Şiirler De Konuşur

Ülkemiz çok sıkıntılı günler geçirmektedir. Musul, Kerkük, Irak, Suriye gibi dış, başkanlık gibi iç meselelerin tartışıldığı bu günlerin gergin ve karamsar ortamından çıkarmak istedim.

Biraz olsun yaşananları unutturmak (veya geçmişi hatırlatmak da diyebilirsiniz) için, büyük şairimiz rahmetli Arif Nihat Asya’dan üç şiir seçtim. Hepinizin, birçok kez okuduğuna inandığım bu şiirleri tekrar ve dikkatle okumanızı öneriyorum.

AĞIT

Ağlayın, parmakları nur

Sularından kınalı kızlarım,

Ağlasın Meraga göklerinden

Meraga'ya bakıp yıldızlarım!

Yollara Kürşad’lar uzanmış, ölü…

Ağlasın Akülke, ağlasın Sütgölü!

Yiğitlerim uyur gurbet ellerde.

Kimi Semerkant'ta bekler beni,

Kimi Caber'de…

Caber yok, Tiyanşan yok, Aral yok…

Ben nasıl varım?

Ağla, ey Tanrı dağlarından

İndirilmiş Tanrım!

Şu yakın suların

Kolu neden bükülmez?

Fırat niçin, Dicle niçin, Aras niçin

Benden doğar, bana dökülmez?

Ben ki ateşle konuşurdum, selle konuşurdum

İtil'le, Tuna'yla, Nil'le konuşurdum.

“Sangaryos”u “Sakarya” yapan,

“İkonyom”u “Konya” yapan

Dille konuşurdum.

KALK YİĞİTİM!

Kalk yiğitim, yine dağbaşını duman aldı...

Parçalandı bir kıtanın toprakları,

Aslan payını aslan olmıyan aldı…

Kalk yiğitim, yine dağbaşını duman aldı.

Tulgalı, tulgasız başlar alayı…

Kanadlı, kanadsız kuşlar…

Aşılmamış dağlar, çıkılmamış yokuşlar…

Dağları, taşları, akar sulariyle

Şu tanıdık toprakta

Bir büyük dünya parçası

Fatihini aramakta.

Dünyayı ahretten ayıran

Duvarları yık da gel,

Ay doğar gibi, gün doğar gibi

Şu kıpkızıl ufuktan çık da gel!

Kalk yiğitim, yine dağbaşını duman aldı.

Parçalandı bir kıtanın toprakları;

Aslan payını aslan olmıyan aldı…

Kalk yiğitim, yine dağbaşını duman aldı.

ONLAR

Nerde kaldı o çağlar ki

Analar kurt doğururdu,

Hilkat insan çamurunu

Destanlarla yoğururdu?

Nerde o yiğitler ki gür

Sesleri ülkeyi bürür,

“Yürü” dese dağlar yürür,

“Dur” dese kalbler dururdu?

Yurda, baş dedikleri bir

Ağır adakla geldiler.

Ve şu bayraksız dünyaya,

Bayrakla geldiler.

Kopardılar ayı gökten,

Bir ipek dala astılar…

Yurt dediler, gölgesine

Ayaklarını bastılar.

Yeryüzünün göbeğinde

Kuruldu kurultayları…

Günleri sönmek bilmedi,

Yere düşmedi ayları.

Onlardan kaldı bu toprak…

Biz gezip tozmıyalım mı?

Yabanlar kıskanır diye

Destan da yazmıyalım mı?

Benim, dedemle yanyana

Yazılı kalacak adım…

Yıldızların söneceği

Güne yıldızlar sakladım.

Son söz Bilge Kağan’ın: “Ey Türk! Titre ve kendine dön.”