası da değildir. Dahası kendinizi iktidarda tutmak için bir sürü işe yaramazı milletin cebinden doyuracağınız aşhane de değildir.
O halde devleti yönetenlerin titreyip kendilerine dönmeleri gerekir. Hiç kimse "Ben daha vatanseverim" nutukları atarak milletin kaynaklarını peşkeş çekmesin.
Sonuç olarak; milletin suskunluğunu hiç kimse acze yorma yanılgısına düşmesin.











