15 Mayıs tarihi itibariyle bir yetki mücadelesi daha sonuçlanmış oldu. Henüz resmi sonuçlar alınmamış olsa da genelde konfederasyon özelde ise eğitim camiasında genel yetkinin değişmediği anlaşılmaktadır. Bu şu demektir, Ağustos ayında başlayacak olan toplu görüşmelerde imza yetkisi Memur Sende olacaktır.
Hani diyelim memur yetkili konfederasyonun kaybettirmesinden memnun olduğu için değiştirmiyor. Ya memur emeklisi, onun günahı ne Allah aşkına!.. SSK ve Bağ kur emeklileri geçen Temmuz ayında %24 zam alırken memur emeklisi %19 zam aldı. Ocakta SSK ve Bağ kur emeklisi %15,75 zam alırken memur emeklisi %11,54 zam aldı. Yani totalde bir yıl içerisinde %9,5 e yakın daha az zam aldı. Seyyanen de verilmediği için çalışan emekli arasındaki makas iyice açıldı.
Peki, memur mevcut halinden ve mevcut yetkili konfederasyondan çok mu memnun.
Hem Temmuz ayında hem de ocakta sendikasızların sendikalılardan daha fazla zam alması sendikadan memnuniyetin ifadesi olabilir mi?
2010 yılına göre yaklaşık %300 yoksullaşan bir camianın halinden memnun olması mümkün mü?
Maaşının yarısını ev kirası olarak veren kalanıyla özellikle tek maaşlıysa ay sonunu zar zor getiren memur halinden nasıl memnun olsun ki?
Yoksulluk sınırının seksen bin lirayı geçtiği bir yerde kırk sekiz bin lira maaş alarak açlık sınırına dayanan bir memurun halinden memnun olması gülünç kaçmaz mı? O halde halinden memnun mu sorusuna verilecek cevap kesinlikle kocaman bir hayır. Peki, bu çelişki nedir, neden hem ağlarım hem de giderim gibi bir durumla karşı karşıyayız.
Öncelikle ayrım yapmadan sendikalara güven konusunda sıkıntı olduğunu söyleyen önemli bir kesim vardır ki zaten bunlar ya sendikalı olmuyor ya da bir eşin dostun marifetiyle sendikalı oluyor. Yandaşlarına koltuk dağıtmaktan başka sendikalar ne yapıyor ki, ya da toplu görüşme masasında yüksek rakam talep edilse bile hakem heyeti hükümet ne diyorsa onu yapıyor. Bir başka kesim siyasi vesayetten şikayetçi olmaktadır. Bunları da sendikaya ne ihtiyaç vardır diyen guruba dahil edebiliriz. Bu kesim tüm memurların % 15 inden biraz fazladır.
Bunun dışında alandaki gözlemlerimizde sendikal tercihlerde dört temel unsurun öne çıktığını gösteriyor.
Birincisi zor bela bir iş buldum bu işimden olmak istemediğim için amirlerim hangi sendikadansa ben de orada olayım, diyen bir kitlenin varlığı. Bu yaklaşık %20’ye varan bir kitleyi etkiler ki zaten iktidarlara göre yetkinin belirlenmesi de bunun göstergesidir.
İkincisi siyasal tercihlerdir ki bu ancak öğretmen camiasının %25 inin baktığı bir husustur. Buradaki bakış siyasi partiden ziyade siyasi duruştur. “Siyasallaşma diğer memurlarda daha az orandadır.”
Üçüncü tercih ise arkadaş gurubu içinde yer almak, burada iş yeri temsilcilerinin yaklaşımı çok ama çok önemli olmaktadır.
Dördüncü tercih ise sendika yönetimlerinin söylem ve eylemleri, yerel temsilcilerinin ilgi ve alakalarıdır. Tabi ki listeyi uzatabilir buraya coğrafi şartları, yörede yaşayanların bakış açıları, belediyelerin etkileri gibi daha pek çok nedeni katabiliriz.
Ancak sendikal anlamda ortada bir realite vardır toplumun okumuş kesiminin önemli bir kısmı güç ve güçlünün yanında olmayı seçmektedir.
Sonuç olarak bila istisna tüm memur sendikaları için geçerli olan vesayetler bitmeden gerçek anlamda sivil toplum olma hüviyetini kazanamazlar. İşin en başında grev ve hakem heyeti olmadan karşılıklı toplu sözleşme yapılmalıdır. Bundandır ki malum ortamda bir yöneticinin övünerek biz yetkiliyiz demesinin hiçbir anlam ve espirisi yoktur. Çünkü yetki sizin ürettiğiniz işe göre değil de, yaslandığınız güce göre belirleniyorsa orada siz yalnızca suret hükmündesiniz. Ne yazık ki yetkininin belirlenmesinde yukarıda belirttiğimiz faktörler en önemli etken olma özelliklerini korumaya devam etmektedir ve 2025 yılı ağustos ayında 2026-2027 için yapılacak toplu görüşme sonuçlarının memur için hüsran olmaması temennisiyle yeni dönemin hayırlar getirmesini diliyoruz.
